بوم خاکستری

طالع اگر مدد دهد، دامَنَش آوَرَم به کف گر بِکَشَم زهی طَرَب، ور بِکُشَد زهی شرف طَرْفِ کَرَم ز کَس نَبَست، این دلِ پُر امیدِ من گر چه سخن همی بَرَد، قصهٔ من به هر طرف از خَمِ ابرویِ توام، هیچ گشایشی نشد وَه که در این خیالِ کَج، عمرِ عزیز شد تلف اَبرویِ دوست کِی شود، دَستکَشِ خیالِ من؟ کس نزده‌ست از این کمان، تیرِ مراد بر هدف چند به ناز پَروَرَم، مِهرِ بُتانِ سنگ‌دل یادِ پدر نمی‌کنند، این پسرانِ ناخَلَف من به خیالِ زاهدی، گوشه‌نشین و طُرفه آن‌ک مُغْبَچه‌ای ز هر طرف، می‌زندم به چنگ و دَف بی‌خبرند زاهدان، نقش بخوان و لاتَقُل مستِ ریاست محتسب، باده بده و لاتَخَف صوفی شهر بین که چون، لقمهٔ شُبهه می‌خورد پاردُمَش دراز باد، آن حَیَوانِ خوش علف حافظ اگر قدم زنی، در رَهِ خاندان به صِدق بدرقهٔ رَهَت شود، همَّتِ شَحنِهٔ نجف حافظ

هیچ کس نمی تواند مدت درازی ماسکی که بر چهره دارد به نمایش بگذارد .سرشت آدمی ،هر آنچه را که به طور تصنعی کسب شده است ،در هم می شکند .

افسوس که نان پخته ، خامان دارند اسباب تمام ، ناتمامان دارند آنان که به بردگی نمی ارزیدند امروز کنیزان و غلامان دارند

من از چشم تو ای ساقی خراب افتاده ام لیکن بلایی کز جببیب آید ،هزارش مرحبا گفتیم حافظ

می‌گِريم و می‌خندم، ديوانه چنين بايد می‌سوزم ومی‌سازم، پروانه چنين بايد می‌كوبم و می‌رقصم، می‌نالم و ميخوانم در بزم جهان شور، مستانه چنين بايد من اين همه شيدايی، دارم ز لب جامی در دست تو ای ساقی، پيمانه چنين بايد خلقم زپی افتادند، تا مست بگيرندم در صحبت بی‌عقلان، فرزانه چنين بايد يكسو بردم عارف، يكسو كشدم عامی بازيچه‌ی هر دستی، طفلانه چنين بايد موی تو و تسبيح شيخم، بدر از ره برد يا دام چنان بايد، يا دانه چنين بايد بر تربت من جانا، مستی كن و دست افشان خنديدن بر دنيا، رندانه چنين بايد معینی‌کرمانشاهی

ریشه‌های تاب‌آوری را باید در حس فهمیده‌شدن و حضور در ذهن و قلب فردی عزیز، هم‌نوا و متین پیدا کرد. بدن فراموش نمی‌کند

بی نیازی افراد درستی و بهتون نشون میده

با خودتون خلوت کنید میبینید فقط بخاطر منفعت و دو مورد در اون ادم دارید ادامه میدید

روابط اجتنابی خیلی برام عجیبه، وقتی با یک نفر حال نمکنید یا دوستش ندارید خب صادقانه بهش بگید

این برخلاف نظر صاحب نظرانی است که می‌گویند ما در دنیایی از کنترل بیرونی به سر می‌بریم و توسط عوامل بیرونی برانگیخته می‌شویم.