این‌جآ

تو تنها روزنه امیدی در بین این سیاهی‌ها.

هنوز با همه دردم امید درمان‌ست، که آخری بود آخر شبان یلدا را.

-سعدی

مو پریشون چیشاتُم مهربونُم نازنین یار...

ء «أنا لا أضعف إلا حين أشتاقُ إليك» من كم نميارم، مگر زمانی‌كه دلتنگت بشم...!

رفتى و بعد رفتنت گفتم آه پس مرگ هم حقيقت داشت…/

-تو رو زندگی داده به من کادو-

أما الفؤادُ فحسبي أنتٙ ساكنُه... و اما قلب؛ همین که «تو» ساکن آن هستی، مرا بس...

قبل‌ترها، وقتی می‌نوشتم آروم می‌شدم. اون جوش و خروش مغز و قلبم تا حدودی می‌خوابید. ولی این خاصیت به کُل از بین رفته و انگار با نوشتن، اون موضوع رو پررنگ‌تر، محکم‌تر و عمیق‌تر از قبل توی وجودم حک می‌کنم.

تا آخرین استخون دارم حس بت.

آنچه در آغوشِ تو یافتم آغازِ زندگی بود.

-غیرِ تو همه‌چی مقطعیه، میایم به‌هم چون نبودی بدسلیقه-

«دیروز و دیشب باران آمد و ملال شهر را شست. انگار مرا هم کمی صفا داده، غبارم را شسته است.»

-روزها در راه؛شاهرخ مسکوب

نشون بده رنگا رو بهم بگو تموم میشن روزای سیاه سفید.✨️

آنچه مردم از آن حرف میزنند نه برایم جالب است و نه اهمیتی دارد؛ برایم از داستان‌های دور دست دنیا بگو؛ از آدم‌های گمشده در تاریخ؛ از موسیقی‌های غریبی که کمتر کسی آن‌ها ر‌ا شنیده‌است؛ از ستاره‌ها ، رویا ها.

ایرانی دست از پروفایلای فیک بردار.

کی رفته؟ کی مونده؟ کی نیست؟ [...] هیچی همیشگی نیست./