ادیمراپ𖣘

پایان.

نمیدونم با میل سرکش نوشتن بعد ادیمراپ چیکار میکنم ولی، قطعا نوشتن رو ادامه میدم. خلاصه که آره.

تصمیم گرفتم چراغ ادیمراپ رو خاموش کنم. یه خونه ممکنه تاریک باشه اما خونه، خونه میمونه. امن میمونه.

میگفت هیچ ورقی از دفتر زندگیو نمیشه پاره کرد، یادت نره. راست میگفت اما به‌نظرم میشه با پاک کن جوری محکم روی برگه‌ بکشی که ردش کمرنگ بشه، ولو به قیمت چروک شدن اون صفحه.

تف تو زمستان، زودتر بهار شه من پیرهن‌چهارخونه بپوشم.

درود به زمستان، درود به فصل تولد من.

تروخدا ببینین بگین وای خدا چه ناز:(

من خیلی وقته گذشته‌ام رو پذیرفتم و خودمو دیگرانو بابت زخمایی که از سر ناپختگی به‌هم زدیم، بخشیدم.

من‌که فقط موهام جوری بستم که موجش معلوم شه،‌ کل استقبالم از ننه‌سرما همینه فعلا.

چه حسی دارین به یلدا؟

یلدا رو دوست‌دارم؛ یلدا مبارک.🤍

سلام بر آ‌ن‌ها که در جانِ‌مان گل‌ها کاشتند و بی ‌مراقبت رها کردند.

اگه بچم به‌جای اینکه بره هنرستان موسیقی،‌ برگرده بگه مامان من میخوام پزشک بشم چی؟:|

من هنوز تصورم از متولدین ۸۳ به بعد، یه مشت طفل معصومه؛ ولی اصلا شبیه تصوراتم نیستید...

من خیلی وقته سعی میکنم به اطرافیانم حق بدم. بپذیرم که اونا هم قدر من اذیت شدن. بفهمم که همه‌ی ما درد میکشیم و هیچکدوم به دیگری برتری نداریم...

عکس های خیلی زیبایی ازم گرفتن، هنوزم میبینمشون دلم قیلی ویلی میره؛ ولی حیف که علاقه‌ای به معرض دید بودن ندارم هیچ‌رقمه. اینا هم مثل مابقی عکسا قایم میشن.

زمان زیادی گذشت ولی این دوتا هنوزم که هنوزه همه‌رو اسیر کردن ازبس حرف میزنن باهم.

با اختلاف بهترین استاد دنیا، کسی که ازشون شعر یاد گرفتم و همچنان ازشون خیلی چیزا یاد میگیرم.

نامبرده یه‌غزل جدید از سجادسامانی حفظ کرده. لطفاً ازم بخواید بخونم براتون.