بوم خاکستری

مصلحت آن است که توقعاتمان را از لذت ،دارایی ، مقام ،افتخارات و غیره تا حد اعتدال کاهش دهیم ،زیرا درست همین کوشش و کشمکش در راه رسیدن به سعادت ،شوکت و لذت ،بدبختی های بزرگ را به دنبال می آورد . بنابراین هوراس ،شاعر فرزانگی ها ،به درستی می گوید : «آن کس که راه زرین میانه را بر می گزیند ،بایدیقین داشته باشد که از آلودگی های خانه ای ویران درامان است .او با قناعت از کاخی که درحال ویرانی است در می گذرد . صنوبر غول پیکر بارها در توفان به لرزه در می آید و برج های بلند به شدت فرو می ریزند و رفیع ترین کوهها در معرض صاعقه اند. » آرتور شوپنهاور

هزار تا رويا کشته میشه تا یاد بگیری زندگی رویایی نیست، یعنی قرار نیست کسی بیاد و شکاف هات رو پر کنه ایرانی، هموطن، بنظرم چون تو ایران بدنیا اومدم اصلا زمین لبه داره قراره انتهای مسیر سر بخوریم ازش بیوفتیم توو حوض 😁

فلک شکافد حکمش چنانکه دست نبی شکاف ماه دوهفت آشکار میسازد. خاقانی.

شکاف رخنه، درز، تراک ، کاف هم گفته شده ۱ - ( اسم ) چاک رخنه . ۲ - تفرقه : برای ایجاد شکاف بین دولتها می کوشد . ۳ - ( اسم ) در ترکیب به معنی شکافنده آید : خارا شکاف کوه شکاف . ۴ - ( اسم ) ابریشم کلافه کرده . ۵ - گنجه .

هرکس دقیقا متناسب با ارزش خود،به تنهایی پناه می برد ،آن را تحمل می‌کندودوست می دارد.زیرا شخص حقیر در تنهایی ،همه حقارتش را احساس می کندو روح بزرگ همه‌ی بزرگی اش را و باری ،هرکس آنچه را که هست . به علاوه هرچه آدمی در سلسله مراتب طبیعت در مرتبه‌ی بالاتر قرار داشته باشد ،تنهاتر است و تنهایی او اساسی و ناگزیراست . آرتور شوپنهاور

می گویند عینک بدبینی را کنار بگذار. موافقم. بدبینی یک عینک است اما عینکی که برای مطالعه موشکافانه به آن نیاز داری. با همین استعاره، خوش بینی فقط می تواند لنز باشد که باید با اشک و بدبختی درش بیاری. بدبینی بهتر از پشیمان شدن است. نرسیدن بهتر از دیر رسیدن است. بیکار ماندن بهتر از سر کار گذاشته شدن است. کار کردن، انتقال بیکاری از مبدا به مقصد است: بیکاری با حقوق بازنشستگی که باید آنرا خرج درمان و پیری ات کنی. هیچ تفاوتی بین چین و چروک یک کارگر پیر بازنشسته با دستمال کاغذی مصرف شده وجود ندارد. به جای خواندن بیوگرافی افراد موفق، بهتر است بیوگرافی پدرتان را بدانید، چون این محتمل ترین آینده ای است که ممکن است داشته باشید. در پس هر "فرصت استثنایی" یک بازاریاب زیرک در کمین نشسته است. فرصت و شانس برای طبقه کارگر یک عدد کاملا قابل محاسبه است: فرصت تو بستگی دارد به اینکه نفر چندم در یک صف طویل هستی. فرقی نمی کند، صف نان، صف کار، صف کنکور....باشد. خوش بین مانند کودکی است که شیرینی ها را از پشت ویترین می بیند، بدبین مانند پدر اوست که قیمت های روی اتیکت را می خواند. افراد سحرخیز احساس خوش بینی و خوش بختی می کنند نه به این خاطر که فرصت رسیدن به کارهایشان را پیدا می کنند بلکه چون شب زود می خوابند و فرصت نمی کنند به این واقعیت فکر کنند که تمام روز هیچ غلطی نکرده اند. بندگان جامعه طبقاتی زندگی را یک مسابقه می بینند و نه یک مبارزه. آنها کسانی که حق شان را خورده اند الگوی خود برای موفقیت قرار می دهند. کسی که نیمه پر لیوان را می بیند هیچ وقت نمی تواند لیوانش را پر کند. بدبینی من از کجا نشات می گیرد؟ از اینجا که شما می خواهید با چند سال تجربه زندگی از سیستمی استفاده کنید که هزاران سال برای سوء استفاده از شما تجربه دارد. البته بدبینی در واقع نامی است که عوام روی تفکر انتقادی می گذارند. در هسته اصلی این تفکر انتقادی این حکمت نهفته است که اگر مرگ اختراع طبیعت است، شکنجه اختراع تمدن است. سیاوش م.ح

بعضى آدم‌ها هستند ‏كه يكبار در آغوش كشيدن شان ‏به گذشتن از صدها كيلومتر راه مى‌ارزد.

می‌گه «نگی درد داره ها» بعد دندون‌ام رو می‌کشه می‌گه دهن‌ات رو بشور روی سرامیک سفید خون و ذرات سیاه حرکت می‌کنن دهن‌ام رو پرِ آب می‌کنم لب‌هام بی‌حس شده رو هم نمیاد آب از لای دهن‌ام بیرون می‌ریزه سرم رو میارم بالا توی آینه نگاه می‌کنم هزارتوی پَن

شرح حال ما نبرد بود با پوچی

همه سجود

خون خورشید

حمایت مانع آزادی نشود حمایت مانع تربیت نشود حمایت ((وظیفه)) قلمداد نشود حمایت موجب ((منت)) نشود حمایت مانع تلاش نشود حمایت مانع عزت نشود نشود به ظرفیت حمایت شونده توجه شود حمایت صادقانه باشد حمایت به موقع به جا و به اندازه باشد حمایت با حسن نیت باشد از روی روش های حمایتی مناسب استفاده شود حمایت نکردن از بد حمایت کردن بهتر است.

حمایت دارای تعریف های متفاوتی است در ابتدا به معنی های مختلف لغویب حمایت می پردازیم: در لغت به معنی دفاع کردن، نگه داری و پشتیبانی کردن از کسی می باشد. حمایت عبارت است از هر نوع رفتار و گفتاری که در مورد دیگران به کار می گیریم تا از طریق آن بتوانیم در تصمیم گیری و اجرای به آن ها کمک نماییم.

گل چو خندید، محال است دگر غنچه شود؛ سر چو آشفته شد از عشق، بسامان نشود... -صائب تبریزی