Emily Alone |زن؛ زندگی؛ آزادی|

شروین باقریان هم دریابید، این وسط گم نشه. ‌

بچه‌ها کمی هماهنگ بشید و این خبر و توییت رو بذارید کانال‌هاتون، باید عجله کنیم. ‌

الله اکبر و کیر خر

چند ثانیه قبل‌تر که نور میاد به خودم می‌گم چیزی نیست و هنوز از جام می‌پرم.

چرا صدای بمب میاد؟ کاش واقعا بمب‌ بود و می‌مردید.

قلبم داره میاد توی دهنم.

سکته کردم. بخدا سکته کردم.

هفت سال.

از وقتی که کلاس نهم بودم از خودم می‌پرسم چرا زمستون تموم نمی‌شه، خیلی وقته زمستونه.

بهش می‌گم: ببین همه حرفایی که می‌گی رو می‌فهمم. می‌دونم یه چیزهای خوبی هنوز تو زندگیم مونده. ولی فکر کن تو وسط یه دایره‌ای ایستادی که توش همه چیزهاییه که باعث می‌شه به زندگی امید داشته باشی. دوستات. خانواده. کتاب‌ها. آهنگ‌ها. بستنی فروشی بالای دانشگاه. زبان خوندن. ولی یه لشکر تاریکی دورت رو محاصره کرده که هرروز بیشتر پیشروی می‌کنه و دایره تو کوچیک و کوچیک‌تر می‌شه و تو با جنگیدنت، عرق ریختن و گذاشتن صد خودت، در بهترررررین حالت فقط می‌تونی سرعت این پیشروی رو کند کنی. یه روز می‌رسه که این دایره فقط یک نقطه‌ست. تو. تنها. تاریک.

ویلیام بلیک توی یکی از شعرهاش می‌گه سیل جان‌کاه بلا و فقر و بیماری کالسکه‌های ازدواج و زندگانی را ارابه‌های مرگ خواهد کرد. احساس می‌کنم همه چیز توی دست‌هام تبدیل به مرگ و خاکستر می‌شه.

‏ خواهیم دید چه خواهد شد I guess؟

هر بار که به خودم می‌گم از این بدتر نمی‌شه، کائنات بهم می‌گه You have no idea what does "loosing" means.

.