انتها

forgiving who you are, for what you stand to gain Just know that if you hide, it doesn't go away When you get out of bed, don't end up stranded Horrified with each stone on the stage, my little dark age

روزی از همین روزها اندوه‌ها پر می‌کشد و در زیر نگاه تار من تکه‌تکه می‌شوند و بالا می‌روند تنم سرد و لبم خشک روزی از همین روز‌ها به انتهای این جادهٔ غمناک می‌رسم وان روز دیر نیست همین نزدیکی در بیخ گلوی خشکم لای همین خس‌خس‌های سینه و در زیر پوششی که پردهٔ‌چشمانم آن را پوشانده در زیر همین چتر فلاکت بعد از این‌همه نادانی و حماقت تن من‌ روزی می‌لرزد تن من روزی می‌پوسد تن من روزی گِلِ بازیِ کودکان می‌شود.

هیچ می‌دانی چرا چون موج در گریز از خویشتن پیوسته می‌کاهم؟ زان که بر این پردهٔ تاریک این خاموشی نزدیک آنچه می‌خواهم نمی‌بینم وآنچه می‌بینم نمی‌خواهم. نوزدهم مهر زادروز محمدرضا شفیعی کدکنی (۱۳۱۸)

هنوز سردی! این روزی من را می‌کُشد.

When you smile it kills me

جدیدا عجیب شده‌ام دلم خواب نمی‌خواهد هوس شیرینی‌های نارگیلی نمی‌کنم نه ذوق بلدم و نه چشم‌هایم به یاد دارند چگونه دروغ بگویند و بدنم بی‌حس شده چشمانم نگاه نمی‌کنند حرف‌هایم صحبت نیست گوش‌هایم گوش نمی‌سپارند ناتوانِ ناتوانم هر قدمی که بر می‌دارم خاطرم را مکدر می‌سازد من در هر ثانیه آماده مردنم! زیرا هنوز یادم نرفته چقدر از هرچیزی که می‌بینم متنفرم.