این‌جآ

دلم نمیخواد دوباره گم بشم، شده خودم و میخ کنم به جاده.

از چه میگریزی قاصدک؟ مقصد همین‌جاست.

کاش میشد سرم را از تنم جدا کنم و بگذارم توی آب تا از نو ریشه بزند.

«نه تنها او را دوست داشتم بلکه همه ی ذرات تنم او را میخواست.»

-صادق هدایت

بُکُش چُنان که توانی؛ که بی مشاهده‌ات فراخنای جهان بر وجودِ ما تنگ است...

به خودم آمدم انگار تویی در من بود این کمی بیش‌تر از دل به کسی بستن بود.

«أنا أحبُ عَيناهُ، حين تُحَدِثُني عَن يَومِه…» ‏چشم‌هایش را دوست دارم، وقتی از روزش برایم تعریف می‌کند…

-دوست داشتن بعضی از آدم‌ها بوی دریا،غروب خورشید،چای تازه دم،درخت نارنج و قرص ماهُ می‌ده.

[ گفته بودی که چرا محو تماشای منی و چنان محو که یک دم مژه بر هم نزنی مژه بر هم نزنم تا که ز دستم نرود، ناز چشم تو به قدر مژه بر هم زدنی... ]

من تو زندگیم هر بُتی و با مدد اسم قشنگ تو شکستم -علی-

«وسوف أُحبك حتى تمل مني ‏وإن مللت .. اخبرني ‏حتى أُحبك من جديد» ‏دوستت خواهم داشت، تا از من خسته شوی ‏و اگر خسته شدی ‏با من بگو ‏تا «از نو دوستت بدارم». - لاادری

آشنایی نه غریب‌ست که دل‌سوز من است چون من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت.

-حافظ

می‌دانمت که چگونه‌ای. کلافه‌ای از گفتن اینکه کجا ایستاده‌ای و چه چیزی پشت سر گذاشته‌ای. انگار کسی در تو به قتل رسیده و کمک‌های اولیه و ساده‌دلانه‌ی آدم‌ها به کارت نمی‌آید. احوال‌پرسی‌ها حوصله‌ات را سر می‌برد و توان هیچ ارتباط تازه و تازه کردن هیچ کهنه‌ای نیست. و وقتی دیگران می‌خواهند با مفاهیم قابل درک ساده‌ات کنند، بی‌تحمل می‌شوی. می‌دانم

[ کاش می‌شد که تو با معجزه‌ای برگردی ۱:۲۰]