Far away from here

چقدر امسال ناکافی بودم برای همه!

این عشق نیست که ما ازش میترسیم، بلکه احتمال تجربه کردن اون درد قدیمیه.

میترسم نتونم هیچ وقت دوباره لبخندمو پیدا کنم. من اخرین باری که توی تاریکی غرق نبودمو یادم نمیاد.

نه که کسی که هستمو دوست نداشته باشم، نه. فقط میتونستم یکم خوشحال باشم. میتونستم انقدر ناامید نباشم. من میتونستم خیلی بهتر باشم. ولی فکر کنم چاره‌ای ندارم نه؟ زندگی تصمیم گرفته اینطور باهام تا کنه.

از همه‌ی اونایی باعث شدن تبدیل بشم به اینی که الان هستم، متنفرم.

واقعا کاش میشد احساساتو turn off کرد.

الان فقط بغل میخوام.

فراموش کرده بودم چه حسی داره.

خیلی وقت بود انقدر احساس تنهایی نکرده بودم.

چقدر امشب زیادی شبه..

شاید یک روز جوونه بزنم توی قلبت و رشد کنم، شاید من یک روز بتونم دوباره سبز بشم و شاید این بخاطر گرمای وجود تو باشه.

یک روز میشینم کنارت و باهم غروب خورشید رو تماشا میکنیم. اون روز شاید من انقدر سرد و تاریک نباشم و توعم بیشتر و طولانی‌تر بخندی.

کاش مث فیلما بود مگه نه؟ تو یهو میرسیدی از اون ته میبوسیدی این جنازه رو من بازم زنده میشدم

یک قدم نزدیک تر-

واقعا چطور میشه اینهمه تمایل به وجود نداشتن رو از بین برد؟