|زادین|

کی میگه گرونیه؟! ‏یه گاو رو با یک میلیون می‌شه خرید. : نازنین

و ما خواستار یک زندگی کاملا عادی بودیم اما با یک زندگی غیرعادی تحمیلی روبه‌رو شدیم که فقط برای به‌دست آوردن استاندارد‌ترین حقوق انسانی باید از صبح تا شب با زمین و زمان گلاویز می‌شدیم؛ ما هرچقدر هم بدوییم بازم عقبیم. فقط حیفِ عمر و جوونیِ‌ ما…

اگه کنارت می‌خندم و مسخره‌بازی در میارم بدون واقعا دوستت دارم، من اکثر مواقع حوصله‌ی کسی رو ندارم.

شما هم به طور کل، نمی‌دونین دارین چه غلطی با زندگیتون می‌کنین یا فقط من اینطوریم؟

یه تحولاتی داره توم رخ می‌ده که الان اَهه ولی به مرور زمان بَه.

برمیگردم به خودم ها. منتهی این برگشتنم به خودم ، هم زمان‌بره هم هزینه بر.

از 2026 هیچ‌ انتظاری ندارم؛ هر چی انتظاره امسال فقط و فقط از خودم دارم.

بارها به این نقطه رسیدم که شاید این آخر خط منه، و‌ بارها زندگی بهم ثابت کرده که نه، تو همچنان هنوز هم ادامه داری‌.

٫/ به نظرم فقط از یک زن برمیاد بعد از چند ساعت گریه کردن بره نصف شب گل‌ها رو آب بده، زبانشو تیک بزنه و همچنان نفس بکشه.

«تنها حذف کردنی رو که هرگز نمی‌تونم بپذیرم حذف قنده. چیه؟ نکنه فکر کردید وسط اینهمه گرفتاری و غصه، شیرینی و آیس‌کافی رو بر خودم حرام می‌کنم؟ هرگز.🧃»

«بی تو غیرقابل تحملم؛ از خودم به تو پناه می‌برم.»

آخ‌جون! پلی تصدق آپدیت جدید داده.

از دل‌تنگی خوابم نمی‌بره؛ هر شب دو و نیم سه که میشه بهش زنگ می‌زنم؛ می‌دونم نمیتونه گوشی رو برداره، ولی نمی‌تونم زنگ نزنم.

گریه دارم؛ ولی سنگِ صبورم دوره ازم.

گریه دارم؛ ولی شونه‌ی امنم دوره ازم.

از عادی شدن می‌ترسم، نمی‌خوام برای هم عادی بشیم. عادی شدن یعنی شروع فراموشی، یعنی مرگِ ذوق. مرگ شوق.

دلم میخواد چشمام رو ببندم و باز کنم، ببینم این روزها تموم شدن؛ ولی زندگی تا درسش رو بهمون نده، ول کن نیست.

می‌دونم قبل اینکه دیر بشه باید یک تراپیست دیگه پیدا کنم ولی از توضیح دادن دوباره‌ی خودم به یک نفر جدید، خسته‌ام. از اینکه این یکی هم اونی نباشه که دنبالشم خسته‌ام. از اینکه دوباره یک آسیب جدید ببینم خسته‌ام.