دور.

-خب کنار تـو، خنده‌ها برمی‌گردن!

استعداد عجیبی داشت، در احساس کردن غم‌های اطرافش، شاید اگر او نبود، تمام غم‌های آن حوالی هیچوقت پیدا نمی‌شدند..

...

«طوری دوستم بدار که انگار قرار است از باغچه‌ای پر از گل‌های یاس کبود مراقبت کنی.» -آبان دخت

جمعه‌ها انگار روز من نیستن، دقیقا مثل 6روز بعدش‌.🧑🏼‍🩰

به او فکر میکرد؛ مثل آسمان به ستاره و ستاره به شب؛مثل نقطه به خط؛ مثل شکوفه به شعر و مثل خسته به خواب..»

-و اگه من ماه باشم؛ تو قول میدی دنبال ستاره‌ها نگردی؟!

میدونی، همه ستاره‌ها، دونه دونه گم میشن.

وقتی برمی‌گردم و به عقب نگاه میکنم، همش با خودم میگم، یعنی انقدر فهمیدن من سخت بود!

می‌دانستم که نمی‌شود؛ فقط جنگیدم که بعدها بتوانم جواب دلم را بدهم. - لاادری

و هنگامی که به تماشای رنج من نشست، فهمیدم که هیچوقت به جایی تعلق نداشتم.

-هربار، که به من نزدیک میشوی، باور می کنم میشود زندگی را دوست داشت. از من فاصله بگیر. من از این امیدهای واهی خستم، زیرا تو فقط سرابی رویایی هستی.

گفتی پینه میزنی، تو به این قلب درب و داغون!

قرن‌ها بعد که هردوی ما خاک شدیم. زیبایی تو و اندوه من همچنان خواهند زیست و مردم خواهند گفت آن‌ها هردو یک نفر بودند.