ادیمراپ𖣘

با آنان که ناامیدت نموده بودند چگونه تا کردی؟ -هیچ، گذشتم انگار که هرگز نبوده‌اند. -ناشناس

کاش بدونم اینارو کجا فور میزنید عزیزانم. تراوشات مغز زنگ زده‌ی من کجا میرود که خود نیز نمیدانم.

امشب خیلی یهویی یکی بهم گفت، از تو پیش یه‌نفری تعریف میکردم، گفتم خیلی مهربونی. به ظاهر جمله‌ی ساده‌ایه ولی خیلی دلنشین و دوست‌داشتنیه اینکه انقدر راحت و قشنگ به‌هم محبت کنیم.

تنها چیزی که اسرافش حلاله، محبت به خانواده‌است.

تکلم میخوام، ولی میدونم حوصله‌سربره ناشناس الکی گذاشتن، بدون هیچ موضوعی.

تنها کسایی که حق داریم قضاوتشون کنیم این تازه عروسان، ای خدا ویرونشون نکنه، جدی ما رو مادر کردن با این شوهراشون. بسه دیگه فیل پرنده که شکار نکردی دختر.

خیلی وقتا به فکر سرنگونیِ این قلعه‌ی تنهایی افتادم. به این فکر کردم که ادیمراپو پاک کنم. ولی چند‌روز پیش رفتم از اولین پیام تا اخرین پیام رو خوندم... بعد به این نتیجه رسیدم چقدر قشنگه که من مسیرم رو به شکل های مختلف نوشتم... بعد پشیمون شدم و به این نتیجه رسیدم اگر یه‌روزی هم روند نوشتن خستم کرد؛ اینجا رو پاک نمیکنم. فقط متوقفش میکنم.

ببخشید اگر انسجام کمی داره، تراوشات مغز من توی همین لحظه‌است.

میفهمی هیچ اشکالی نداره اگر مثل قبل نیست همچی. اگر عشق ها توی یه سنی موند و دیگه رشد نکرد اشکالی نداره. اگر رفاقت از یه جایی به بعد جلو نرفت اشکالی نداره. اگر تعاملت با ادمی پیش نرفت اشکالی نداره. اشکالی نداره اگر یه‌روزی یه‌جایی یه‌کسی رفتاری داشت که تو پیش هزارجور قضاوتش کردی. رفتار درست یا غلطِ اون هیچ اشکالی نداره چون ادما حاصل زخم ها، شادی ها، غم ها و خلاصه گذشته‌ی پرپیچ و خمِ خودشونن. از یه جایی به بعد میپذیری همیشه اونطوری که ما فکر میکنیم نمیشه... به قول شهرزاد همیشه اونطوری نمیشه که ما فکرشو میکردیم... من فکر میکنم حالا به این نتیجه رسیدم که یک‌دقیقه برای قضاوت کسی که هیچ، یک روز، یک هفته، یک‌ماه، یکسال و حتی یک‌عمر برای قضاوت ادما زمان کافی‌ای نیست. ادما موجودات درک‌نشدنی‌ای هستن. ما همه درک نشدنی‌ایم. ما خودمون هم خودمون رو درک نمیکنیم چه برسه بقیه... ادما موجودات درک‌نشدنی‌ای هستن، ما درک نشدنی‌ایم چون حاصل غم ها و شادی های گذشته‌ایم و چه غم‌انگیزه اگر کسی زخم های ما رو نادیده بگیره و به ما برچسب بزنه. و چون غم‌انگیزه، زخم های کسی رو نادیده نمیگیریم برچسب نمیزنیم قضاوت نمیکنیم چون یک دقیقه که هیچ... یک عمر هم برای قضاوت آدمی کمه.

هی هرچی بیشتر میگذره بیشتر میفهمی، قبلا هیچی نمیفهمیدی. بیشتر به خودت و بقیه حق میدی. حق میدی که یجایی باخت داده باشی و یجایی باخت داده باشن. حق میدی که یسری رفتار های تو و یسری رفتارهای بقیه حاصل زخم ها و درد هاییه که به دوش کشیده شده. هرچی بیشتر میگذره ازارت کمتر میشه. حتی گاردِ «من خودم کافی‌ام بدون هیچکسی» هم میاد پایین. میفهمی باید ببخشی، نبینی، بگذری و بفهمی که ادما حق اشتباه کردن دارن... بزرگ شدن عجیبه.

از آدم ها بت نسازید، این خیانت است. هم به خودتان هم به خودشان. خدایی میشوند که خدایی کردن نمیدانند. و شما در آخر میشوید سر تا پا کافرِ خدای خودساخته. -نیچه

گاه آنچه مصیبتی بزرگ به نظر می‌رسد، به عظیم ترین خیر و صلاح زندگیمان بدل می‌شود... - لوییز هی

پشت ما قصه زیادست؟ فدای سرمان حرف بی ربط نباید که ببندد پَرِمان -مریم ناظمی

ولی اگر بعد از بارها اشاره، دیگه اشاره نکرد یعنی دیگه موضوع آزار دهنده دخلی به تو نداره.

ما حداقل کاری که برای هم میتونیم بکنیم، آسیب نزدنه.

اگر ادمی از گذشته‌ی من هستی که با هیچ نخی به حالِ حاضر من وصل نیستی، پس تلاش بیهوده نکن که وصل شی. عین جلبک یهو سبز نشو. زشته. ادم باید ارزش قائل شه برای شخصیت خودش.

مشکلتو با خودت حل کن. هرچیزی که عذابت میده.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ https://t.me/adimrapp/4836 خودمم منشا راه حل لطفا