Uninano

SBI APPRENTICE SHORT NOTICE OUT

Railway RRB ALP Recruitment Notification OUT Total vacancies- 11127 Apply Starts from 15 May

हल्लीचे दहावीचे निकाल पाहिल्यावर हसावं की रडावं, तेच कळेना झालं आहे. कारण.. चाळीस, पन्नास टक्क्यावाला विद्यार्थी आता शोधून सुद्धा सापडेना झालाय. तर या स्पर्धेत, सॉरी परीक्षेत.. काही विद्यार्थ्यांना.. चक्क १००% गुण मिळाले आहेत. हे सगळं पाहून मला असा प्रश्न पडतो, की आजच्या पिढीतील ही मुलं एवढी बुद्धिमान कशी काय झाली आहेत.? की.. पेपर तपासणाऱ्यांनी जाऊ द्या हो म्हणत.. मार्क देताना खिरापत वाटल्या सारखी त्यांना मदत केली आहे.? कारण.. शंभर टक्के मार्क म्हणजे, पेपर लिहिताना एकही चूक नाही, असा त्याचा अर्थ होतो, आणि.. असं खरोखरच होऊ शकतं का.? हा प्रश्न पडल्याशिवाय राहात नाही. कारण.. आमच्या काळात मराठीच्या पेपरमध्ये काना, मात्रा चुकला तरी अर्धा मार्क गायब व्हायचा. वेलांटी विसरली, अनुस्वार राहिला, पूर्णविराम चुकला, की शिक्षक लाल पेनाने अशी काही फटकारणी मारायचे, की जणू काही आम्ही देशद्रोहच केला असावा, शिवाय मार्क कापणी वेगळीच.. मग आजच्याला पेपर तपासताना हे नियम असतील की नाही.? गणितात उत्तर बरोबर आलं, तरी.. मधली पायरी चुकली म्हणून मार्क कापले जायचे. इंग्रजीमध्ये स्पेलिंग चुकलं, की संपलंच समजा. विज्ञानाच्या पेपरमध्ये आकृतीत जरा इकडे तिकडे झालं, की.. मार्क होत्याचे नव्हते होऊन जायचे. आणि आता काय.. पोरांना ९८, ९९, १०० टक्के मिळत आहेत. एवढे गुण पाहिले की वाटतं, महाराष्ट्रात सगळीकडेच.. ज्ञानेश्वर, आइनस्टाईन आणि विश्वेश्वरय्या सारख्या अभियंत्यांचा वारसा घेऊन मुलं जन्माला आले आहेत की काय.? पूर्वी निकालाच्या दिवशी वातावरण वेगळंच असायचं. एखाद्याला ३५% पडले, तरी हौसेणे त्याच्या घरात पेढे वाटले जायचे. कारण त्याकाळी " पास " होणं हीच फार मोठी गोष्ट होती. गावात एखादा मुलगा फर्स्ट क्लासमध्ये पास झाला, की त्याचं नाव चहाच्या टपरीपासून किराणा दुकानापर्यंत चर्चेत असायचं. ७०% मिळवणारा म्हणजे अक्षरशः विद्वान समजला जायचा. त्याच्याकडे लोक आदराने पाहायचे. किमान महिनाभर तरी गावात त्याच्या नावाची चर्चा असायची. आणि आता.. ९०% पडले, तरी पोरं आणि त्यांचे आईबाप दोघंही शोकसभेत बसल्यासारखे चेहरे करून बसतात. फक्त ९२ टक्के आले.. हे वाक्य आजकाल इतक्या दुःखी सुरात बोललं जातं, की ऐकणाऱ्याला वाटावं, की आता त्या मुलाचं करिअर संपलं की आयुष्य उध्वस्त झालं असेल. पूर्वी वर्गात एखादाच मुलगा हुशार असायचा, बाकीचे त्याच्याकडून गृहपाठ उतरवायचे. आता प्रत्येक गल्लीमध्ये दहा टॉपर निघत आहेत. त्यामुळे " हुशार " या शब्दाची किंमतच उरलेली नाही. गुण एवढे वाढलेत, की गुणवत्ता कुठे हरवली तेच कळेनासं झालं आहे. आणि गंमत म्हणजे, त्या काळात कमी मार्क पडूनही लोकं जगले, नोकऱ्या केल्या, संसार उभे केले, मुलांना शिकवलं. आजच्या भाषेत सांगायचं झालं तर, त्या ३५ टक्केवाल्यांनीच आजचे ९९ टक्केवाले घडवले आहेत. तरी सुद्धा.. या घोडे बाजारात आजही मला ही टॉपर मुलं डावीच वाटतात. कारण यांच्याकडे फक्त पुस्तकी ज्ञान आहे.. खरं सांगायचं झालं तर, शिक्षणाचं रूपांतर आता ज्ञानापेक्षा आकड्यांच्या स्पर्धेत झालं आहे. मुलांच्या डोक्यावर टक्केवारीचा एवढा ताण टाकला गेला आहे, की त्यांचं बालपण, खेळ, छंद, मस्ती... सगळंच कुठेतरी हरवत चाललं आहे. पूर्वी निकाल लागला, की आम्हा मित्रांची टोळी विहिरीवर, मैदानावर, सिनेमागृहात किंवा भेळ मिसळीच्या हॉटेलमध्ये जाऊन आनंद साजरा करायची. आणि आता निकाल लागला, की मुलं आणि पालकांसमोर पहिला प्रश्न असतो.. पुढील शिक्षणासाठीचा कटऑफ किती आहे.? जग बदललं, शिक्षण बदललं, स्पर्धा वाढली हे मान्य आहे. पण एक गोष्ट मात्र खरी.. मार्क वाढले म्हणून बुद्धी वाढतेच असं नाही, आणि मार्क कमी पडले म्हणून आयुष्य संपतं असं देखील मुळीच नाही. कारण शेवटी… गणिताच्या वहीतले आकडे आणि आयुष्याचं गणित, या दोन्ही गोष्टी खूप वेगळ्या असतात. सुदैवाने की दुर्दैवाने म्हणावं तेच समजेना झालंय..पण, या आकड्यांच्या स्पर्धेत धावणाऱ्या आणि त्यात यशस्वी झालेल्या सर्व विद्यार्थ्यांचं मनःपूर्वक अभिनंदन.!!

Good News for Banking Aspirants Bumperrrrr vacancies Expected vacancies of SBI po nd clerk ✅ SBI Probationary Officer (PO) 900–1000 vacancies ✅ SBI Junior Associate (JA) 10,000–12,000 vacancies

♦️तलाठी पदभरती.. लवकरच🙏 👉 ग्राम महसूल अधिकारी(तलाठी) संवर्गातील रिक्त पदे भरण्याकरीता मागणीपत्र शासनास सादर करणेबाबत... 👉 तलाठी ची परीक्षा MPSC घेणार 🔥 #लागा तयारीला आता एकच पक्ष.. अभ्यासावर लक्ष

🔵 RBI Grade B Short Notice Out Total Post in General Stream - 40 Total Vacancies - 60 Prelims For General - 13 June Mains For General - 25 July

बँकिंग क्षेत्रातील मोठी हालचाल; SBI महाराष्ट्र सर्कलचे मुख्यालय आता पुण्यात!” 🏦📍 पुणे शहराची झपाट्याने वाढणारी अर्थव्यवस्था आणि आयटी-मॅन्युफॅक्चरिंग क्षेत्रातील दबदबा लक्षात घेऊन, स्टेट बँक ऑफ इंडियाने (SBI) आपल्या महाराष्ट्र सर्कलचे मुख्यालय मुंबईहून पुण्यात हलवण्याचा ऐतिहासिक निर्णय घेतला आहे. यामुळे पुणे आता राज्याच्या बँकिंग प्रशासनाचे प्रमुख केंद्र बनणार आहे.

म्हणून फाॅर्म भरायचा असतो! बऱ्याचदा आपण फॉर्म भरत नाही.. पण नशीब. कधी उजळल सांगता येत नाही.. 200 पैकी 7.50 मार्क पडले फक्त आणि गवर्नमेंट नोकरी लागली.. नौकरी मध्ये मुलींची स्पर्धा जास्त नवती सिव्हिल इंजिनियर

५४८ खासदार काम करून थकले म्हणून आता लोकसभेची संख्या ८५० करण्यात येत आहे. हे सगळे आपल्या कररूपी पैशातूनच होणार आहे. ज्या राज्यांनी १९७१ पासून लोकसंख्या नियंत्रित ठेवली, शिक्षण-आरोग्यावर भर दिला आणि देशाच्या GDP मध्ये सर्वाधिक योगदान दिले, त्यांना आता मतदारसंख्येच्या नावाखाली कमी प्रतिनिधित्व मिळणार आहे. वस्तुस्थिती अशी आहे: ➡️ एकूण खासदार: ८५० ➡️ साधे बहुमत: ४२५ बिमारू राज्यांचा प्रस्तावित वाटा (वाढीव आकडेवारीनुसार): - उत्तर प्रदेश: १४३ • बिहार: ७९ • मध्य प्रदेश: ५२ • राजस्थान: ५० • झारखंड: २४ • छत्तीसगड: १९ • उत्तराखंड: ७ एकूण बिमारू खासदार: ३७४ फक्त या गटाला साध्या बहुमतापासून ५१ खासदार कमी आहेत. महाराष्ट्र, पश्चिम बंगाल, तामिळनाडू, केरळ किंवा कर्नाटकमधून ५०-६० खासदार मिळवणे यांना फार कष्टाचे ठरणार नाही. थोडे प्रलोभन, निधीचे आश्वासन किंवा राजकीय समझोता — आणि बहुमत पूर्ण. प्रगत राज्यांनी लोकसंख्या नियंत्रण केल्यामुळे त्यांचा प्रमाणात वाटा कमी होईल. ज्या राज्यांनी उच्च जन्मदर कायम ठेवला, त्यांना अधिक खासदार आणि त्यानुसार अधिक केंद्रीय निधी, अधिक राजकीय वजन मिळेल. महाराष्ट्र (सध्या ४८ जागा) आणि दक्षिण भारतातील राज्ये ज्यांनी जबाबदारीने विकास केला, त्यांना आता प्रगतीची किंमत चुकवावी लागेल. निधी वाटपातही “आखाडता हात” घेण्याची शक्यता स्पष्ट आहे. बंगाल, तामिळनाडू, केरळसारख्या राज्यांना जिथे भाजपला सरळ बहुमत मिळत नाही, तिथे नियम बदलण्यात येत आहेत. लोकसंख्येच्या आधारे सत्ता केंद्रित करण्याचा हा थेट परिणाम आहे. महाराष्ट्रात आज विरोधी आवाज जवळपास नाही. सगळे पक्ष आणि नेते यात दलाली करत आहेत. परिणामी, प्रगत राज्ये शांतपणे आपल्या प्रतिनिधित्व आणि भविष्यातील निधीचा वाटा गमावत आहेत. ही केवळ आकडेवारी नाही. ही राजकीय शक्तीचा दीर्घकालीन पुनर्वितरण आहे, ज्यात लोकसंख्या नियंत्रण करणाऱ्या राज्यांना शिक्षा मिळते आणि उच्च लोकसंख्येच्या राज्यांना बक्षीस. महाराष्ट्राने याकडे दुर्लक्ष केले तर उद्या आपल्या करपैशाचा, विकासाचा आणि राजकीय वजनाचा मोठा भाग इतरत्र वळवला जाईल. आकडे बोलतात. आणि ते सांगत आहेत की, प्रगती करणाऱ्या राज्यांना आता कमी प्रतिनिधित्व आणि कमी निधी मिळेल. #DelimitationDisaster #Delimitation

“मी 40-50 हजार कमावते… तू काय करतोयस?” हे वाक्य फक्त एक टोमणा नव्हता. तो एका नात्याच्या आत साचलेल्या तणावाचा, असंतोषाचा आणि अपूर्णतेचा स्फोट होता. मेट्रोमध्ये सगळं नेहमीसारखंच चालू होतं. लोक स्वतःच्या जगात हरवलेले. आणि अचानक एक आवाज तीव्र, अस्वस्थ करणारा. एक बायको नवऱ्यावर ओरडत होती. नवरा शांत उभा. डोळे खाली. हात स्थिर. तो काही बोलत नव्हता, पण त्याच्या शांततेत खूप काही होतं. ती पुन्हा पुन्हा तेच वाक्य बोलत होती “मी घर चालवते… तू काय करतोयस?” त्या एका वाक्याने त्याचा आत्मसन्मान, त्याचं अस्तित्व, त्याची ओळख सगळं प्रश्नचिन्हात आलं. बेरोजगारी ही फक्त पैशांची समस्या नसते. ती असते दररोज उठून स्वतःला प्रश्न विचारण्याची सवय आरशात बघताना स्वतःकडूनच नजर चुकवण्याची भावना “मी काहीच करत नाही” या विचाराने होणारी घुसमट समाज पुरुषाकडून अपेक्षा ठेवतो तो कमावेल, तो सांभाळेल, तो उभा राहील. आणि जेव्हा तोच आधार ढासळतो, तेव्हा तो फक्त आर्थिकदृष्ट्या नाही, तर मानसिकदृष्ट्याही कोसळतो. आज अनेक घरांमध्ये स्त्रिया कमावतात, पुढे जातात. हा बदल योग्यच आहे. पण प्रश्न असा आहे त्या बदलाला नात्यांनी कसं स्वीकारलं आहे? जेव्हा कमाई तुलना बनते, तेव्हा नातं हिशोब बनतं. “मी जास्त करते” “तू कमी करतोस” ही वाक्यं हळूहळू नात्याला कमकुवत करतात. त्या मेट्रोमध्ये… तीने फक्त राग व्यक्त केला नाही, तीने त्याला लोकांसमोर लहान केलं. आणि माणसाला सगळ्यात जास्त दुखतं ते पैशाने नाही, तर अपमानाने. त्या क्षणी तो काही बोलला नाही, कारण त्याच्याकडे शब्द नव्हते. पण आतून तो तुटत होता. आज समाज बदललाय. पूर्वी लोक थांबून विचारायचे “काय झालं?” आज लोक फोन काढतात. व्हिडिओ करतात. हसतात. शेअर करतात. दुसऱ्याच्या दुःखाला मनोरंजन बनवण्याची सवय लागली आहे. ही चूक नेमकी कुठे आहे? ती बायको चुकीची होती का? तो नवरा अपयशी होता का? कदाचित नाही. ही चूक आहे परिस्थिती समजून न घेण्याची संवाद न होण्याची आणि एकमेकांच्या भावनांना कमी लेखण्याची नातं म्हणजे भागीदारी, स्पर्धा नाही नवरा-बायको म्हणजे दोन वेगळे गट नाहीत. ते एकाच बाजूला असतात. एक जिंकला आणि दुसरा हरला, तर नातं हरतं. बेरोजगारी माणसाला आधीच कमजोर करते. त्यात जर सतत तुलना, टोमणे, आणि अपमान मिळाला, तर तो माणूस हळूहळू स्वतःवरचा विश्वास गमावतो. आणि एकदा आत्मविश्वास गेला, की पुन्हा उभं राहणं खूप कठीण होतं. नातं वाचवायचं असेल तर बोलणं गरजेचं आहे. पण तेही शांतपणे, समजून घेऊन. “तू काही करत नाहीस” म्हणण्यापेक्षा “आपण एकत्र काय करू शकतो?” हा प्रश्न विचारणं जास्त महत्त्वाचं आहे. स्त्रीची बाजूही समजून घ्यायला हवी तीही थकलेली असू शकते. जबाबदाऱ्या वाढलेल्या असतात. एकटीवर सगळं पडलेलं असतं. पण तिचा राग योग्य असला, तरी त्याची पद्धत चुकीची असू शकते. त्या मेट्रोमध्ये एक वाद झाला. पण तो फक्त एका जोडप्याचा नव्हता. तो आपल्या समाजाचं चित्र होतं. बेरोजगारी माणसाला थांबवते, पण अपमान त्याला पूर्णपणे तोडतो. आणि जे नातं एकमेकांना उभं करण्यासाठी असतं, तेच जर एकमेकांना तोडायला लागलं, तर मग उरतं फक्त रिकामं आयुष्य.

♦️Reserve Bank of India (RBI) Junior Engineer (Civil / Electrical) short notice Out✅

म्हणून स्वाभिमानानं जगताना ह्या देशातील प्रत्येक नागरिकानं, जात-धर्म-लिंग-प्रदेश-भाषा यांच्या पलीकडं जाऊन, एकदा तरी ठामपणे म्हणावं: 'बाबासाहेबानं दिलं हे…बाबासाहेबानं'! आता हा लेख वाचल्यावर काही जण शिवी हासडल्यासारखं म्हणतील, 'आली मोठी आंबेडकरवादी'! तरी हरकत नाही. कारण, मला खात्री आहे की, हे वास्तव वाचल्यावर नकळत त्यांच्याही ओठांवर येईल : 'बाबासाहेबानं दिलं हे… बाबासाहेबानं'! #babasahebambedkar #babasahebambedkarjayanti