هیچ؛

روانشناس : هنوز با خودت حرف میزنی ؟! من : نه؛ دعوامون شد.

قطع ارتباط کنید سلامت روان ارزششو داره؛

تمام کاری که ۳ ماهه تابستون میکنم اینه که منتظر میشنم تا پاییز بیاد.

بزرگسالی خسته کننده‌ست، می‌خوام برگردم به دبستان.

همینطور مستقیم به سمت آسمون و اون دنیا.

کاش ب جای دلار من میرفتم بالا؛

‏پارانوئید نیستم، سابقه‌تون خرابه.

این‌روزا وقتی میرم خرید تنها چیزی که میتونم بگیرم جلوی خودمه.

‏پخته‌تر که شدی می‌فهمی باید منتظر آدم‌های خوب باشی٫ نه خوب شدن آدم‌ها.

‏با این قضیه که هی شنبه میشه اصلا موافق نیستم.🦦

حافظ کجای کاری؟ فالت غلط درآمد ؛ گفتی غمت سرآید، این عمر بود سرآمد.

دوست داشتن یک نفر، مثل نقل مکان کردن به یه خونه ست. اولش عاشق همه ی چیزهایی میشی که برات تازگی دارن. هر روز صبح از اینکه می بینی این همه چیز بهت تعلق داره حیرانی. بعد به مرور زمان دیوارها فرسوده می شن. چوب ها از بعضی قسمت ها پوسیده می شن و می فهمی که عشقت به اون خونه به خاطر کمالش نیست؛ بلکه به خاطر عیب و نقص هاشه. تمام سوراخ سنبه هاش رو یاد می گیری. یاد می گیری چطور کاری کنی که وقتی هوا سرده، کلید توی قفل گیر نکنه، یا در کمد رو چطور باز کنی که جیرجیر نکنه. اینا رازهای کوچیکی هستن که خونه رو مال آدم می کنن.

ترومایی که نکشتت، بامزه ترت میکنه.