نَوار

تنهایی یک ملامت است. هیچکس شنیدنِ ملامت را دوست ندارد و تنهایی یک ملامتِ بلند دمِ گوش است. ملامتی که هرچقدر دلت می‌خواهد دم‌خورش نباشی، نمی‌شود و فریاد می‌زند که مُبرایی. مبرا از هر ارتباطی، از هر شنیده شدنی هر عمل اجتماعی که نیازش داری و ارضا نمی‌شود چون ناتوانی در قبالش. تنهایی یعنی اگر نباشی.. اصلا اگر خیلی نباشی کسی ککش نگزد که چرا؟ که مرده‌ای یا زنده؟ نبودنت مهم نیست چون هیچوقت نبوده‌ای و هیچوقت به چشم نیامده‌ای. تنهایی چهاردیواری‌ای شیشه‌ای‌ست. تو هستی، دیگران هستند اما به سمتشان که می‌دوی با سر به شیشه می‌خوری هیچکس متوجه تقلایت نمی‌شود. تنهایی دست‌هایش را می‌گذارد روی گلوی‌ت و تو از همه جا بی‌خبر نه توان مقابله داری نه راه فراری.. آرام آرام خفه می‌شوی و روحت ذره ذره در کیسه‌ی جارو برقیِ مرگ فرو می‌رود.