حِس

:)

کسانی که در روحمان گل می کارند کجای وجودمان بگذاریمشان که خشک نشوند ؟

‌و من در هر پلکی یکبار دیدنت را می‌بازم.

تا قبل از در آغوش گرفتنش، گمان میکردم زندگی، فقط زنده بودن است.

قبل از اینکه بیاید دانشگاه نظافت و حموم رفتنو یاد بگیرین،یه کلاسو خفه نکنین:/

از چشم که بیوفته، دیگه عقله که دستور میده.

ما همه خواهیم مرد، همه‌ی ما. عجب سیرکی! همین به تنهایی باید کافی باشد تا همدیگر را دوست داشته باشیم.

امیدوارم بتونم با غربتو خوابگاهی شدن،نداشتن حمایت خانواده و تنهایی کنار بیام، میدونم که خداجون هواسش بهم هست:) (۳۰ مهر ۱۴۰۲)

ناگهان دلت می‌گیرد؛ از فاصله‌ی بین آنچه می‌خواستی و آنچه هستی.