آبی

و شاید تمام زندگیم به دنبال یک خانواده گرم و یک شام خوشمزه بودم.

ما که اینجاییم توی زندگی قبلیمون یکی از نبایدهارو انجام دادیم.

مخفیانه لای درخت‌های باغ راه می‌روم، از صدای قدم‌های خودم می‌ترسم، به خودم می‌گویم ترسیدن از صدای پای خودت باید عادتت باشد، نمی‌شود. پشت درخت‌ها قایم می‌شوم، تن من به موازات درخت است، با خودم نجوا می‌کنم اما انگار کسی کنارم ایستاده باشد و بگوید: ‏حالا کدام خنجر بر کتف‌هایت فرو خواهد رفت؟

استرس داره شیره وجودمو میکشه

‏از یک نوع تنفر که در حال غلیظ شدن است رنج میبرم

هرچه که بر ما گذشت بزودی در کنج همین خانه دفن می‌شود به زودی.

میخواستم از چشمانش برایتان بنویسم٫ اما آن هم دروغی بیش نبود.

گویی به این باور رسیده ام که سزاوار عشق نیستم.

درد و عذابی که سعی در تحمل دارم را نمیتوانم به خوبی قدیم توسط کلمات نشانتان بدهم٫ اما به خوبی می‌توانم در کنجی بنشینم و ساعت ها اشک بریزم شاید که به زودی بلیعده بشَوم.

دو پنیک در یک روز بسیار طاقت فرساست!

اگه بخوام خودم رو برای کسی تعریف کنم باید رجوع کنم به این تیکه از کتاب مسخ نوشته‌ی کافکا که میگه: ‏«من نمی‌توانم به تو بفهمانم. نمی‌توانم به کسی بفهمانم که در من چه می‌گذرد. من حتّی نمی‌توانم آن را برای خودم توضیح دهم.»

I care too much ab people and I hate it.

تاحالا از عصبانیت اشک تو چشماتون جمع شده؟

آدمیزادها اجازه نمیدن

مغزم استراحت لازمه

من آنقدر بزرگوار نبودم که از اهانت ها بگذرم٫ اما سرانجام فراموش میکردم و آن که گمان می برد از او بیزارم مبهوت می‌شد٫ آن گاه که می دید لبخندزنان به او سلام میکنم بر حسب سرشتش عظمت روحم تحسینش را برمی انگیخت یا خفت منشم را خوار می شمرد. غافل از این که علتِ رفتارم ساده تر از این حرف ها بود٫ حتی نامش را فراموش کرده بودم. سقوط - آلبر کامو

دوباره برایتان بازگو میکنم صدایم شنیده نخواهد شد٫ آرام و بی صدا از بین میروم.