«آبنبات هل دار »

•Monday check ✨️🏃🏻‍♀️☕️

《بسیار سفر باید کرد تا پخته شودخامی..》

با ماشین دل به جاده سپردم ؛ نه فقط برای دیدن درختان و دریا، بلکه برای شنیدن صدای خودم در میان سکوت جنگل،برای لمس مهربانی باد در پیچ‌و‌خم‌های کوهستان راهی شمال شدم، جایی که مه، آرام بر شانه‌ی کوه می‌نشیند و صدای پرندگان، مثل نغمه‌ای قدیمی، در دل آدم طنین می‌اندازد در جاده‌های پیچ‌دار که هر پیچ، درسی بود از صبر و هر منظره، صفحه‌ای از کتابی که هنوز تمام نشده از چای داغ در کلبه‌ای چوبی تا بوی نمِ باران ناگهانی بر برگ‌های سبز هر لحظه، پختگی را در دل خامی می‌نشاند در ساحل، وقتی موج‌ها بی‌وقفه می‌آمدند و می‌رفتند فهمیدم که سفر تنهایی فقط رفتن نیست؛ بازگشتن با دل پر از خاطره و چشم پر از معناست شمال با تمام زیبایی‌اش نه فقط مقصدی بود برای عکس گرفتن، بلکه آینه‌ای بود برای دیدنِ خودِ واقعی‌ و خلوتی در تجربه ی بیست سالگی 🍃

کتابخونه پنامبرا ✨️

《بسیار سفر باید کرد تا پخته شودخامی..》

با ماشین دل به جاده سپردم ؛ نه فقط برای دیدن درختان و دریا، بلکه برای شنیدن صدای خودم در میان سکوت جنگل،برای لمس مهربانی باد در پیچ‌و‌خم‌های کوهستان راهی شمال شدم، جایی که مه، آرام بر شانه‌ی کوه می‌نشیند و صدای پرندگان، مثل نغمه‌ای قدیمی، در دل آدم طنین می‌اندازد در جاده‌های پیچ‌دار که هر پیچ، درسی بود از صبر و هر منظره، صفحه‌ای از کتابی که هنوز تمام نشده از چای داغ در کلبه‌ای چوبی تا بوی نمِ باران ناگهانی بر برگ‌های سبز هر لحظه، پختگی را در دل خامی می‌نشاند در ساحل، وقتی موج‌ها بی‌وقفه می‌آمدند و می‌رفتند فهمیدم که سفر تنهایی فقط رفتن نیست؛ بازگشتن با دل پر از خاطره و چشم پر از معناست شمال با تمام زیبایی‌اش نه فقط مقصدی بود برای عکس گرفتن، بلکه آینه‌ای بود برای دیدنِ خودِ واقعی‌ و خلوتی در تجربه ی بیست سالگی 🍃

کتابخونه پنامبرا ✨️

لحظه‌ای که خورشید آرام‌آرام از آسمان دل می‌کند دوربین را بالا می‌گیرم، نه فقط برای ثبت رنگ‌ها بلکه برای نگه‌ داشتن حس رفتن، حس پایان روز، و آن سکوتی که میان نور و تاریکی جاری‌ست غروب قصه‌ای‌ست که هر روز تکرار می‌شود اما هیچ‌گاه شبیه دیروز نیست هر عکس از غروب یک شعر بی‌کلام است؛ با رنگ‌های نارنجی و صورتی و اندوهی لطیف که در دل آسمان پخش می‌شود در قابم خورشید مثل دلی‌ست که آرام می‌تپد و آسمان، مثل خاطره‌ای‌ست که نمی‌خواهی فراموشش کنی عکس گرفتن از غروب یعنی ثبت لحظه‌ای که جهان نفس می‌کشد و دل، بی‌صدا عاشق می‌شود....

کتابخونه پنامبرا 🍃📸

امروز بعد از مدت‌ها توی این ساعت بیرونم و می‌تونم غروب رو ببینم. چیزی که هر بار باعث می‌شه به این فکر کنم چطور از چیزی می‌تونم جونِ دوباره بگیرم :)

_به یاد استاد فرشچیان عزیز و بزرگوار که هیچ وقت قرار نیست سخنرانی ایشون رو در تالاز فردوسی دانشکده فراموش کنم 🥺🖤

«ای دوست، بدان که روزهای سخت نیز پایان دارند، همان‌گونه که شب، تسلیم طلوع می‌شود. در دل هر تاریکی، نوری نهفته است که چشم‌های امیدوار آن را می‌یابند. تو از آن دل‌های روشنی، که حتی در طوفان، بذر لبخند می‌کاری. جهان با بودن آدم‌هایی چون تو، زیباتر و مهربان‌تر است. پس اگر روزی دلت گرفت، به یاد بیاور که آسمان همیشه پس از باران، آبی‌تر است…»