𝙋𝙖𝙘𝙞𝙛𝙞𝙘 𝙤𝙘𝙚𝙖𝙣

و مُرد در من، هر آنچه زنده بود.

بله دوستان به قول معروف : " آن‌کس که پس از قتل‌عام زنده می‌ماند، به جسم زنده است نه به جان."

نوشته بود: بعضی اتفاقا مثل دریان؛ غرقت می‌کنن بعد جنازتو برمی‌گردونن به زندگی.

یک ماه پیش؛رفتن و دیگه هیچ وقت برنگشتن.

روزی در تاریخ می‌نویسند: "درد آنقدر گسترده بود، که اشک ها نمیدانستند بر کدام شهر، کدام زخمِ ایران فرو‌ بریزند."

تنها فانی این روزامون,وداع دار فانیه

برای عمر نکرده‌تون گریه کنیم؟ برای چهره‌های پاک‌تون گریه کنیم؟ یا برای دل خون خانواده‌تون گریه کنیم؟

‏گواهینامه موتور؟ دیوونه الان فقط با تانک میخوام تردد کنم

من اصلا نفهمیدم جوانی یعنی چه ؟ من یه راست از بچگی به سن کهولت رسیدم.

در حسرتِ یک لبخند عمیق، می‌گریست.

‏بچه که بودم مامانم گفت تو قبرستون پا رو قبر کسی نذار به نشانه احترام به شخصی که اونجا خوابیده، این عادت همیشه برای من موند؛ حالا تو این خیابونا چجوری قدم بزنیم؟

ایستاده‌ام و کسی هم نمی‌داند این بنای به ظاهر محکم چقدر در آستانه‌ی فرو ریختن است.

گوله‌برفا‌میرقصن،حال‌منو‌نپرسین.. @oceanmrym

گرچه همه چیز میگذرد، اما آدم تا همیشه برای برخی اتفاقات غمگین می‌ماند.

سندروم Survivor's Guilt: حالت روانی‌ای که فرد پس از زنده موندن از یه فاجعه یا تجربه مرگبار با وجود بی تقصیر بودن، دچار احساس گناه از زنده موندن می‌شه، به ویژه وقتی دیگران آسیب دیده یا جان باختن.

دست از سر خدا بردارید اگر قرار بود کاری بکند تاریخ لبریز از جنایت نبود، به عقل خودتان اعتماد کنید. چارلز داروین

تا خدا به داد ما برسد ما به خدا رسیده ایم.