DEVIL.

آن قهوه ای که تو برایم ریختی؛ تا ابد سرد ماند و هرگز خورده نشد. خورده نشد تا لبخند بزنم و تو را در آغوش بکشم و به دورت بگردم تا برایم لبخند های شیرینت را بزنی. قهوه ام را ریختی و وقتی در خواب به سر می‌بردم چمدانت را بستی و مرا ترک کردی، کاش وقتی میرفتی در آن چمدان کوچکت، خاطره هایمان را هم جا میدادی و با خود میبردی؛ تا آن روزها و خاطرها مرا اینگونه نشکند.

گر تا ابد بنشینم و به تو خیره بمانم، باز هم مشتاق نگاه کردن به توام.

سرنوشت من، در تو خلاصه می‌شود.

توی شبای سرد و تاریکِ من، تو برام مثل طلوع خورشید بودی.