Black Holes

«او می‌دانست مرا خواهند کشت، و من می‌دانستم او کشته خواهد شد، هر دو پیش گویی درست درآمد او، چون پروانه‌ای، بر ویرانه‌های عصر جهالت افتاد و من درمیان دندان‌های عصری که شعر را چشمانِ زن را و گل سرخِ آزادی را می‌بلعد در هم شکستم.»

...

منم همینطور..❤️

امشب ماه کاهلانه‌تر رویا می‌بیند؛ مانند زیبارویی لمیده بر تلِ بالش‌ها که پیش از خفتن، با دست محتاط و نرم، موهایش را نوازش می‌کند، ماه محتضر بر بالش حریرگون توده‌های ابر به رخوتی دراز تن می‌سپارد و چشم‌هایش به تماشای رؤیاهایی سپید می‌رود که چون گل‌های شکوفان به آسمان سرمی‌کشند. گه‌گاه که از بطالت و ملال اشکی پنهان بر کره‌ی خاک می‌فشاند، شاعری پارسا، خواب‌ستیز، به گودی دست خود می‌گیرد این اشکِ مات را، که جلوه‌ی رنگین‌کمان دارد چون تکه‌یی عتیق، و آن را در قلبِ خود جای می‌دهد، دور از چشمِ خورشید. ‌

غم‌های ماه، شارل بودلر

تموم نشدی.

آن‌قدر دلم گرفت که می‌ديدم در غیاب تو همان کوه و تپه، همان پستی و بلندی‌ها، همان درخت‌ها و جوی‌ها هستند، من هم هستم، ولی تو نیستی.

جلال آل‌ احمد، نامه به سيمين دانشور