عَیاذ

خوشا راهی که پایانش تو باشی عزیز دلم.

خوشا راهی که پایانش تو باشی عزیز دلم.

بابا🩵

شراب عشق می‌‌دهی خمار می‌کنی مرا شمیم مهر می‌دمی مهار می‌کنی مرا تمام شعر شاملو، تمام حس حافظی و شعر می‌شوی شبی بهار می‌کنی مرا ز چشم سرخ‌فام تو دو تیر داغ می‌چکد کمی نگاه می‌کنی، شکار می‌کنی مرا لب تو سیب می‌زند و گندمی به زلف‌هات چه نان و بوسه‌ای کنون نثار می‌کنی مرا شکوفه‌های داغ تو و عطر کوچه باغ تو شکوه یاس هستی و بهار می‌کنی مرا

از من تنها اندکی سُکوت مانده و امیدی که هَنوز به آمدنِ تو اٰیمان دارد.

به این خوشم که اگر در بساط، آه ندارم به‌جز حریمِ تو در زندگی {پناه} ندارم

من حسادت می‌کنم حتی به تنها بودنت من به فردِ روبه‌رویی، لحظه‌ی خندیدنت من به بارانی که با لذّت نگاهش می‌کنی یا نسیمی که رها می‌چرخد اطرافِ تنت من حسادت می‌کنم حتی به دستِ گرم آن شال خوش‌رنگی که می‌پیچد به دور گردنت اینکه چیزی نیست گاهی دل حسادت کرده به عطرِ پاشیده از آغوش تو بر پیراهنت هیچ‌کس ای کاش در دنیا به تو حسی نداشت من حسادت می‌کنم حتی به قلبِ دشمنت کاش هرکس غیرِ من ای کاش حتی آینه پلک‌هایش روی هم می‌رفت وقتِ دیدنت