«آبنبات هل دار »

Love Bombing تکنیکی‌ست که در آن فرد، در ابتدای رابطه با سیلی از محبت، هدیه، تعریف و وعده‌های بزرگ شما را غافلگیر می‌کند تا حس امنیت و عشق بی‌قیدوشرط ایجاد شود؛ اما پشت این افراط معمولاً هدفی تاریک نهفته است: کنترل عاطفی. این چرخه با افراط آغاز، با سردی ناگهانی ادامه و با بازیابی‌ مصنوعی محبت تمام می‌شود، درست شبیه اعتیادی که فرد را به لحظات کوتاه اوج وابسته می‌کند. کلید رهایی، شناخت این الگو و سنجیدن ثبات رفتار به جای شدت احساس است.

نمی‌توانستم دیگر نمی‌توانستم صدای پایم از انکار راه بر میخاست و یأسم از صبوری روحم وسیعتر شده بود و آن بهار، و آن وهم سبز رنگ که بر دریچه گذر داشت، با دلم می‌گفت: "نگاه کن تو هیچگاه پیش نرفتی تو فرو رفتی"

فروغ فرخزاد

چیست دریا؟ چشم پراشک زمین در نگاهش آرزویی ته نشین آرزوی پاگشودن،پرزدن، بر فراز کوهساران سرزدن چشمه بودن، باز جوشیدن به کوه دم زدن با آن بلند باشکوه سایه

مادر دوباره تشویقش میکنه که همراهش برای پیدا کردن غذا بیاد ولی پایپر ترسیده و دوری میکنه! مادر به سمت ساحل میره و بهش میگه توهم بیا، و پایپر تنها میشه، وقتی از دور چشمش به امواج می افته سریع توی لونه قایم میشه، چونکه تجربه ی بد و ترسناکش، براش امواج رو خیلی ترسناک تر از اون چیزی که هست نشون میده، حالا پایپر دلش داره ضعف میره و گشنشه!، عزمش رو جزم میکنه و آروم آروم به ساحل نزدیک میشه، ولی دوباره امواج اونو میترسونن و اون زیر جلبک ها قایم میشه، ولی ناگهان زیر پاش شروع میکنه یک چیزی حرکت کردن! و اون همون خرچنگ هان!، پایپر غرق دنبال کردن خانواده ی خرچنگ ها و خرچنگ کوچولو میشه و ناگهان دوباره موجها از راه میرسن و پایپر اولش خشکش میزنه (Freeze)، اما پس از دیدن خرچنگ کوچولوی کنارش، همون کاری رو میکنه که اون کرده (یادگیری مشاهده‌ایی) یعنی یکم بره زیر ماسه تا امواج نتونن اونو از جاش بلند کنن و غوطه ور کنن! و اینجا اوج داستانه! وقتی که پایپر با تلنگر خرچنگ چشماش رو باز میکنه و با دیدن زیبایی های زیر آب و صدف هایی که کاملا بیرون اومدن، از ترسش رها میشه، انگار که وارد دنیایی شگفت شده! و دید منفی و تهدید آمیز اون تبدیل به اشتیاق و امید شده! حالا پایپر از خرچنگ تشکر میکنه و با اشتیاق و انگیزه ی زیاد میره که صدف هایی که جاشونو زیر آب دیده بوده بخوره، و حتی برای مادرش هم اونارو بیرون میاره و به همه کمک میکنه، او حالا یک روش جدید برای کاری قدیمی پیدا کرده! (خلاقیت) (و تجربه ی بد قبلی حالا با خاطرات خوب جایگزین شده) ویژگی های شخصیتی که در پایپر رشد پیدا کردن: 🌱 تجربه‌پذیری (Openness to Experience)(‌Big Five) 🌱 تفکر واگرا (Divergent Thinking) 🌱 انعطاف‌پذیری شناختی 🌱 ذهن‌آگاهی (Mindfulness) 🌱 تاب آوری 🌱 تفکر واگرا این انیمیشن، راهی بسیار ساده و زیبا برای بیان مفاهیم روانشناختی و خلاقیت است، در این انیمیشن بیان میکند که گرچه ممکن است محیط، تهدید کننده و ترسناک به نظر برسد، اما در دل هر تهدیدی یک فرصت هست، و مثبت نگریستن و منفی نگریستن هر دو، دو روی یک سکه اند و هر دو مکانیسم هایی هستند که مغز ما تولید میکند و به آن خو میگیرد، همچنین تجربه پذیری نسبت به رویدادها را نشان میداد که اگر که فرد روی خودش را به یادگیری و الهام از محیط باز کند، این میتواند منجر به ایجاد خلاقیت و شکوفایی نوآوری شود و حتی تجارب ناخوش آیند قبلی را با راهکار های نو به تجارب وخاطرات خوب و مثبت تبدیل کند که باعث خودکارآمدی (self efficacy) و خودشکوفایی (self actualization) میشود🌻😍 اگر دیدینش نظرتونو بهم بگین

گونه ی پرنده ایی که در این انیمشین به تصویر کشیده شده است گونه‌ای واقعی به نام آبچلیک ساحلی یا Sandpiper میباشد این پرنده‌ها بیشتر در سواحل و مکانهای مرطوب دیده میشوند و با نوک باریک و بلندشان در شن‌ها به دنبال غذا می‌گردند این انیمیشن از آنجایی آغاز میشه که پرنده ها رو در ساحل نشون میده که در حال پیدا کردن غذا هستن، وقتی امواج میان دور میشن و فرار میکنن و وقتی امواج برمیگردن اونا فوری دنبال صدف ها میگردن تا اونارو بخورن، و از اینجا شخصیت اصلی داستان وارد میشه: مادرش اون رو از خواب بیدار میکنه و انگار که بهش میگه وقت بیدار شدن و غذا خوردنه! اما پایپر کوچولوی قصه، به شیوه ی بامزه‌ایی از بیدار شدن طفره میره و میخواد دوباره برگرده زیر پر بال مادرش، جایی گرم و نرم و راحت!، مادر برای تشویقش به ساحل میره و یک صدف رو از دور به پایپر نشون میده تا اون تشویق بشه و بیاد که غذا پیدا کنه، ولی پایپر که اولین بارشه و عادت نداره، مثل همه ی جوجه پرنده ها نوکش رو باز میکنه که مادر بیاد و بهش غذا بده ولی متوجه میشه که خبری نیست! و مادر رو صدا میکنه، و مادر هم دوباره بهش میگه که بیا اینجا تا بتونی این صدف رو بخوری، پایپر کوچولو هم برای اولین بار از منطقه ی امن اش بیرون میاد، و وقتی به مادر که در ساحل هست میرسه، دوباره نوکش رو باز میکنه و به مادر میگه که صدف رو در نوکش بگذاره و مادر صدف رو میندازه و پایپر رو تشویق میکنه که مثل کاری که مادر کرد اون هم با حباب هایی که از تنفس صدف هاست، اونارو پیدا کنه و بخوره، پایپر هم پس از تقلا و تلاش صدفی رو از ماسه در میاره، ولی صدف آخرش هم باز نمیشه! تا اینجای داستان به این کاری که مادر برای آموزش و رشد پایپر بکار گرفت میگن: 🌱 شکل‌دهی رفتار (Shaping) 🌱 یادگیری مشاهده‌ای (نظریه بندورا یادتون باشه 😎)(Modeling) 🌱 تقویت ذهنی (Imaginal Reinforcement) (زیر مجموعه تقویت مثبت) که همه این کارها برای افزایش خودکارآمدی (Self-efficacy)در پایپر موثراند حالا دوباره برگردیم به داستان، پایپر میبینه که ناگهان همه ی پرنده ها دارن ازش دور میشن، مادر بهش میگه که بیا، باید از ساحل دور بشیم، پایپر هم در حال دویدن، یک کَف بامزه حواسش رو پرت میکنه، که ناگهان موجی از راه میرسه! و پایپر رو غرق در آب میکنه! پایپر در اولین تجربه ای که خودش باید در اون تلاش میکرده (پیدا کردن صدف و خودنش)، دچار تروما میشه! و این براش یک نوع شرطی سازی منفی (کل فرایند غذا وساحل و موج های وحشتناک) و تداعی بد بوجود میاره، حالا پایپر، خیس آب دوباره در لانه به سر میبره و ناراحت و ترسیده!

قرار بر این است که جمعه شب ها باهم تحلیل فیلم و انیمیشن داشته باشیم : نقد امشب میرسه به انیمیشن( piper )✨️🕊

‌ زن اگر دوستت داشته باشد می‌تواند برای پاسخ به دعوت تو برای نوشیدن قهوه، از پاریس به دمشق بیاید و اگر قلبش را به روی تو ببندد، خسته‌تر از آن است که یک حبه قند با تو بخورد!

نزار_قبانی 🌿

‌