آکولاد

اینم آخر قصه کانال نویسی.

ته دل هر آدمی حداقل باید یه دلخوشی قرص و محکم باشه که هر جا کم آورد یه نگاهی بهش بندازه، ترسش بریزه، انگیزه بگیره، از جاش پاشه و دوباره تلاش کنه. از همون دلخوشی هایی که ته دل خالی ت رو یه تنه پر میکنن. از همونها که یه “عیب نداره فدای سرت” گنده توشونه. آدم باید قدردان تک تک چیزهایی که توانایی اینو دارن تا حال بدش رو خوب کنن باشه. کم ندیدیم روزهایی که هیچی نتونسته حال خرابمون رو خوب کنه. قشنگ خود زهر ماره.

سلیقه یه وقتهایی یه طرفش علاقه س اون طرفش نفرت. مثل وقتی عاشق تابستونی و فراری از زمستون.

آدم تو سنین مختلف نظرات متفاوتی نسبت به افراد بزرگ‌تر و کوچیکتر از خودش داره. یه دوره ای بزرگ‌تر ها رو پیر و از دور خارج شده میبینی. از اونور اونهایی که کوچیکتر از خودتن رو بچه میدونی و حتی ممکنه کلافه شی از کارهایی که میکنن و فازهایی که دارن. انگار فقط خودت و هم نسلی هات خوبین. یه دوره ای هم هست که دیگه تعصبی نداری نسبت به سن و سال خودت و بقیه. اگه خوب و خفنن، خوب و خفنن دیگه. حالا میخوان بزرگ‌تر از تو باشن یا کوچیک تر.

کل روز خمیازه میکشی و از خستگی مینالی. شب که باید بخوابی نمیخوابی. چته قربونت برم؟

🎬 • Monkey Man 5/10

بی ادبی فقط به فحش دادن و استفاده از الفاظ رکیک خلاصه نمیشه. کارهایی که میرن تو لیست بی ادبی خیلی بیشتر از این حرفهاست. مثلا بیشعوری و بی احترامی هم بی ادبیه. بدون اینکه حتی حرف بزنی، با زبان اشاره هم میشه بی ادبی کرد. لذا بی ادب‌ها الزاما بد دهن نیستن.

هر غُر یه گل به خودیه.

یه فیلم هایی هم هست که چون مطمئن نیستی دیدیشون یا نه، شاید هیچوقت نبینیشون.

شاید خیلی از ماها وقتی به گذشته خودمون نگاه میندازیم معتقد باشیم که چقدر ساده بودیم. یه جوری که انگار اون آدم ساده سالهاست به رحمت خدا رفته و امروز یه آدم زبل و زرنگ نشسته جاش. ولی به نظر من آدمیزاد تو هر سن و دوره ای سادگی های خاص خودشو داره. گول خوردن و اشتباه کردن چیزی نیست که تاریخ انقضای خاصی داشته باشن. شاید بشه کمشون کرد. اما واقعا تموم شدنی نیست.

لفظ Fashion رو رخت و لباس و کفش و کلا پوشاک هزار برابر بدتر از فحش های ناجور با فونت درشته. چون داد میزنه که بنجله.