[ کَویربُغض ]

آدم‌ها جا می‌مانند؛ در راه‌آهن، در فرودگاه، در خیابان، در خاطرات.

شاید اگر پایان را میدانستم هیچ وقت آغازی در کار نبود :)

زخما یادگاری می‌شن، دردا تجربه. 🙂

آدم‌ها همدیگر را با کلمات به دست می‌آورند، و با رفتار از دست می‌دهند.

ونسان ونگوگ

و در نهایت قلبت با مغزت هم نظر میشه و همه چیز تمومه..!

سر انجام من فراموشت خواهم کرد؛ و تو دیگر هیچگاه اینگونه دوست داشته نخواهی شد:)

5894631525629622 سیدعلیرضا‌جندقی

چقدر‌این‌متن‌قشنگه:)

فهمیدن ما کار سختی نبود. اگر به چشمانمان نگاه می‌کردند.

🤍

«دژم» یعنی کسی که همزمان هم خشمگینه هم غمگینه هم افسردست هم دلتنگ .

«کاژه» یعنی پناهگاه اصطلاحا یعنی جای یا کسی کهادم کنارش احساس ارامش ‌و امنیت میکنه کسی که وقتی به هر دلیلی حالت بده میتونی بری دیشش حرف بزنی باهاش آروم بشی .

«یاره» یه کلمه جنوبیه که یعنی تو عین النگوی تنگ شده توی دستم تا همیشه باهامی یعنی آنقدر عزیزیا که دلم نمیاد ببرمت از خودم آنقدر رفتی تو گوشت دستم که جزعی از تنم شدی .

بعد از نیم شب ، سقف تبدیل به صحنه ای برای خاطرات میشود!