VTOO_Learn

#شطرنج در نوجوانی‌ زیاد شطرنج بازی میکردم. گاهی اوقات روزانه ۳ تا ۵ بار. گاهی برنده و گاهی هم بازنده بودم. به دو صورت شکست می‌خوردم. ۱ـ شکست ناگهانی ۲ـ شکست تدریجی‌ شکست ناگهانی باعث شوکه شدنم میشد اما این روش شکست خوردن چندان دردناک نبود. چرا که ناگهان رخ میداد. اما بدترین نوع شکست، شکست تدریجی‌ بود. در ابتدا تصور میکردم که در بازی به پیروزی میرسم. کمی بعد متوجه می‌شدم که با توجه به صفحه ی شطرنج و اشتباهات غیر قابل جبرانم، نباید به دنبال پیروزی باشم و در بهترین حالت باید مساوی بگیرم. بازی که جلوتر می‌رفت می‌فهمیدم که حتی مساوی گرفتن هم غیر ممکن شده و ناچارم بازی را تا لحظه‌ی شکست ادامه دهم. تا آخرین لحظه سعی میکردم در رفتارم ناامیدی را نشان ندهم. برای حریفم شاخ و شونه می‌کشیدم. برایش بلبل زبانی میکردم که فکر نکن چند مهره را زدی. پیروز نهایی این بازی، من هستم !!! اما پیش از شکست در بازی، در ذهنم شکست خورده بودم. هم من و هم حریفم می‌دانستیم پیروز واقعی این بازی کیست. با این کار سعی میکردم حریف را دچار اشتباه کنم. شاید با این رفتار حریفم فکر میکرد قرار است از تکنیک های ناشناخته ای استفاده کنم که ناگهان باعث شکست او شود. اما حقیقت مثل روز روشن بود. هم من و هم حریفم می‌دانستیم که بازنده ی بازی من هستم. همان‌قدر که شکست تدریجی‌ برای من دردناک بود، برای حریفم لذت بخش بود. در چند حرکت آخر، در اوج ناامیدی سعی میکردم با حمایت شاه، چند سرباز باقی مانده را به آخر برسانم تا شاید تبدیل به وزیر شوند. اما هرگز و هرگز این کار موفقیت آمیز نبود. گاهی اوقات قبل از شروع بازی، در ذهن و صد البته در توهماتم به پیروزی میرسیدم. به همین خاطر با ادعای کامل پشت میز شطرنج می‌نشستم و بازی می‌کردم. اما بعد از چند حرکت میفهمیدم که صرفا در توهم پیروزی به سر میبردم و زمانی که حریف بازی بلد بود ... یکی از درس هایی که در دوران نوجوانی گرفتم این بود که باید به اندازه‌ی توانم نه توهماتم حرف بزنم. #توهم_پیروزی #کیش_و_مات حسین ابراهیمی 2026/09/05 1405/06/14