کولی کنار آتش...

مدتی‌ست حالم اسم ندارد؛ نه غم است، نه خشم، نه ترس، بیشتر شبیه فرسودگیِ درونی‌ست، انگار چیزی مدام درونم ساییده می‌شود بی‌آن‌که واقعاً بشکند. اخبار را می‌بینم اما واکنشم کند است، نه از بی‌تفاوتی، بلکه از زیادیِ دیدن؛ وقتی مرگ تکرار می‌شود، ذهن برای دوام آوردن ناچار است احساس را کم‌نور کند. دیگر شوکه نمی‌شوم و این ترسناک‌ترین بخش ماجراست. می‌دانم فاجعه در جریان است، می‌دانم بی‌عدالتی عمیق‌تر از آن است که با چند جمله توضیح داده شود، اما بدنم انگار زودتر از روحم یاد گرفته چگونه زنده بماند. بعضی شب‌ها به این فکر می‌کنم که اگر روزی همه‌چیز عوض شود، آیا ما هنوز توان حس‌کردن خواهیم داشت، یا آن‌قدر ادامه داده‌ایم که فقط بلدیم ادامه بدهیم. نه امیدی در کار است و نه ناامیدیِ کامل؛ فقط وضعیتی معلق میان فهمیدن و ناتوانی، و شاید همین، تعریف دقیق این روزها باشد..

…… 💔

|خون به هر سبزی و آبادی شتک زده|