𝚙𝟷𝚕𝚕𝚊𝚗𝚎𝚝

Կամ իմ տեղն ապրեք, կամ թողեք ապրեմ, Որ այս աշխարհում ես իմը թողնեմ. . . .

Իմ սերն իմ աղոթքն է քեզ համար. Ես լու՜ռ կաղոթեմ

Ես կուզեի քեզ հետ կիսել Վերջին պատառն իմ հացի, Ես կուզեի քեզ հետ կիսել Վերջին արցունքն իմ լացի: Ես կուզեի քեզ հետ կիսել Սրտիս բեկորը վերջին, Ես կուզեի քո գրկի մեջ Մթներ իմ օրը վերջին… Ես կուզեի՝ ինչ որ ունեմ Իբրև նվեր տայի քեզ, Ես կուզեի… բայց ի՞նչ անեմ Եթե հանկարծ դու չուզես:

քո ետեւից ինչպես հնամաշ մի շենք, կփլվեմ ինքս իմ մեջ ու կայլանդակեմ փողոցը

մարդու կյանքում, անդարձ կորսված րոպեն ափսոսանքներով ետ չես դարձնի

Բայց չէ որ գիշերը միշտ էլ բորբոքում է մեր երևակայությունը և մեր հույսերը պարուրում տենչանքների քաղցր թույնով:

Այն ամենը, ինչ օգնում է պահպանել մարդկային կյանքը, թանկ է ու անփոխարինելի:

Որպեսզի հրաշքը կամ այն, ինչ դրվում է հրաշքի տեղ, ի կատար ածվի՝ ամենից առաջ հարկավոր է դրան հավատացող մարդ:

Մարդիկ ամենից քիչ են հակվում ներողամտության այն դեպքերում, երբ իրենց անկեղծ խանդավառությունն ավարտվում է հիասթափությամբ, և հատկապես նրանց հանդեպ, ումից նրանք մեծ սպասելիք ունեին և ովքեր իրենց հուսախաբ են անում:

Խմենք կենացն անդավաճան ընկերության, Ընկերների ա՜յն սերության, Որ մինչև իսկ չի ընդհատվում Աքսորի մեջ ու գերության: Ընկե՛ր լինենք Նույն հուզմունքի, Համոզմունքի՛ , Նույն ճաշակի՛ , Դրոշակի՝, Ո՛չ թե ընկեր լոկ բաժակի...

Չէ՞ որ նորից Չենք ծնվի մենք:

Ցաված սիրտըս երգեր հյուսեց, Երգեց անուշ ու տխուր, Վիշտըս հալվեց, արցունք հոսեց, Վճիտ, ինչպես ջինջ աղբյուր:

Մեկը չեղավ, որ իմանար վշտերս, Քնքուշ ձեռքով դարման աներ վերքերիս.

Հոգին գիտի միայն այն, ինչը տեսել կամ երբևէ զգացել է

Ով սովոր է կեղծ լինել ուրիշների հետ, ի վերջո դադարում է անկեղծ լինել ինքն իր հետ

Ամեն մեկի կյանքում պետք է մի փոքր անձրևային եղանակ լինի, որպեսզի հետո լավ փայլատակի արևը

Թույլ մարդիկ սպասում են հարմար առիթի, ուժեղները այն ստեղծում են:

Մարդուն ճանաչելու համար պետք է նրան սիրել:

Ամենակարևոր հաղթանակը սեփական «ես»-ի նկատմամբ տարած հաղթանակն է։ Սեփական «ես»-ի կողմից հաղթված լինելը և ամոթ է, և նվաստացուցիչ: