فرهنگ معین

خب دیدم که خیلی بعیده از اینجا به بعد فعالیتی داشته باشم اینجا و گفتم حداقل با یه سری حس و حالای خوب و زیبایی بصری تموم کنم پیاما رو :) مرسی از همراهی‌تون توی این سالا ❤️

در ستایش این زیبارویان:

... Remember to continue being a good person.

Simple messages can heal and past truamas do not have to repeat themselves.

یه هدیه‌ی لاکچری به خودم :))

نمیشه نمیشه نمیشه، یهو دو سه تا چیز عجیب غریب خوب با هم میشه! so many words to say.

انگار یه بخشی از وجودم داره تمام زورشو میزنه که فراموش نشه و به هرچیزی چنگ میزنه که هویتش رو حفظ کنه. نوشتنم توی این جا هم همین حس رو داره. حس آشنای گذشته. درحالی که دیگه هیچی مثل قبل نیست.

قبل رفتن به خودم می‌گفتم وقتی که دیگه کلا برم، سعی می‌کنم همه‌ چیو فراموش کنم و از هرچیزی که رنگ و بویی از گذشته و فرهنگم داشته باشه دور بشم. می‌خواستم هم این چنل رو هم حذف کنم (شاید بکنم در ادامه همچنان). ولی خب برعکسش اتفاق افتاده فعلا :) بیشتر از همیشه موزیک فارسی گوش میدم، بیشتر از هرتایمی توی گالریم می‌چرخم و هرچیزی که یاد خونه می‌ندازتم رو نگاه می‌کنم. به کسایی که دارم باهاشون اینجا دوست میشم هی چیزای جالب از فرهنگ ایران نشون میدم و معرفی می‌کنم و خلاصه خیلی خلاف تصورم شده.

یه سری آدمای نازنین هستن که توی وضعیتی که خودت به ماهیت خودت شک داری و داری انواع خودتخریبی‌ها رو می‌کنی، توی وضعیتی که اوضاع مالیت خوب نیست و کاملا آسیب‌پذیری، بدون چشم‌داشت، بدون ادا درآوردن، بدون این‌که بخوان محاسبه کنن بعدا چه سودی ازت می‌برن، بی‌چشم‌داشت کمکت می‌کنن. دستت رو می‌گیرن و بهت خود واقعیت رو نشون میدن، باهات دوست میشن و تلاششون رو می‌کنن حالت بهتر باشه. این چندهفته کم‌نبودن آدمایی که حتی توی حرف زدن باهام می‌سنجیدن که آیا بعدا به دردشون میخورم یا نه تا جواب‌ام رو بدن. از اون طرف هم آدمایی که توی پاراگراف قبل توصیف کردم هم بودن و اینان کسایی که توی ذهنم و قلبم می‌مونن، و هرجایی از زندگیم کاری از دستم بربیاد میکنم که حالشون یه لحظه هم که شده بهتر باشه. اینان کسایی که به زندگی امیدوار نگهت می‌دارن و نشون میدن که همه‌چی فقط سرمایه‌گذاری و منفعت‌طلبی نیست. Cheers

حس میکنم توی بازه‌ای از زندگیم هستم که تصمیم‌های این روزام خیلی خیلی مستقیم روی حداکثر مقدار موفقیتی (یا بدبختی :)) که میتونم توی عمرم داشته باشم اثر دارن. تصمیمای توی سالای قبلی اینطوری بود که حالا اینم یه تصمیمه در مسیر کلی و نگرانش نباش. ولی عملا الان توی موقعیتی‌ام که خوب پیش رفتن یا نرفتن هر مکالمه مستقیم شانس survival ام رو داره بالا پایین میکنه. امیدوارم توی روزای قشنگ‌تری بیام با جزئیات بیشتر حرف بزنم ولی اینو نوشتم که واسه خودم یادگاری باشه.

نوروز رو تبریک میگم 🪻🎉 ایشالا که این روزا زودتر می‌گذره و سال کاملا نویی واسه‌مون میشه

بچه‌ها چون یه‌سری پیام دارم می‌گیرم که نیستم و اینا گفتم خبر بدم که خوبم/زنده‌ام. مراقب خودتون باشین.

“The degree of our suffering equals our distance from reality. Rather than end our suffering by running toward the truth, we run farther away from it through food, work, alcohol, drugs, and sex. Mistakenly considered addictions, they merely point to the true addiction. We are addicted to not being here. We don’t want to feel what we’re feeling. We don’t want the present but the imaginary past or future.” Excerpt From The Lies We Tell Ourselves: How to Face the Truth, Accept Yourself, and Create a Better Life Jon Frederickson ترجمه: «میزان رنج ما با فاصله‌مان از واقعیت برابری می‌کند. ما به جای آنکه با رو آوردن به حقیقت به رنج خود پایان دهیم، با پناه بردن به غذا، کار، الکل، مواد مخدر و رابطه جنسی، هرچه بیشتر از آن فاصله می‌گیریم. این‌ها که به اشتباه اعتیاد قلمداد می‌شوند، صرفاً نشان‌دهنده آن اعتیادِ اصلی و واقعی‌اند. ما به "اینجا نبودن" معتادیم. ما نمی‌خواهیم آنچه را که اکنون حس می‌کنیم، احساس کنیم. ما نه زمان حال، بلکه گذشته یا آینده‌ی خیالی را می‌خواهیم.» برگزیده‌ای از کتاب: دروغ‌هایی که به خود می‌گوییم: چگونه با حقیقت روبرو شویم، خود را بپذیریم و زندگی بهتری بسازیم نویسنده: جان فردریکسون

- کمبود مدیر محصول: سرعت ساخت و پیاده‌سازی محصول بالا رفته، ولی از اون طرف تسک‌ها و مهارت‌های مربوط به مدیریت محصول اونقدر scale نشده. --> وقت خوبیه برای یادگرفتن مهارت‌های مدیریت محصول برای مهندس‌های AI - تا جایی که می‌تونین برای هر کاربردی که در هفته به ذهن‌تون میاد ابزار جدید بسازین و کار کردن با ابزارهای جدید کدینگ رو امتحان کنین - محیط‌های کاری با آدم‌های inspiring و helpful رو به شرکت‌های با برند و اسم گنده ولی بدون اینجور تیم‌ها ترجیح بدین - برخلاف توصیه‌های موجود در مورد work-life balance، تا جایی که میتونین سخت کار کنین [love you Andrew] ----- - تایمی که برای کدینگ یا مطالعه می‌ذارین رو معیار قرار ندین --> ببینین چقدر خروجی با کیفیت (ساخت محصول) داشتین - توی دنیای الان، ایده برای ساخت محصول بی‌ارزش/ارزونه --> پیاده‌سازی و عملی کردن ارزش داره - در دنیای فعلی AI و ساخت محصول، بلد بودن Production و رسوندن محصول به دست یوزرش مهم‌تر از مهارتای دولوپ کردن خود اپه - بلد بودن Risk Mitigating توی ابزارای مبتنی بر AI مهارت آینده‌اس - بلد بودن توضیح دادن کانسپت‌های مربوط به AI و ابزارای مبتنی بر اون به لیدرهای شرکت، از مهارتاییه که شما رو متفاوت میکنه - در مورد مهارت‌های تکنیکال، یادگرفتن در مورد fine tuning مدل‌های زبانی سرمایه‌گذاری خوبی می‌تونه باشه (و تاکید بر اهمیت small AI در آینده) - بهتره در جاب مارکت فعلی مهارت‌هاتون رو diversify کنین تا این‌که توی یه حیطه خیلی دیپ بشین

جلسه‌ی محبوبم توی کورس‌هایی که Andrew Ng درس میده، همین تاپیک در مورد توصیه‌هاش برای مسیر حرفه‌ای توی حیطه‌ی AI است. پایین نوت‌هام رو از این جلسه‌اش می‌ذارم. [Link]

اتفاقا یه کیس رایج بین آدما کسایین که بدن و روان‌شون عادت به شرایط پراضطراب و دور از آرامش داره و وقتی به شرایط آروم و استیبل توی زندگی می‌رسن، چون براشون باور پذیر نیست که میشه آروم هم زندگی کرد و لذت برد، اینقدر می‌گردن تا سناریوهای عجیب ذهنی بسازن که برشون گردونه به همون شرایط پراسترسی که بهش عادت دارن و خوب بلدن منیجش کنن.

درحالی که هنوز گوشام درست نمی‌شنوه و صدام هم از بس داد زدم گرفته می‌نویسم که خاطره‌اش بمونه :) بهترین اجرایی که توی این سالا رفتم شد. حتی از اجرای Sackrun و فستیوال راک پارسال با اجرای اوهام هم بهتر بود. با کلی آدم دیوونه‌ی دیگه این ترکا رو از تمام وجود داااد زدیم و با نوازنده‌های درجه‌ی یک Blackened این ست لیست رو گوش دادیم. الان یه حال عجیبی دارم که شبیه بهش رو یاد نمیاد :))

این Claude Opus 4.5 خیلی خیلی کارش درسته دیگه خیلیی کم پیش میاد سابسکریپشن chatgpt بگیرم و ۹۰ درصد کارام با Opus اوکی میشه و وقتی نظر دوم بخوام هم Gemini 3.0 Pro.

خب بچه‌ها keep calm و اوکیه که حس ناکافی بودن کنیم با این سرعت رشد ابزارا. حتی Andrej و سایمون ویلیسون هم حس ناکافی بودن دارن 😁

یه چیز مسخره هم اضافه کنم :) توی همین آخرین ویدیو‌ که Jonathan Chen بزرگ در‌مورد AI و‌ پزشکی حرف می‌زنه، بدون روپوش روی سن شعبده‌بازی هم می‌کنه. بعد توی گرند راندهای بیمارستان این‌جا (یا به قول اساتید بزرگ که توی اسلایدها می‌نوشتن Ground Round) اساتید به من گیر دادن که چرا دکمه‌های روپوشت بازه :)) چه معنی داره دانشجو با این تیپ بیاد چنین رویداد مهمی رو :)) به نظرم همین تفاوت دیدگاه‌ها رو بگیرین و تا جایی که می‌تونین extrapolate کنین 😁

فکر کنم هیچ‌وقت این حجم کانتنت‌های عجیب خفنی که مجانی رو یوتوب پیدا میشه برام عادی نشه 🚶