خیلی خستم.

«هم‌میهنان عزیزم، امشب در واپسین ساعات حضورم در ایران، با شما سخن می‌گویم، شاید این آخرین فرصتی باشد که صدای مرا از درون وطن بشنوید. برای من که تمام عمرم را در خدمت به این سرزمین گذرانده‌ام، گفتن این کلمات بسیار دشوار است. هیچ لحظه‌ای در این سال‌ها، به اندازه‌ی امشب سنگین و دردناک نبوده است. ایران برای من نه تنها زادگاه، بلکه معنای زندگی و هویت من است. من در این خاک به دنیا آمدم، در این سرزمین رشد کردم و همه‌ی آرزوهایم را به پای آن ریختم. امشب که در آستانه‌ی ترک وطن قرار گرفتم، قلبم مملو از غصه است. من می‌روم؛ اما باور کنید روح و جانم در کنار شما خواهد ماند. در طول سال‌ها کوشیدم ایران را به سوی پیشرفت و آبادانی ببرم. کارخانه‌ها ساخته شد. جاده‌ها و راه‌آهن‌ها گسترده شد. دانشگاه‌ها و مدارس بنا شد و جایگاه ایران در میان ملت‌ها بالاتر رفت. تمام این‌ها را با نیت خدمت انجام داده‌ام. اگر در این راه خطا یا کاستی از من بوده؛ از شما ملت شریف طلب بخشش می‌کنم. هیچ‌گاه نخواستم که فاصله‌ها میان من و مردم پدید بیاید. اما شرایط سخت روزگار و دشمنی‌ها کاری کرد که میان ما، دیواری از بی‌اعتمادی بالا برود. باور کنید، هیچ شب و روزی نبود که به فکر مردم نباشم و به آینده‌ی فرزندان ایران، نیاندیشم. اگر امروز برخی مرا نمی‌خواهند؛ بدانند که من همواره آن‌ها را فرزندان خود می‌دانم. تصمیم به رفتن آسان نبود. من شاه ایرانم و باید آخرین کسی باشم که از وطن بیرون می‌رود. اما من نمی‌خواهم خون بیشتری بر زمین ریخته شود. خیابان‌های وطن نباید صحنه‌ی جنگ و کینه باشد. من می‌روم تا شاید نبودنم آرامش بیاورد و راهی برای تفاهم و صلح باز شود.» - آخرین سخنان محمدرضا شاه، پیش از ترک وطن

آن شب که از غصه مرا ویران کرد به دیگری دوستت دارم می‌گفت،نمیدانستم...

لیسانس من دوتا انقلاب و یه جنگ رو دید ولی هنوز تموم نشده.

هیچی به اندازه پنهان کردن غم آدمو پیر نمی‌کنه.

تاوان زنده ماندن، دیدن و هزاران بار مردن است.

اگر سخن میان من و تو پایان یافت و راه های وصال قطع شدند و جدا و غریبه گشتیم، از نو با من آشنا شو… نزار قبانی

حوصله‌ات که سر می‌رود؛با دلم، با دوست داشتنم، بازی نکن ... من در بی‌حوصلگی‌هایم با تو زندگی‌ها کردم. -احمد شاملو

حوصله‌ات که سر می‌رود؛با دلم، با دوست داشتنم، بازی نکن ... من در بی‌حوصلگی‌هایم با تو زندگی‌ها کردم. -احمد شاملو

به کجاها بَرَد این امید مارا.

بر ما دلت نسوخت، ندانم چرا نسوخت. مارا دلت نخواست ،ندانم چرا نخواست.

یعنی از وصلِ تواش نیست به جز باد به دست،تورا به یاد،تو را به باد میسپارم، میتوانیم تاب خواهیم آورد، ما خاطره ها و رویاها و ماه و باران را هنوز داریم،تنها مرگ است که چاره ندارد عزیزِ من، تنها مرگ است که چاره ندارد.

این صداست که می‌ماند. #ایران