اغوا؛

خودتو به زندگی وصل نگه‌دار؛ این روزا هم می‌گذره…

هیشکی مظلوم مطلق نبود؛ هرکسی به سبک خودش خنجرشو فرو کرد.

انگاری فقط کارای اشتباه رو درست انجام‌ مید‌م.

‏این که زخم‌ها قبل از خوب شدنشون می‌خارن و التماست می‌کنن تا دوباره بازشون کنی‌ خیلی استعارهٔ جالبیه. تحمل کردن خارشه، پیچ آخره؛ رد کنی تمومه.

احساس دوست‌ نداشتنی بودن ولم نمیکنه، همزمان یه دور هم از خودم دلخورم که چرا اصلا دلم میخواد دوست داشته بشم.

از وضعیتم بخوام بگم اینطوریه که روزانه چند دقیقه به این موضوع فکر میکنم که آیا برق چشم‌هام دوباره برمیگرده یا نه؟

دوست دارم با یه آدم غریبه که هیچی از من و زندگیم نمیدونه، بشینم و راجع به دونه دونه جزییات زندگیم حرف بزنم، گریه کنم، غمگین باشم و دیگه هرگز نبینمش.

‏زندگیت سراسر بدبختیه، بعد دقت میکنی میبینی همینشم به سادگی بهش نرسیدی، سال‌ها تلاش کردی دهنت سرویس شد تا برسی به نقطه‌ای که انقد بدبختی توشه.

بنویسید ایران بخوانيد آرزوهای از دست رفته .

من وقتی عزیز از دست دادم مادرم تا الان که چند سالی میگذره هنوز برای جای حالیش هم بشقاب میذاره غذا میکشه میوه میذاره یا به شخصه خود من تا چند سال نمیتونستم کاهو بخورم تا چند سال چون تا میدیدمش یاد اون میوفتادم هنوزم وقتی میریم سر مزارش باید دو ساعت حداقل کنار مزارش بخابیم و خیلی از کارای دیگه اینکه میگن خاک سرده دروغ میگن خاک همیشه واسه اونی که عزیز از دست داده میسوزونه به شخصه به خود من میگن سنگدل چون هیچی از غمم رو نشونشون نمیدم امروز که تو اصفهان اون بچه هارو دار زدن اینگار داغ اون عزیزم تازه شد اینگار دوباره از دستش دادم:) و هرکسی که عزیز از دست داده میفهمه من چی میگم لعنت بهتون که به عزیزامونم رحم نمی‌کنین

اذانِ صبح را برای بیدار شدن آفریده بودند؛ نه برای این‌که مادرها تا آخرِ عمر، هر بار صدای مؤذن را شنیدند، به یادِ آخرین نفسِ فرزندشان بیفتند.

زورمون به صدای اذان نرسید :)

طناب دار هم گرده

خدا امشب فقط تماشگر بود:)

روحتون شاد:)

کاش اصفهان امشب صبح نشه:) بمیرم براتون چه حالی دارین امشب:))

برای ۰۵/۰۵/۰۵ که گذشت، ولی من آرزوی ۰۶/۰۶/۰۶ ام رو اختصاص میدم به ایران. باشد که این وطن، وطن بشود..