шабнам.

мен сенда қоламан, барибир. кулдонингда ўчмаётган чўғ бўлиб, сочларинг орасида адашган шамолдек тарк қилолмайман сени. соғинчинг оғирлигидан кипригингдан сирғалиб тушган бир заррадек, лабинггача келиб қайтиб кетган бир нафасдек туташиб кетаман сенга. қуёш ботишида осмонга ёпишиб қолган сўнгги олтинранг нур мисол кетолмайман сендан. тунларингни безовта қилган ой нуридек, парда четидан сирғалиб тушган сокин ёруғликдек тинч қўймайман сени. ёстиғингга сингиб кетган икки томчи кўз ёшдек, тонггача қуримайдиган изтиробдек яшайман сен билан. ҳатто ўзинг ҳам қўрқадиган сирдек, юрагинг айтолмай юрган ҳақиқатдек яшириниб оламан сенга. жиллақурса, эшитганингда бир сесканадиган исм бўлиб — қоламан. мен. барибир. сенда. (с) шабнам.

бугун онамнинг тиззасида ухладим — ва негадир ҳаёт яна яшашга арзигудек туюлди.

нима фарқи бор, тунда яна қалбга қайтамизку?

hayot qiziq ekan, ona. bolalingizda intiqib orzu qilgan yoshingizga yetib, umuman orzu qilmagan bo'm-bo'shlikni his qilarkansiz. nahotki inson ulg'aygani sari uni sof tuyg'ular, beg'ubor hislar tark etsa? nahotki hech nimaga aqlimiz yetmagan tashvishsiz hayotimizga ortiq qayta olmasak? o'sha siz qo'llaridan ushlab yurishni o'rgatgan mitti qizaloq endi yo'lida yolg'iz. kundan-kunga qalbidagi shamchiroqlar o'chib qoladi, yangisini yoqmoqchi bo'lgan chog'ida gugurt donachalari sanoqli qolayotganini ko'rib, battar o'rtanadi.. odamlar bilan yashash qiyin ekan, ona. ular gaplashadi, kuladi, yaqin keladi, lekin o‘zlari bilan birga qandaydir ko‘rinmas og‘irlikni ham olib yurishadi. hatto umuman tanimaydigan insonlarimdagi salbiy quvvat qanday qilib menga singib ketayotganini ko'rib, his qilib turaman. ularning kayfiyati, tashvishi, g‘ashligi — hammasi menga yopishib qoladi, go‘yo odamlarning ruhi soya soladi menga. har bir qarashni yuragimga olaman, har bir sovuq ohangni ichimda qayta-qayta eshitaman, odamlar uchun oddiy bo'lgan narsalar men uchun butun bir bo'ron bo'lib o'tadi. bu shahar meni asta-sekin so'rib, tamom qiladi. ichimda rayhonlar-u, maysalarga to'la yorug' bog' bor, ammo uning darvozasi qayerdaligini bilmaganim sabab hech kimni mehmonga chaqirolmayapman. esingizdami, siz o'sha yerda yashardingiz, har bir yangi niholni to'g'ri parvarishlab, keraksiz o'tlarni yulib tashladingiz. siz o'sha bog'ni tushunadigan yagona bog'bon edingiz. qalbimdagi chuqur sog'inchni bu bachkana so'zlar bilan hecham ifoda eta olmasam kerak.. (c) daryodek toshqin mehringizga chanqab, visolingizga intilib yashayotgan qizingiz.

қачондир сенга умуман учратмаган биров етишмаётганини ҳис қилганмисан?

мени овозлар ўлдиради. энди яшамоқчи бўлган умидвор жоним бирдан чўғи сўниб қолади, тутдек тўкилади. эзғиланган чечаклар каби ерда қолиб кетади бечора жоним. мени оҳанглар ўлдиради. нафратлар сачраган қотил оҳанглар: яшашдан толиққан алам овози, сенга ишонмайдиган кибр овози, эркингни юлиб олган малъун овози, тириклигинг билан иши йўқ бефарқ овози. улар сенга шунчаки ақл бовар қилмас оҳангда гапиришади. сўзлар эса шиддат билан келиб кўксингга санчилади, бағрингни тешади. мен эса индамай юраман, энг оғир вазиятда ҳам сукутим ютиб. балки сўзларимга арзитмасман бирор кимсани. йўқ! мен қўрқаман.. қўрқаман оҳангим билан ўлдириб қўйишдан қайсидир жонни. (c) шабнам.

севимли админингларни байрам билан табриклашинглар учун

Осмон чўкиб қолди бу оқшом, Юлдуз бўлиб ёғилди бир сас. Бир маҳалла нигоҳни кўрдим: Яшаш керак, севиш шарт эмас. Садоқатми? Кимга керак у?.. Беҳудадир кўз ёшинг сели. Юлдуз бўлиб ёғилди бир сас: У бегона. У энди келин... Тўй — бу асли баджаҳл ота, Бахтли бўлсин қизим дегани. Уни сенга бермасман, бўтам, Тирик экан кўзим, дегани. Осмон чўкиб қолди бу оқшом, Қонимда бир ғашлик ўрмалар. Мен оловга отарман энди, Юрагимни қийма-қиймалаб... Ёқа ушлаб қолсин кўрганлар, Оловларга отгум уни, бас. Ёниб кетсин чирсиллаб қалбим, Севиш керак... яшаш шарт эмас! (c) Муҳаммад Юсуф

умид қиламанки, қайсидир ҳаётимизда тиш тозалагичларимиз битта стаканда туради, жавонимиздаги ифорлар бир-бирига сингиб кетади. биргаликда деворларимиз ранги ҳақида бош қотирамиз. соатни рўпарасига қайси расмни илиш ҳақида тортишамиз. умид қиламанки, қайсидир ҳаётимизда ҳар шанба янги саёҳатлар ташкиллаштирамиз, оқшом маҳали эса митти уйимизда, камин олдида қаҳва ичиб ўтирамиз. ахир иккимиз учун битта улкан чемодан, ва жавонда эса суратларимиз билан тўлган фотоальбомдан бошқа нима керак? умид қиламанки, қайсидир ҳаётимизда кичкина фарзандларимиз бўлади. сенинг эркатой қизинг ва жигарранг кўзли ўғлим. қизалоғимиз пушти велосипед ҳақида орзу қилади, ўғлимиз ҳаворанг вертолётини севади. ота-оналаримиз ҳечам кексаймайдилар, ва оқшомлари улар билан комедиялар томоша қиламиз. аммо ҳаммасидан ҳам кўпроқ умид қиламанки, қайсидир бошқа ҳаётимизда бир-биримизни маҳкам тутамиз ва ҳеч қачон қўйиб юбормаймиз.

охирги кунлар юрагимда кўзга кўринмас, аммо нафасимни оғирлаштираётган, қадамларимни секинлаштираётган бир сирли оғирлик бор эди, уйимга кетишни жудаям хоҳлаётгандим. ва мен уйимга бордим. ҳақиқий уйимга. қабристонга. дарвоза олдида шамол мени қарши олди, гўё тириклар орасида эмас, балки вақтнинг ўзи ичида айланиб юргандек у ерда шамол ҳам бошқача эсар экан; дарахтлар эса баргларини шивирлатиб, ўтган умрлар ҳақида пичирлар, тошлар сукут сақлар, сукут эса энг қаттиқ қичқириқдан ҳам оғирроқ янграр эди. қадамларим ишончсиз, оёқларимда мадор қолмаган, худди ҳар бир қадам ер бағрига бир оз чўкиб бораётгандек, тиззаларим титрар, юрагим эса ўз уришини ўзи эшитиб қўрқар эди. қабр тошларидаги исмлар — бир вақтлар кулиб юрган, орзу қилган, севган, хафа бўлган инсонлар — энди фақат икки сана орасига сиғдирилган қисқагина чизиққа айланган; ўша чизиқ эса бутун бир умр эканини англаш мени ўйлантириб қўйди. шунда мен чуқур ҳис қилдим: ҳеч нарсам меники эмас экан. на уйим, на кийимларим, на орзуларим, на танам — барчаси вақтинчалик омонат, барчаси бир кун келиб Ўзига қайтарилар; мен эса шунчаки меҳмон, қисқа муддатли йўловчи, ўзини абадийдек тутган, аммо абадийликка мутлақо даъвоси йўқ бир зарра эканман. ажабо, қабристон ичида вақт тўхтаб қолгандек, аммо айнан шу тўхтаб қолган лаҳзада мен ҳаётнинг қандай шиддат билан ўтиб кетишини англадим; кечаги ғамларим, майда аламларим, кимнингдир сўзига ранжишларим — барчаси шу қадар арзимас, шу қадар кичик туюлдики, уларни кўтариб юришнинг ўзи менга уят бўлиб кетди. тўхтадим. осмонга қарадим. осмон кенг, чексиз, бепарво эди. ер эса жим, оғир, сабрли. шу икки чексизлик орасида мен турибман — бир нафаслик, бир уришлик, бир лаҳзалик ҳаёт билан турибман. кўзларимга беихтиёр ёш келди. қўрққанимдан эмас, мен яшашни шунчалик қаттиқ истар эканманки, унинг ҳар бир сониясига арзигудек инсон бўлишни унутмаслигим керак экан. ва мана шу жумлалар эсимга тушди: "дунё бир хаёлдир, Сулаймон. олаётган нафасинг, босган тупроғинг, ичган сувинг, сени ёқаётган олов — барчаси хаёл. абадий деб ўйлама. кимки бундай хаёлга борса, уйғонади бир кун. султон бўлиш ҳам кор қилмайди. ҳақиқат дарёсида ҳамма бирдек оқади".

у менга табассум қилди. ва шуни англадимки, белимда 45-калибрли пистолет бўлса-да, бу хонада қуролланган фақат у эди.

телбa кўнглумким, сенинг чангингдадур, ёд айлагил, бир навозиш бирла кўнглумни менинг шод айлагил. ишрат ичра ҳар қачонким, чанг олсанг илгингга, фурқатингда қолғон эгри қоматим ёд айлагил. соз айлаб бир нишот ангез чанг, эй дилрабо, бенаво кўнглумни ғам чангидин озод айлагил. мажлис ичра чанг бирла тортиб овоз, эй пари, сабру ҳушим жузву авроқини барбод айлагил. чангда бир кўк чолур ёринг чу йўқтур, бобуро, ерга бош чолмоқ била ўзунгни муътод айлагил.

Бобур

қанийди, ёмғир остида турсам — чиндан қанотлар ўсиб чиқса..

хотира — бу жазо.

мен — тинимсиз изланиш ичида қолган бир ҳолатман. қалбимда юзага келган уйқусизлик руҳиятимни босиб, онгимни тартибсиз гирдобга тортади. баъзан қалтис фикрлар қон томирларимдан ўтиб, вужудимни чарчатади, баъзан эса сукут жимжилоқ каби ич-ичимни кемиради. ўзим билан ўзим келишолмай қолган дамларимда, қадам ташлаш ҳам юкка айланади, нафас олиш эса мажбуриятдек туюлади. ичкаримда қандайдир ташналик бор — сув эмас, сўз ҳам эмас, балки тушунишга бўлган эҳтиёж. шу эҳсос мени қочиш истагига етаклайди: таниш кўчалардан, оддий нигоҳлардан, ҳатто ойнада акс этган қиёфадан. руҳим саҳросида йўқолган йўлбошчи излайман, аммо ҳар бир уринч янги чигаллик туғдиради. шунда англайман: менинг оғриғим бақиришни эмас, қулоқ тутишни хоҳлайди. айрим кечалар рўёларимда уни оппоқ либосда кўраман. жим, аммо ҳузурбахш; узоқ, бироқ жуда яқин. шу манзара онгимдаги туманни озгина тарқатади, умидни пичирлаб қолдиради. балки шу сабаб, синган ишончим бутунлай емирилмайди, қалбим ҳали ҳам нурга ишонади. мен ўша нурни излаб яшаяпман, йиқилсам ҳам, ичимдаги қалқонни асрашга уринаман. азизим, қароғим, оромижоним. шу чалкаш оламда менга висол деган сўз ҳалиям борми? юрагимдаги чанқоқни қондирувчи лаҳза қачон келади? қачон юзма-юз нурга айланамиз?