အချစ်/အလွမ်း/ လျှို့ဝှက်သဲဖို ရသစုံ ဝတ္ထုများ ဧကြည်ဖြူ

ဧကြည်ဖြူ "ချစ်ဆိပ် " (ချူ ) အပိုင်း(၉ ) - - - - - - - - - - - - - - - - " ဘာဖြစ်လို့လဲ သမီး...ဘာလို့ငိုတာလဲ...လန့်လိုက်တာ..." ငြိမ်းငိုသံကြောင့် မငြိမ်းဝေက ထိတ်ထိတ်ပျာပျာ နှင့်မေးရင်း ငြိမ်း ရှိရာ အိမ်အပေါ်ဆင့်သို့လှမ်းတက်လိုက်သည်။ ငြိမ်းကငိုနေရင်းမှ မိခင်ဖြစ်သူကိုအဝတ်ပုံကို မေးငေါ့ပြလိုက်သည်။ "အထည်တွေက တအားညံ့တဲ့ အထည်တွေပဲပါတယ် အမေ...ရတဲ့စျေးနဲ့ပြန်ရောင်းရင်တောင် တစ်သောင်းကျော်လောက်ရဖို့တောင် မနည်းပြန်ရောင်းရမှာ..." ငြိမ်းကမိခင်ကိုပြောရင်း စိတ်တို ဝမ်းနည်းလွန်းသဖြင့် ထပ်မံငိုချလိုက်မိသည်။ငွေသုံးသောင်းဆိုသည်မှာ မိခင်ကြီး နေ့စဉ်နေကုန်နေခန်းစက်ချုပ်၍ ရထားရသောငွေဖြစ်သည်။ထိုမျှတန်ဖိုးရှိသောငွေကို ငြိမ်းဖြုန်းမိသဖြင့် ပို၍ဝမ်းနည်းရလေသည်။ "ဆိုင်ကို ပြန်ပြောလို့မရဘူးလား သမီး...နောက်တစ်ထုတ်ကရော ကြည့်ပြီးပြီလား" "မကြည့်ရသေးဘူး အမေ...ဆိုင်ကို ပြန်ပြောရင်လည်း ... သူတို့လည်း အထုတ်ပြရောင်းရတာမို့ မသိဘူးပဲပြောမှာ...ဒါပေမဲ့ သိအောင်တော့မနက်ဖြန်သွားပြောရမယ်...အညံ့ထုတ်လား အသန့်ထုတ်လား သူတို့မသိဘူးဆိုတာ အလကားပြောတာ အမေ...." ငြိမ်းငိုရင်းနှင့့်ပင် ဒေါသထွက်လာမိလေ၏။စျေးရောင်းသောသူအများစု၏ အကျင့်သည် မိမိ၏ မကောင်းမကန်းပစွည်းများကို မသိနားမလည်သူများကို ထိုးရောင်းတတ်သော အကျင့်ရှိကြလေ၏။ထိုပြင် အနာအဆာ ပစ္စည်းများကို အရင်ဆုံးရောင်းထွက်အောင် လိမ်ညာလှည့်ဖြား ရောင်းတတ်ကြသည်။ထိုလုပ်ရပ်များသည် လွန်စွာ ယုတ်ညံ့သော လုပ်ရပ်များ ဖြစ်သည်ဟု ငြိမ်းထင်မိသည်။ငြိမ်းသည် ဈေး စရေးဖူးကတည်းက ထိုသို့အလုပ်များကို ရှောင်ရှားခဲ့သည်။ ကျိုးလုနီးနီး ၊ ပြတ်လုနီးနီးကလစ်များ ၊ ခေါင်းစည်းကြိုးများကို ပြုပြင်ပြီးမှသာရောင်းခဲ့သည်။ ပြုပြင်၍ မရတော့လျှင် စွန့်ပစ်လိုက်သည်ပင်။ကိုယ့်ရဲ့ ထမင်းရှင် ဈေးဝယ်သူများကို စိတ်ဒုက္ခမပေး။ ကြီးကြီးခင်နှင့် ဘေထုတ်ထည်များလိုက် ရောင်းပေးစဉ်ကလည်း အစွန်းပါလျှင်ပါသည်။အပြဲပါလျှင် ပါသည်ဟု ပြောရောင်းခဲ့သည်သာ။မကောင်းမကန်းပစွည်းများကို ၀ယ်သူထံ အတင်းထိုးရောင်းလေ့မရှိပါ။ "ကဲပါ သမီးရယ် ဖြစ်လာမှတော့ ငိုမနေနဲ့တော့ ... ဒါက သင်ခန်းစာပေါ့...နောက်ဆို အလုပ်ကို အလောတကြီးမလုပ်နဲ့ပေါ့...ဒီအထည်တွေ ပြန်ထည့်ထားလိုက်..ကျန်တဲ့ အထုတ်ဖောက်ကြည့်ဦး....." ပြေရင်း မငြိမ်းဝေက အထည်များကို အိတ်ထဲသို့ ပြန်ကောက်ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ပါလာသော အထည်များမှာ ငြိမ်းငိုမည်ဆိုလျှင်လည်း ငိုချင်စရာပေ။အများစုမှာ ကလေးဝတ် အထည်များဖြစ်ပြီး လူကြီးဝတ်များမှာ အစွန်းအပေများနှင့် အနာအဆာများပါသော အထည်များ ဖြစ်လေသည်။ ငြိမ်းက ကျန်သော တစ်ထုတ်ကို ဖောက်ကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးလျှင် အိတ်ထဲမှ အထည်များကို တစ်ထည်ချင်းထုတ်ကြည်လိုက်သည်။ သည်အထုတ်က အထည်ရေးမများလှပေ။ " ဒီအထုတ်ကတော့ မဆိုးဘူးပဲ သမီးရဲ့.." အထည်များကိုကြည့်ပြီး မငြိမ်းဝေပြောလိုက်သည်။ ငြိမ်းက တစ်ထည်ချင်း ကြည့်ရင်း စိတ်တွက် တွက်နေမိသည်။ ပြီးလျှင် မိခင်ဖြစ်သူကို ခေါင်းခါပြလိုက်မိသည်။ "ဒီအထုတ်လည်း ပြန်ရောင်းရင် အရင်းလောက်ပဲ ရမှာ အမေ...." "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စိတ်မပျက်ပါနဲ့သမီးရယ်...အစမို့ပါ နောက်ဆိုရင် သမီးပိုကျွမ်းကျင်လာပြီး အဆင်ပြေသွားမှာ ပါ...." ******* ငြိမ်း စိတ်ညစ်ညစ် နှင့် ခြံထဲသို့ ဆင်းလာပြီး သစ်ပင်တွေကြား လမ်းလျှောက်နေမိသည်။ခြံထဲတွင် စိုက်ထားသော ချဉ်ပေါင်ပင်လေးများသည် အညွှန့် တလူလူနှင့်ဖြာဝေနေသည်။ခြံနောက်ဘက်မှသရက်ပင်လေးများလည်း သိသိသာသာ ရှင်သန်ကြီးထွားလာလေသည်။ကန်စွန်းပင်နှင့် ငရုတ်ပင်များသည်လည်း အားယူ၍ရှင်သန်နေကြ လေ၏ ။ဆောင်းဦးပေါက်က စိုက်ထားသော ဗူးပင် သုံးလေးပင်သည်ပင် စင်ပေါ်တွင် အညွှန့်များ ဖြာဝေလျက် သီးကောင်းနေဆဲပင်။ဆောင်းရာသီလက်ကျန် ပဲပုစွန်များနှင့် ပဲတောင့် ရှည်သီးများသည်လည်းသူတို့၏ နောက်ဆုံး သက်တမ်းလေးတွင် အားကုန်သီးပွင့်နေကြဆဲပင်။ တယူတယနှင့် မနည်းစိုက်ပျိုးခဲ့ရသော နှင်းဆီပင်များသည်လည်း ယခုအခါ၌ အဖူးအငုံလေးများစတင်ဖူးပွင့်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။ငြိမ်းသည် သစ်ပင်များကို လျှောက်ကြည်နေရင်းမှ အိမ်ရှေ့ ခြံဆောင့်ရှိ ရေတုံကင်ဆီသို့သွားပြီး တုံကင်ကို အားပါးတရ နှိပ်ရင်း မိမိအဖြစ် ကိုစဉ်းစားသုံးသပ်နေမိလေသည်။အမေသည် သူပင်ပင် ပန်းပန်း ရှာထားသော ငွေများ ဆုံးရှုံးသွားသည်အတွက် နှမြောတသဖြစ်မည်မှာ မလွဲချေ။သို့သော် အမေက သူ.ခံစစားချက်ကို တစ်စွန်းတစ်စလေးမျှမပေါ်ရအောင်ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပေသည်။မိခင်က သည်မျှ မိမိကို နားလည်ပေးထားပါလျက် ငြိမ်းအနေနှင့် သည်တစ်ခါ၌ စိတ်ဓါတ်ကျပြီး စွန့်လွှတ်လိုက်ရင် နောင်ဘယ်သောအခါမှ အမေက ငြိမ်းကို ယုံကြည်တော့မည်မဟုတ်ဟု တွေးမိလိုက်ပြန်သည်။အမေ မယုံတာထက် အမေ့ကို ချမ်းချမ်းသာသာနှင့်ထားချင်သော ငြိမ်း၏ စိတ်ကူးများသည် တစ်သက်လုံးလေထဲ တိုက်အိမ်ဆောက်နေသကဲ့သို့သာ ဖြစ်လိမ့်မည်ထင်သည်။ကျောက်စည်ထဲတွင် ရေများပြည်လျှံသွားပေပြီ။ ငြိမ်းသည်လည်း အတွေးစများကိုရပ်ပြီး အိမ်ပေါ်သို့ ပြန်တက်ခဲ့လိုက်သည်။

ဆိုင်ရှိလူတစ်ယောက်သည် ငြိမ်းနှင့် အေးသီတာကိုကြည့်ပြီး လေသံမာမာနှင့် ပြောလေသည်။ဒါသည် ဈေးဝယ်သူ၏ ပုံပန်းသဏ္ဍန်ကို ကြည့်ပြီး အထင်သေးတတ်သော ဆိုင်ရှင်များနှင့် အလုပ်သမားများ ၏အကျင့်စရိုက်ပင်ဖြစ်လေသည်။ငြိမ်းကလည်း ငြိမ်မခံတတ်တော့ ခပ်မာမာပင် ပြန်ပြောပစ်လိုက်သည်။ " သင်္ကြန် ဝတ်ဖို့အများဆုံးပါတဲ့ အစုံထုတ် တစ်ထုတ်လောက် လိုချင်တယ်...ခုမှစရောင်းမှာမို့ သန်တာလေး ပေး ပါ ...အရင်ကလည်းဒီဆိုင်မှာ ဝယ်ဖူးပါတယ်...အဆင်ပြေရ င် နောက်လည်း အမြဲယူမှာပါ...." ဦးလေးကြီးသည် ငြိမ်းစကားကိုနားထောင်ပြီး ငြိမ်းကို ခပ်တည်တည်နှင့်ကြည်နေလေသည်။အတန်ကြာသောခါမှ "သုံးသောင်းတစ်ထုတ် ရှိတယ် ...အထည်နှစ်ရာကျော်ပါတယ်....အသန့်ထည်တွေ အများကြီးပါတယ်နော်....တစ်ထည်ငါးရားတော့ အေးအေးဆေးရတယ်...ယူမလား...." "ဟုတ်ကဲ့ ယူမယ်....ဒါဆို လူကြီးဝတ်ဘောင်းဘီနဲစကပ်တွေချည်းပါတဲ့ အထုတ် နှစ်သောင်းတန်း ရှိလား....ရှိရင် တစ်ထုတ်ပေး..." "ရှိတယ်...ရှိတယ်...ပေးမယ်" ငြိမ်းသည် အေးသီတာနှင့်အတူ အထုတ်နှစ်ထုတ်ကို ကားနှစ်ဆင့်စီးပြီး ဆိုက်ကား အဆင့ဆင့်စီး၍ အိမ်သို့ သယ်ယူခဲ့လေသည်။အိမ်၌ ဒေါ်ခင်မာမြင့်ပေးခဲ့သော အင်္ကျီချိတ်များလည်းရှိသလို ဈေးထဲတွင်လည်း တစ်နေ့ သုံးရာနှင့် နေရာ ငှါးထားပြီးပြီးဖြစ်လေသည် ။ပြီးလျှင် ဈေးအသွားအပြန်အတွက် တွန်းလှည်းအဟောင်း လေးတစ်စီးလည်းအဆင်သင့် ၀ယ်ယူထားပြီးပြီဖြစ်သည်။ငြိမ်းသည် ပျော်ရွှ တက်ကြွစွာ အိမ်သို့ ပြန်ခဲ့လေသည်။ ******* "ဒီနေ့တော့ နားပါအုံးလား သမီးရယ်...ထမင်းအေးဆေးစားပြီးမှ လုပ်ပါကွယ်... ဟိုမယ် သီတာအေးလဲဆာရောပေါ့....ကဲလာ လာ သမီးသီတာအေးရေ ထမင်းလာစားအုံး..." ငြိမ်းက ဈေးမှပြန်ရောက်သည်နှင့် အထည်ထုတ်ကို ဖွင့်ကြည့်ရန်ပြင်လိုက်သောကြောင့် မငြိမ်းဝေက တားမြစ်လိုက်ခြင်းဖြစ်လေသည်။ မိခင်ပြောမှ ငြိမ်းလည်း အပေါ်မှ ထပ်ဝတ်သွားသော ရှပ်အင်္ကျီကိုချွတ်ပြီးတန်းမှာ ချိတ်လိုက်သည်။ပြီးမှ ဝတ်ထားသော ဘောင်းဘီကို အိမ်နေရင်း ဘောင်းဘီနှင့်လဲဝတ်လိုက်ပြီး ထမင်းစားရန် ပြင်လိုက်သည်။ ထမင်းသာ ထိုင်စားနေရသော် လည်း ငြိမ်းစိတ်တွေက အထည်ထုတ်နှစ်ထုတ်ဆီသို့သာရောက်နေသည်။အထုတ်တွေကို ဖွင့်ပြီးအထဲမှအထည်တွေကို မြန်မြန်ကြည့်ချင်လှပြီဖြစ်လေသည်။ "ရေလေ ဘာလေး သောက်ပါအုံး သမီးရယ်..." ထမင်းစားပြီးသည်နှင့် အထည်ထုတ်တွေနား ထိုင်ချလိုက်သော သမီးဖြစ်သူကို လှမ်းအော်လိုက်ရင်း မငြိမ်းဝေက ဈေးဝယ်သူလာသောကြောင့် ရောင်းနေလေသည်။သီတာအေး လည်း ထမင်းစားပြီးသည်နှင့် သူ့အိမ်ဘက်သို့ ပြန်သွားလေသည်။ ငြိမ်း တစ်ယောက်တည်း အိမ်ရှေ့ခန်းတွင် အထည်များအနီး ထိုင်ချလိုက်သည်။မိခင်ဖြစ်သူ မငြိမ်းဝေကမူ အိမ်ရှေ့ အဖီချထားသော ဈေးဆိုင်ထဲတွင် ဈေးဝယ်သူများကို ရောင်းနေ၏။ငြိမ်း စိတ်ထဲ ဘာရယ်မဟုတ် ခြေတုန်တုန်လက်တုန်တုန်နှင့် အထည်ထုတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ အထည်ထုတ်ကို ဖွင့်နေသော ငြိမ်း၏ လက်များသည် တဆတ်ဆတ်တုန်ယင်နေလေ၏။ဆယ်တန်း စာမေးပွဲဖြေစဉ်ကပင် ရင်မ တုန်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ၌ ငြိမ်း ရင်တွေတထိတ်ထိတ် အခုန်မြန်နေလေသည်။နောက်ဆုံးတော့ အထည်ထုတ် ကပွင့်သွားလေပြီ။ အထုတ်ထဲမှ အထည်တွေကိုတစ်ထည်ချင်း ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ " အထည်တွေက ဘာလုပ်တာလဲ မငြိမ်းဝေ ..." "ဘေထုတ်တွေလေ ...စျေးထဲ ရောင်းဖို့တဲ့ ငြိမ်းသွားဝယ်လာတာလေ..." ဈေးဝယ်လာသူထံမှ မေးသံနှင့် မိခင်ဖြစ်သူ၏ပြန်ဖြေနေသံကို ငြိမ်းကြားနေရသည်။သို့သော် အသံများသည် ငြိမ်းနားထဲ၌ တိုးသွားလိုက် ကျယ်သွားလိုက်နှင့်ကြားနေရလေသည်။ငြိမ်းသည် အထုတ်ထဲမှအထည်များကို တစ်ထည်ချင်း ဆွဲထုတ်နေရင်းမှ ဝမ်းနည်းပက်လက်နှင့် ငိုချလိုက်မိလေတော့သည်။ "အဟင့်...ဟင့်...ဟီး...ဟီး....ဟီး..." @@@@@@@@@@@@@@ အပိုင်း (၉) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ

ခပ်ဝေးဝေးမှ ဦးအောင်ရှောင်လေ၏။သည်မျှမကသေး အိမ်ပြောင်း စဉ်အခါက မမခင်ကို တရိုတသေ ကန်တော့ခဲ့သော်လည်း မမခင်၏ယောက်ျား ဦးစိုးလွင်ကိုမူ လှည့်၍တောင်မကြည့်တာလည်း မငြိမ်းဝေ သတိပြုမိသည်။ သမီးလေး ငြိမံးကို ကြည့ပြီး မငြိမ်းဝေ တစ်ခါတစ်ရံတွေးမိသည်မှာ ငြိမ်းသည် သူ့ဖခင်နှင့် သူ့ဘွားအေအမျိုးများကိုမုန်းတီးနားကျည်းပြီး နေလေမလား။ငရဲငအုံကြီး စေမည့် အတွေးတွေ များ တွေးနေလေမလား ကို မငြိမ်းဝေ ပူပန်မိလေသည်။ သေချာသည်မှာ ငြိမ်းသည် ရန်ကုန်သို့ရောက်ကတည်း က သူ့ဖခင်အပါအဝင် ရွာမှ မည်သူ့အကြောင်း၊ မည်သည့်အရာကိုမှ ပြောဆိုခြင်းမရှိတော့ပါလေ။တစ်ခါတလေ "သမီး အဖေကို သတိမရဘူးလား"ဟုမေးလျှင် "မရဘူး''ဟု တုံးတိတိ ပြန်ဖြေလေ့ရှိ၏။"ဒါဆို ထူးထူးလေးကိုရော သတိမရဘူးလား သမီး... သူက သမီးဆိုးသမျှ အနိုင်ယူ သမျှ သည်းညည်းခံတယ်လေ " ဟု မငြိမ်းဝေ ပြောလျှင် "သတိမရပါဘူး..အ ကျင့်မကောင်းတဲ့မျိုးတွေ...သူလည်းအဒေါ်တူမှာပဲ ... မတော်တဆတောင် လမ်းမှာ ပြန်မဆုံချင်ဘူး" ဟု ငြိမ်း ပြောလေတိုင်း မငြိမ်းဝေ ရင်ထဲ စိုးရိမ်ပူပန်မိသည်။သတိထားမိသလောက် ငြိမ်းသည် သူ၏ငယ်သူငယ်ချင်း တင်ထူးအောင်တို့တိတ်တိတ်လေးအိမ်ပြောင်းသွားပြီးကတည်းက ရင်းနှီးခင်မင်သော သူငယ်ချင်းမထားသည်ကို မငြိမ်းဝေသတိထားမိလေ၏။ ******* " ဖြစ်ပါ့မလား သမီးရယ် ... အမေစိတ်မချဘူး ...အိမ်မှာပဲ အမေ့ကိုစျေးကူရောင်းပေးပါလား...." " စိတ်ချပါ အမေရဲ့...သမီးတစ်ယောက်တည်း လုပ်မှာမှမဟုတ်တာ...အေးသီတာကို အမေသိတယ်မဟုတ်လား...သမီးတို့အတန်းထဲကလေ သူလည်း အလုပ်ရှာ မယ် ပြောလို့ သမီးနဲ့ ဈေးကူရောင်းဖို့ ပြောလိုက်တယ်...ရောင်းရရင် ရောင်းရသလို နေ့တွက်ခပေးမယ်လို့ ပြောပြီးပြီ...." " ဘေထုတ်ဆိုတာ ဘယ်ရပိုးရနဲ့ မတော်...အညံ့ထုတ်နဲ့မိရင် ဒုက္ခများလိမ့်မယ်... " အတန်းတင် စာမေးပွဲကြီး ဖြေပြီးသွားသည်နှင့် ငြိမ်းက မိခင်ဖြစ်သူထံတွင် ဘေထုတ်ရောင်းရန်ခွင့်တောင်းနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။ဘေထုတ် ရောင်းသော အလုပ်သည် မရှက်မကြောက်နှင့် ရောင်း ရဲဝယ်ရဲပြောရဲဆိုရဲလျှင် အမြတ်အသားတင်ကျန်သော အလုပ်မှန်း ငြိမ်းက ဒေါ်ခင်မာမြင့်ကိုကူညီလုပ်ကိုင်ပေးခဲ့ဖူးသောကြောင့်သိနေသည် ။လူဆိုသည်မှာလည်း အထည်များ အယားပြေ ဆိုသောစကားကဲ့သို့ လှသော | စျေးပေါသော အထည်များမြင်လျှင့် လိုချင်ကြလေသည်သာ။မကြာမီအချိန်၌ သင်္ကြန် လည်းရောက်တော့မည်ဖြစ်သောကြောင့် ဂျင်းဘောင်းဘီနှင့် သင်္ကြန်ဖက်ရှင်အတိုအပြတ်များအတွက် ဘေထုတ် သည်များ လက်မလည်အောင် ရောင်းချရတော့မည် ဖြစ်လေသည်။ငွေကြေးလည်း တတ်နိုင် ဆိုင်ခန်းနေရာရှိသူများဆိုလျှင် ခေါင်ထုတ်များကို ဈေးပို့ပေးဝယ်ပြီးလျှင် ဆိုင်ခန်း၌ အကျအန ချိတ်ပြီး ငါးရာတန်ကို သုံးလေးထောင်လောက်တင်ရောင်းပေလိမ့်မည်။ငြိမ်းသည် ဘ၀ကို့အိမ်ဆိုင်အသေးလေးထဲတွင် မြှုပ်နှံမထားချင်။ငွေရှာချင်သည်။အသက်ရလာပြီဖြစ်သော မိခင်ကို စက်မချုပ်စေဘဲ ချမ်းချမ်းသာသာထားချင်သည် ။တိုက်နှင့်ကားနှင့် မထားနိုင်လျှင်တောင် ငွေကြေးနဲ့ပတ်သက်လျှင် မပူမပင်ရအောင် ထားချင်သည်။မိမိတို့သားအမိကို နှိမ်ခဲ့သူများရှေ့တွင် ဝင့်ဝင့်ကြွားကြွားနေပြချင်သည်။ ထို့အတွက် ငြိမ်းသည် ငွေကို ကြိုးစားရှာရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးပြီ ဖြစ်လေသည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့ အမေရာ...ယူရမယ့်ဆိုင်တွေလည်း သမီး သိပါတယ်... ပြီးတော့ အစကို ငွေနည်းနည်းနဲ့ အထည်ရေတစ်ရာနှစ်ရာလောက်ပဲ စမ်းကြည့်မှာပါ..." "သမီး ဒီလောက် စိတ်အားထက်သန်နေမှတော့ အမေမထားတော့ပါဘူးကွယ်...ဒါပေမဲ့ အလုပ်ဆိုတာဇွဲရှိရှိလုပ်ရတယ်... သည်းခံသင့်သလောက် သည်းခံရတယ်....ကိုယ်မျော်မှန်းတဲ့အတိုင်း ဖြစ်မလာရင်လဲလွယ်လွယ်နဲ့ စိတ်ဓါတ်ကျလို့မဖြစ်ဘူး..." ငြိမ်းစိတ်အားထက်သန်နေသောကြောင့်သာ မငြိမ်းဝေ ခွင့်ပြုခဲ့ရသော်လည်း မတော်တဆ လုပ်ငန်းထဲ၌ အမှားအယွင်းဖြစ်သွားလျှင် သမီးလေးငြိမ်း စိတ်ဓာတ်ကျသွားမည့်အရေးကို သာ မငြိမ်းဝေတွေးပူနေမိလေ၏။ ********* ငွေငါးသောင်းထည့်ထားသော အိတ် လေးကို ငြိမ်းစလွယ်သိုင်းလွယ်ထားပြီး အေးသီတ နှင့်အတူ အဟောင်းထည်လက်ကားပေးသော ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။ဆိုင်ထဲတွင် ဝယ်ယူသူများနှင့် ကြိတ်ကြိတ်တိုးနေ လေ၏။အများစုမှာ သိန်းကို ဆယ်ချီအထိ ဝယ်ယူသူများဖြစ်ပြီး ငြိမ်းတို့လို အထုတ်သေး ဝယ်ယူသူမှာရှားလှလေသည်။ပြီးလျှင် ဘေထုတ်ကလည်း စျေးအမျိုးမျိုးရှိသလို အထည်အမျိုးအစားလိုက် စျေးလည်း ကွာသည်။အစုံထုတ် (ကလေး၊လူကြီးဝတ်အစုံပါသော အထုတ်) |ကျားဝတ်သီးသန့်၊ မဝတ်သီးသန့် ၊ ဂျင်းထည် သီးသန့်၊ စကပ် ဂါဝန်ဟူ၍ အထုတ်မျိုးစုံရှိလေသည်။ထိုထဲမှ ငြိမ်းက သောင်းပြောင်းအရောထုတ်ကို ယူမည်ဖြစ်လေသည်။ ငြိမ်းလည်းကြိတ်ကြိတ်တိုးနေသော ဝယ်သူများကြား တိုးဝှေ့ဝင်ကြည့်လိုက်သည်။ "ထုံးစံအတိုင်းပဲ...အထည်တွေကတော့ ရွေးယူခွင့်မရှိဘူး...အားလုံးနိုင်ငံတကာကလာတဲ့ အထည်သန့်တွေချည်းပဲ...အထည်ရေအလိုက် နှစ်သောင်းတန် ကနေ သိန်းကျော်အထိ အစားစားရှိတယ်...ပြည်တွင်းဖြစ် အပေါင်ဆုံးတွေလည်းသက်သက်သာသာ နဲ့ရမယ်နော်..." ရွေးခွင့် မရှိဟုဆိုသော်လည်း ငြိမ်းသည် ငါးသောင်းအောက် အထုတ်များကို အိတ်ပြင်မှ လက်နှင့် ထိစမ်းကြည့်နေမိသည်။ "ကလေးမ ယူမှာလား...မယူရင်လဲဖယ်.... "

"မဆိုးပါဘူး အမေ...ဒီနေရာမှာ ကုန်ခြောက်ဆိုင်လေးဖွင့်ရင် အဆင်ပြေမယ်ထင်တယ်...." မငြိမ်းဝေသည် ငြိမ်း၏အတွေးစိတ်ကူးကြောင့် အံ့သြသွားမိလေ၏။ အဘယ် ကြင့်ဆိုသော် မငြိမ်းဝေကိုယ်၌ကလည်း အိမ်ဆိုင်လေးဖွင့်ရန် စိတ်ကူးထားသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။ "ငွေပိုရင်တော့ ရေတုံကင်လေးဖြစ်ဖြစ် တူးရအောင် အမေ... သစ်ပင်စိုက်ရင် ရေလိုတယ်...ရေ၀ယ်သုံးရရင် ကြာရှည် ဆိုမလွယ်ဘူး....ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သမီးတို့တွေ သူများမျက်နှာကြည့်ပြီးနေရတဲ့ ဘ၀က လွတ်တော့မှာမို့ အရမ်းပျော်တာပဲ ...လူတန်းစေ့နေနိုင်အောင်တော့ သမီးကြိုးစားမှာပါ အမေ ***** "သမီးရေ တော်တော့...စာလာကျက်တော့ ...ကျန်တာ အမေဆက်လုပ်လိုက်မယ်..." ငြိမ်းက မိခင်ကို ခေါင်းခါပြလိုက်မိသည်။ " မနက်ဖြန်မနက်မှ စောစောထကျက်မယ် အမေ...ဒီပစ္စည်းတွေ အမေတစ်ယောက်တည်း နေရာချနေရင် တစ်နေကုန်တောင် ပြီးမှာမဟုတ်ဘူး.." ငြိမ်းက ပြောရင်း ဆိုက်ကားနှင့်သယ်လာပြီးအိမ်ရှေ့တွင် ပုံချထားသော ပစွည်းများကို အိမ်ပေါ်သို့ အမြန်သယ်တင်လိုက်သည် ။ငြိမ်းတို့အိမ်လေးသည် ပေနှစ်ဆယ်ခြောက်ဆယ်ခြံလေးထဲတွင် ခေါင်းရင်းဘက်ခြမ်းမှာ ကပ်ဆောက်ထားပြီးအိမ်ကိုခြံရှေ့သို့ တိုးကပ် ဆောက်ထားသော အုပ်ဖိနပ်နှင့် ဆောက်ထားသော သွပ်မိုးထရံကာ အိမ်လေး ဖြစ်သည်။ သွပ်မိုးထရံကာ ဟုဆိုသော်လည်း ဆင့်တန်းများသာ သစ်သားဖြစ်ပြီး အပေါ်မှ ဝါးကြမ်းများကို ခပ်စိပ်စိပ် ခင်းထားသည်။အိမ်အကျယ်မှာ အနံဆယ့်နှစ်ပေနှင့် အရှေ့အနောက်ပေသုံးဆယ် ဆောက်ထားသည်။ထို့ပြင် အိမ်ပြုပြင်သည့်အခါ၌ အဆင်ပြေစေရန် ခေါင်းရင်းဘက်တွင် မြေနှစ်ပေချန်ထားလိုက်သည်။ခြေရင်းဘက်၌မူ မြေပိုရထားသော မြေနှင့်ဆိုလျှင် မြေရှစ်ပေပိုလေ၏။အိမ်နောက်ဘက်၌လည်း ပေသုံးဆယ် ကျန်သေးသည်။ထိုမြေလွတ်များတွင် သစ်ပင်စိုက်ရန် ရည်ရွယ်ထားသောကြောင့် ခြံရှေ့ ခြေရင်းဘက်တွင် ရေတုံကင် တူးလိုက်သလို ခြံကိုလည်း ဝါးကပ်များဖြင့် ခပ်စိပ်စိပ် ကာလိုက်ရလေသည်။သို့မှသာ အိမ်နီးနားချင်းအိမ်များရှိ ကြက်၊ ဝက်၊ ဘဲများနှင့် ခွေးများ၏ရန်မှလွတ် ပေမည်။ပြီးလျှင် ဈေးဆိုင်ဖွင့်ရန်အတွက် အိမ်ကို ရှေ့သို့တိုးဆောက်ထားခြင်းကြောင့် ဈေးဆိုင်လေးလည်း အမြန်ဆုံးဖွင့်လို့ရနေပြီဖြစ်လေသည်။ "သမီး စာမေးပွဲ မပြီးမချင်း ...သစ်ပင်စိုက်တာ ...စျေးရောင်းတာတွေကို လုပ်ခွင့်မပြုဘူးနော်...စာမေးပွဲပြီးမှာ သမီးလုပ်ချင်တာတွေလုပ် .... တီ ဗွီနဲ့ အောက်စက်လည်း စာမေးပွဲပြီးမှဝယ်ပေးမယ်...အခုတော့ အမေ ရှာလို့ရတဲ့ငွေရယ် ကျန်တဲ့ ငွေရယ်နဲ့ချွေတာသုံးကြတာပေါ့....." "ဟုတ်ကဲ့ပါ အမေ... တစ်ခါတလေ စာကျက်ရင်း စျေးကူရောင်းခွင့်တော့ ပြုပါနော်...ရှေ့လဆိုကျောင်း ခေါ်ချိန်တွေပြည့်သွားလို့...ကျောင်းကိုနေ့တိုင်းတက်စရာလည်းမလိုတော့ဘူးလေ အမေရဲ့....." ******** လမ်းထိပ် ကင်းတဲမှ သံချောင်းခေါက်သံကြောင့် မငြိမ်းဝေ ဖျတ်ခနဲ လန့်နိုးသွားသည်။သံချောင်း ခေါက်သံ နှစ်ချက်တိတိကြားလိုက်ရသည်။ မငြိမ်းဝေသည်ငြိမ်းကိုကြည်လိုက်သည်။သို့သော် ခြင်ထောင်ထဲတွင် ငြိမ်းက မရှိ။ မငြိမ်းဝေ ခြေကို ခပ်ဖွဖွနင်းပြီး အိမ်ရှေ့သို့အသာချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ငြိမ်းသည် စာကြည့်စားပွဲခုံပုလေးတွင် အသံတိတ် စာကျက်နေလေသည်။ကြည့်ရသည်မှာ ရေးမှတ်၍ ကျက်နေပုံရလေ၏။စာကိုစိတ်ဝင်တစားကျက်မှတ်နေသောကြောင့် မငြိမ်းဝေကြည့်နေသည်ကို မသိဘဲ ရှိလေသည် ။ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် မငြိမ်းဝေရင်ထဲ စိတ်ချမ်းသာမိလေ၏။မငြိမ်းဝေသည် ကိုယ်တိုင်က အလယ်တန်းအဆင့် အောင်ရုံသာ ပညာသင်ကြားခဲ့ရပြီး မိဘတွေ စီးပွာရေးမပြေလည်သောကြောင့် ရှစ်တန်းအောင်သောအခါ ကျောင်းမှထွက်ပြီး စက်ချုပ်သင်ခဲ့ရသည်။အိမ်၏စီးပွားရေးကို တစ်ဖက်တစ်လမ်းမှ ဝိုင်းကူခဲ့ရသည်။ထိုအချိန်မှစ၍ ပညာရေးနှင့့်ဝေးခဲ့ရသည်။သို့သော်လည်း မငြိမ်းဝေသည် အလုပ်တစ်ဖက်ကြားမှာ လက်လှမ်း မီရာ စာပေများကို လေ့လာမှတ်သားခဲ့သည်။ထိုသို့ စာပေများ လေ့လာဖတ်ရှုခဲ့၍ ထင်သည် ။ မငြိမ်းဝေလောကဓံကို မကြောက်မရွံ ရင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့သည်။သမီးလေး ငြိမ်းကိုလည်း ထိုသို့ပင် မငြိမ်းဝေ ဖြစ်စေချင်မိ၏။ သမီးငြိမ်းကို ဆရာဝန် ၊ အင်ဂျင်နီယာ၊ ကျောင်းဆရာမ စသည်ဖြင့် ဘာဖြစ်ရမည်၊ ညာဖြစ်ရမည်ဟု ဖိအားမပေး။ မမျှော်လင့်ထားပါ။ မငြိမ်းဝေ မျှော်လင့်ထားသည်မှာ သမီးလေး ငြိမ်းကို အတွေးအခေါ်မှန်ကန်တဲ့သူ။ ကြုံလာသမျှ လောကဓံကို သတ္တိရှိရှိ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ မှန်မှန်ကန်ကန်နှင့် ရင်ဆိုင်ကျော်ဖြတ်ရဲသောသူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်စေချင်ရုံပင် ။ပြီးလျှင် ကိုယ့်အပေါ် မကောင်းတဲ့သူတွေကို သည်း ခံသင့်ရင်သည်းခံ ခွင့်လွတ်သင့်ရင်ခွင့်လွတ်နိုင်သော စိတ်လေး ရှိစေချင်သည်။သည်ကိစ္စ၌မူ သမီးလေး ငြိမ်းသည် အနည်းငယ်စိတ်ဓါတ် မာကျောနေသည်ဟု မငြိမ်း ဝေ ထင်မိလေ၏။ မှတ်မှတ်ရရ မငြိမ်းဝေတို့ အဆင်ပြေလာသောအခါ အစ်ကိုကျော်ဦးတို့မိသားနှင့် ခေါ်ခေါ်ပြောပြောပြန် နေခဲ့သည်။သို့သော်လည်း သမီးလေး ငြိမ်းသည် သူ့အစ်မတစ်ဝမ်းကွဲမိုးမိုးနှင့် သူ့မောင်တစ် ဝမ်းကွဲတိုးတိုးကို လမ်းတွေ့လျှင် ပျူပျူငှာငှာနှုတ်ဆက်တတ် ၊ အိမ်သို့အလည်ခေါ်တတ်သော်လည်း သူတို့အိမ်သို့ လုံး၀ သွားလေ့မရှိပေ။တောင်းတောင်းပန်ပန်နှင့် ခေါ်လျှင်တောင်မလိုက် ။ သူ့ဘကြီးနှင့် ကြီးတော် မအေးခိုင်တို့နှင့် လမ်း၌ ဆုံမိလျှင်ပင်

ဧကြည်ဖြူ "ချစ်ဆိပ် " (ချူ ) (အပိုင်း ၈ ) - - - - - - - - - - - - - - - - - "ရောင်းမှဖြစ်မယ်ဆိုတော့လဲ ..ရောင်းရမှာပေါ့ မမခင်ရယ်...ဒါနဲ့ ဘယ်လောက်နဲ့ရောင်းမှာလဲ......" "အိမ်အပါ ဆယ့်ရှစ်သိန်းလောက် ရမယ်ထင်တယ်... လမ်းမတန်းဆိုတော့လေ..." "ဪ....ဆယ့်ရှစ်သိန်းဆိုတော့ မဆိုးပါဘူး...မမခင်တို့က ခြံ ပြန်မ၀ယ်တော့ဘူးလား..." "မဝယ်တော့ပါဘူး အေ...အကြီးကောင်ကိုဝယ်ပေးထားတဲ့ခြံမှာပဲ သွားနေတော့မယ် ... အသက်ကြီးလာလို့ ဒီအထည်ဟောင်း ရောင်းတဲ့ အလုပ်လည်း မလုပ်နိုင်တော့ပါဘူး အေ...ညည်းတို့သားအမိရော ခြံလေးဘာလေးဝယ်ဖို့ငွေမစုမိသေးဘူးလား..." "ခြံဝယ်ဖို့ ငွေစုမိလိုက်...ခြံတွေက ဈေးတက်သွားလိုက်နဲ့ လိုက်လို့ကို မမီဘူး ဖြစ်နေတာ မမခင်ရဲ့.....စျေးလေတန်လို့ ဝယ်မယ်စိတ်ကူးလိုက် သူဋ္ဌေးတွေက ဝယ်သွားလိုက်နဲ့......" ***** " ဒါဆို သိပ်မကြာခင် ပြောင်းပေးရမှာပေါ့ ဟုတ်လား...အမေ..." ငြိမ်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့်မိခင်ကို မေးလိုက်မိသည်။ "အဲ့ဒီလိုပဲ ပြောရမှာပေါ့...လမ်းမတန်းဆိုတော့ လူကြိုက်လဲများတယ်လေ သမီးရဲ့..." "ဒုက္ခပါပဲ အမေရယ်... ဒါနဲ့ ...ဒီလမ်းပေါ်မှာ ...ဆိုင်ခန်းငှါးဖို့ စုံစမ်းကြည့်မလား ဟင် အမေ ... သမီးဆီမှာ စုထားတဲ့ ငွေရှိတာပဲ...." ငြိမ်းစကားကြောင့် မငြိမ်းဝေခေါင်းကို အသာခါယမ်းလိုက်မိလေ၏။ "တစ်လ တစ်သောင်းတဲ့ ...ပြီးတော့ ခြောက်လတစ်နှစ်စာ တင်ခိုင်းတာ သမီးရဲ့....ဒီပုံအတိုင်းသားငှားနေရရင်...အမေတို့ တော့ ဒီတစ်သက် အိမ်ငှားဘ၀ကကျွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး...အမေစဉ်းစားထားတာ ရှိတယ်...အမေတို့မှာရှိတဲ့ငွေနဲ့ ချောင်ကျကျ တစ်နေရာလောက်တော့ ဝယ်လို့ရလောက်တယ်... ဘယ်လိုသဘောရလဲ သမီး...အလုပ်တော့ ပြောင်းရမှာပေါ့....." မငြိမ်းဝေ သည် ငြိမ်းကို တိုင်တိုင်ပင်ပင်နှင့့် ပြောလိုက်သည်။ငြိမ်းသည်လည်း အသက် ဆယ့်ငါးနှစ်ကျော် ဆယ်တန်းကျောင်းသူ အရွယ်ရောက်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် မငြိမ်းဝေ အတွက် အားကို အားထားရနေလေပြီ ဖြစ်လေ၏။ " ကောင်းတယ်အမေ...သမီးတို့ကိုယ်ပိုင်အိမ်နဲ့ပဲ နေကြမယ်... အိမ်ပိုင်ရှင်တွေရဲ့ မျက်နှာကိုကြည့်နေရတဲ့ဘ၀မှာလဲ မနေချင်တော့ပါဘူး....ချောင်ကျတဲ့နေရာမို့ ဈေးရောင်းလို့ မရလဲ မနက်ခင်းစျေးထဲ နေရာတစ်နေရာငှားပြီး ရောင်းကြမယ်...သမီး အတန်းတင်စာမေးပွဲပြီးသွားရင် ဈေးထဲမှာ ဘေထုတ်ရောင်းမယ် အမေ...ယူတဲ့နေရာလည်းသမီးသိတယ် ... အမေဘာမှမပူနဲ့ ... မနက်ဖြန်ကစပြီး မြေကွက်သာအမြန်ရှာတော့ " ပြောရင်း ငြိမ်းက သူ့ခေါင်းအုံးလေးထဲတွင် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ခေါက်ထည့်ထားသော ငွေတစ်ထပ်ကို မိခင်ဖြစ်သူကိုလှမ်းပေးလိုက်သည်။ မငြိမ်းဝေကလည်း သင်ဖြူးဖျား အဟောင်းလေး၏ အလယ်ကြားတွင်ထည့်ထားသော ငွေစက္ကူများကို ထုတ်၍ ရေတွက်လိုက်၏။ ပြီးလျှင် အဖုံးပိန်ချိုင့်နေပြီဖြစ်သော သံသေတ္တာအဟောင်းလေးကို ဖွင့်လိုက်လေသည်။သေတ္တာထဲ၌ ထဘီ အဟောင်းများရှိ၏။မငြိမ်းဝေ သည် သေတ္တာ၏ ထောင့်တစ်နေရာကို နှိုက်၍ အထုတ်တစ်ထုတ်ကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ ငြိမ်းက မိခင်လုပ်သမျှကို သေချာကြည့်နေမိပြီး "ဘာလဲ အမေ''ဟု မေးလိုက်သည်။ မငြိမ်းဝေက ငြိမ်းကို အနားသို့ ခေါ်ပြီး အထုတ်လေးကို ဖြည်ပြလိုက်ရာ ငြိမ်းသည်အထုတ်လေးထဲမှ အရာများကိုကြည့်ပြီး အံ့ဩဝမ်းသာစွာ မိခင်ကို ခပ်တိုးတိုးမေးလိုက်မိသည်။ "ရွှေ...ရွှေတွေပါလား...အမေ...." "သမီးအဖေနဲ့ နေတုန်းက အမေစုထားခဲ့တာတွေလေ... သမီးလေး အရွယ်ရောက်မှပေးမလို့လုပ်ထားတာ...ခုတော့ရောင်းထုတ်ပြီး နိုင်သလောက် ခြံလေးဝယ်ကြတာပေါ့...ခုခေတ်ဈေးနဲ့ဆို ခြောက်သိန်းကျော်လောက်ရမယ်ထင်တယ်...အမေတို့ စုထားတဲ့ငွေ ငါးသိန်းကျော်နဲ့ဆို ရပ်ကွက်အနောက်ချောင်ထဲမှာ မြေတစ်ကွက်လောက်တော့ ၀ယ်နိုင်မှာပါ...." "၀မ်းသာလိုက်တာအမေရယ်...အဲ့ဒါဆို သမီးတို့ အိမ်ပိုင်ခြံပိုင်နဲ့နေရင်တော့မှာပေါ့နော်... ခြံ၀ယ်ပြီးရင် အိမ်ကို ခပ်သေးသေးပဲဆောက်မယ် အမေ... မြေပိုချန်ထားပြီး သီးပင်စားပင်တွေစိုက်ကြမယ်... ဟင်းချက်စရာဖိုးသက်သာတာပေါ့ အမေရာ...ပြီးရင် တီဗွီလေးတစ်လုံးနဲ့အောက်စက်လေးတစ်လုံးလောက်ဝယ် ကြမယ်နော် ... ညဘက် စက်ချုပ်ရင်းအပျင်းပြေကြည့်လို့ရတာပေါ့..." ငြိမ်းက သူလိုချင်တာတွေ မိခင်ကို ပြောလိုက်သည်။ မငြိမ်းဝေက စိတ်ကူးနှင့်ပျော်ရွှင်နေသော သမီးဖြစ်သူကို ကြည်နူးစွာ ကြည့်လိုက်မိပြီး "အေးပါ သမီးရယ် ... သမီးသာ ဆယ်တန်းကို နှစ်ချင်းပေါက်အောင်ရင် အမေတို့အတွက် ...အားလုံးပြည့်စုံပါပြီကွယ်...ကဲ ခုတော့ အိပ်ကြစို့...သမီးလည်းမနက် စောစောထ စာကျက် ... အမလည်း မနက်လင်းတာနဲ့ မြေကွက်လိုက်ရှာမယ် ဟုတ်ပြီလား..." ****** "ဒီခြံပဲ...သမီးသဘောကျတယ်ဆိုရင် ... အမေတို့ ဝယ်လိုက်ကြမယ်လေ...ငါးသိန်းခွဲတဲ့...အိမ်ဆောက်တာနဲ့မီးလျှောက်ဖို့ပါဆိုရင် အမေတို့ရှိတဲ့ငွေနဲ့လောက်မှာပါ...ပေနှစ်ဆယ်ခြောက်ဆယ် ဆိုတော့ သစ်ပင်လည်းစိုက်လို့ရတာပေါ့..." မိခင်ပြသော မြေကွက်ကိုငြိမ်းသေချာ ကြည့်လိုက်မိသည်။ မြေကွက်သည် ရပ်ကွက်၏ချောင်ကျသော နေရာတွင် ရှိသည်။ဈေးနင့်လည်း အလွန်ဝေးလေသည်။ချောင်ကျသောနေရာဟု ဆိုသော်လည်း အိမ်ခြေတော့ အတော်များများရှိ လေ၏။ ရှိသောအိမ်များမှာလည်း အတော်လေးပင်ဆင်းရဲကြဟန် ရှိလေသည်။

"အစ်မတို့ အိမ်ရောင်းရတော့မယ် ငြိမ်းဝေရဲ့...အိမ်က အမူးသမား ကိုဆေးကုဖို့ ချေးငှားထားတဲ့ငွေတွေရယ်...သားကြီးအတွက် ချေးငှားပေးထားတဲ့ ငွေတွေ ရော အကြွေး ကပတ်လည် ဝိုင်းနေပြီလေ...ဒီကြားထဲ သားတော်မောင်က အမွေတောင်းနေတယ်လေ... နေစရာမရှိသူ့ အိမ်လာနေတဲ့ ဒီအိမ်ကို ရောင်းလိုက်တဲ့လေ... အဲ့ဒါ ငြိမ်းဝေ တို့သားအမိ ကြိုကြိုတင်တင် အိမ်ရှာထားရအောင် မမခင်က ပြောတာ....အိမ်က ရောင်းမယ်ဆို ဝယ်မယ်သူကအဆင်သင့်ပဲ......" "ရှင်....ဒါ...ဒါဆို....ကျွန်မတို့သားအမိကချက်ချင်းပြောင်းရမှာပေါ့...ဟို...သမီးလေးဆယ်တန်းပြီးတဲ့အထိ တောင်နေလို့မရတော့ဘူးပေါ့..." "အေးဟယ်...ငြိမ်းဝေရယ်...မမခင် တကယ်စိတ်မကောင်းပါဘူးအေ...." @@@@@@@@@@@@@ အပိုင်း(၈)ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ

"အို...ဟဲ့...ဟဲ့ သမီး...စိတ်ကို ထိန်းစမ်း...သူက အမူးသမား....သူနဲ့ဖက် ဖြစ်လို့ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ...ပြီးတော့ မမခင် မျက်နှာကို ထောက်ရမယ်လေ...ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လခပေးနေရတယ်ဆိုပေမဲ့ ကိုယ့် ကျေးဇူးရှင်တွေလေ..သည်းခံသင့်သလောက် သည်းခံရမယ် သမီး ... ဒီထက် အမေတို့ သိက္ခာကို ထိပါးလာရင်တော့ အမေတို့ ဒီကပြောင်းကြတာပေါ့ကွယ်...ခုတော့ မသိချင်ယောင်ဆောင်နေလိုက်ပါ သမီးရယ်..." မိခင်၏ တားမြစ်မူကြောင့် ငြိမ်းသည် လက်ထဲ တွင် တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသော ထောက်ချွန်ကို စားပွဲခုံပေါ်ပြန်ချလိုက်သည်။ ******** " သေချာစဉ်းစားဦး ငြိမ်းဝေရဲ့...အချိန်တန်တော့ နင့်သမီးက လင်ယူမှာ အဲ့ကျမှ နင်တစ်ယောက်တည်း ဒုက္ခရောက်နေမယ်...ဦးချိုတူးက အိမ်ထောင်ရှိတယ်ဆိုပေမဲ့ မိန်းမက မန္တလေးမှာနေတာ ဒါပေမဲ့ ရောဂါသည် ပါတဲ့အေ.... ညည်းကို သေချာတောင်းရမ်းယူပါမယ်တဲ့...ညည်းသာ ခေါင်းငြိမ့်ရင် ဒီရပ်ကွက်မှာခြံတစ်ခြံဝယ်ပေးမယ်တဲ့....ဘယ်လိုသဘောရလဲ....." ငြိမ်း ကျောင်းကပြန်ရောက် ရောက်ခြင်း ဒေါ်ခင်မာမြင့်၏ ဘေထုတ်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ပြီး အထည်များ နေရာပြန်ချနေစဉ်မှာပင် အခန်းဘက်မှ ကြားလိုက်ရသော စကားသံများကြောင့် ငြိမ်းတစ်ကိုယ်လုံး သွေးများ ပွက်ပွက်ဆူလာလေသည်။ငြိမ်း ဒေါသကို မထိန်းနိုင်ဘဲ အိမ်ခြံပွဲစားတစ်ဖြစ်လဲ လူပွဲစားဒေါ်မြသောင်းကို ရန်တွေ့ရန် တစ်ဘက်ရှိ မိမိတို့ ဆိုင်ခန်းဘက်သို့ ကူးသွားရန်ဟန် ပြင်လိုက်ရာ မိခင်ဖြစ်သူ၏ ပြန်ပြော သောအသံကိုကြားလိုက်ရလေသည်။ "မဟုတ်တာတွေ ဒေါ်မြသောင်းရယ်....ကျွန်မကိုယ်ပိုင်အိမ်နဲ့ နေဖို့ သူများအသိုက်အမြုံကို ဖျက်ဆီးရမှာတဲ့လား ...ဒီလိုအလုပ်မျိုးကို ဒီတစ်သက် မပြောနဲ့ နောက်တစ် သက်တောင် မလုပ်ဘူး အဒေါ်ရေ ...ပြီးတော့ ကျွန်မမှာ သမီးလေးရှိတယ် ... နောက်အိမ်ထောင်လည်း ပြုဖို့ အစီအစဉ်မရှိပါဘူး...." "အေးပါဟဲ့ ....ငါက ညည်း တို့သားအမိ မတော်တဆ အရက်သမား စားမိသွားမှာ စိုးလို့ပါ အေ...ညည်း သမီးကလည်း အချောလေး မဟုတ်လား ....သတင်းတွေ ပေါင်းစုံထွက်နေလို့ပါ အေ..." "ဒီမှာ ...ဒေါ်မြသောင်း" "ဟင် ... သမီး ငြိမ်း.... ဒေါ်မြသောင်း ပြန်ပါတော့နော် ..." မငြိမ်းဝေမှာ ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သော ငြိမ်းအသံကြောင့် ထိတ်လန့် သွားမိပြီး ဒေါ်မြသောင်းကို အတင်းပြန်လွှတ်လိုက်ရလေသည်။ ငြိမ်း စိတ်တိုတိုနှင့် ဒေါ်မြသောင်းရှေ့မှ ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မအမေကိုတော့ သူများအငယ်အနှောင်အဖြစ်မခံဘူး.... နေစရာ စားစရာမရှိရင် ကျွန်မကိုယ်တိုင် ဈေးတောင်းခေါင်းရွက်ပြီးရှာကျွေးလိုက်မယ်... ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ သားအမိ အမူးသမားစာ မဖြစ်ခင် အဒေါ်ကြီး သမီးအလုပ်သွားအလုပ် ပြန်ကိုသာ သေချာ လိုက်ကြိုပါနော်.....တော်ကြာ ကျော်မကောင်း ကြားမကောင်းတွေ ဖြစ်နေမှာစိုးလို့..." "သမီး ငြိမ်း.... အဲ့ဒီလို မပြောရဘူးလေ....ပြန်ပါတော့ ဒေါ်မြသောင်းရယ် ပြန်ပါတော့နော်...." ဒေါ်မြသောင်းက ဆူဆူအောင့် အောင့်နှင့်ထွက်သွားသလို ငြိမ်းလည်း စိတ်တိုတိုနှင့် မိခင်ဘေးမှဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ "အမေရယ်... ဒီလိုလူမျိုးတွေနဲ့ အပေါင်းအသင်းမလုပ်ပါနဲ့ဆို..." "ဘယ်ဟုတ်မလဲသမီးရယ် ... မခေါ်ချင်ပေမဲ့ သူ့အရပ်နဲ့ သူ့ဇာတ် မေးထူးခေါ် ပြောလေးတော့ လုပ်ရတာပေါ့..." "ဒါနဲ့ သမီးမရှိတဲ့အချိန်မှာ ဘဘစိုးလွင်က အမြဲပြောဆိုနေတာလား အမေ..." "မူးမှ ပြောတာပါ သမီးရယ်...ခုတလော မမခင်လည်း စီးပွားရေးအဆင်မပြေဘူးသမီးရဲ့ ..အဲ့ဒါကြောင့် ...မမခင် ကိုသနားလို့ အမေလည်း တောရုံဆို မသိချင်ယောင်ပဲဆောင်နေလိုက်တယ် ...." မငြိမ်းဝေ ခပ်တိုးတိုးပြောရင်း ဒေါ်ခင်မာမြင်တို့အိမ်ဘက်သို့လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။မိမိတို့သားအမိက အဆင်ပြေပြီး ဒေါ်ခင်မာမြင့်အဆင်မပြေတော့လည်း မငြိမ်းဝေမှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရလေသည်။ ယခုဆိုလျှင် မငြိမ်းဝေတို့ဆီမှ ဒေါ်ခင်မာမြင့် တတိတိနှင့် ချေးယူထားသောငွေမှာလည်း မနည်းလှပါတော့ချေ။ "စီးပွားရေးက ဘယ်အဆင်ပြေမလဲ အမေရယ်...ကြီးကြီးခင်တစ်ယောက်တည်းရှာတဲ့ ငွေကို ... ယောကျ်ားနဲ့ သားက ထိုင်ဖြုန်းနေတာကို...အခုဆို သမီးက ဆိုင်မှာသိပ်မကူပေးနိုင်တော့ ဆိုင်မှာလည်း ဖြစ်ချင်တိုင်း ဖြစ်နေတယ်...သမီးဆယ်တန်းဖြေပြီးတာနဲ့ ကြီးကြီးခင်ကို အရင်လို စျေးကူရောင်းပေးမှာပါ...ပြီးရင်...သမီးကိုယ်တိုင် ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်လည်း ဖွင့်မှာ..." အားမာန်အပြည့်နှင့် ပြောနေသော ငြိမ်းကိုကြည့်ပြီး မငြိမ်းဝေကျေနပ်စွာပြုံးမိလေသည်။ မငြိမ်းဝေ ဘ၀တစ်လျှောက်၌ မိဘကံ |ဆွေမျိုးသားချင်းကံနည်းလှသော်လည်း သားသမီးကံကောင်းသည့်အတွက် မငြိမ်းဝေကြည်နူးကျေနပ်မိလေသည်။ယခုဆိုလျှင် ငြိမ်းသည် ဆယ်တန်းကျောင်းသူကြီး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် မငြိမ်းဝေအတွက် လွန်စွာအားကို နေရပြီဖြစ်သည်။ ***** " ငြိမ်းဝေရယ် ... ပြောရမှာတော့ အားနားတယ်ဟယ်... သမီးလေး ငြိမ်းကလည်း ကျောင်းတက်နေတော့ ဘယ်လို တောင် ပြောရမလဲ မသိပါဘူး ငြိမ်းဝေ ရယ်..." "..ဘာ...ဘာဖြစ်လို့ များလဲ မမခင်ရယ် ... မထိတ်သာ မလန့်သာနဲ့...." မငြိမ်းဝေ မှာ မျက်နှာညှိုးညှိုးနှင့့်ရောက်လာပြီး ပြောလိုက်သော ဒေါ်ခင်မာမြင့်၏ စကားကြောင့် ချုပ်လက်စ စက်ကို ရပ်ပြီး ထိတ်ထိတ်လန့်လန့်နှင့် မေးလိုက်မိသည်။

"ဒီလို အေ...ပြောရမှာလည်း ....အားနာပါတယ်...ခုဆိုညည်းတို့သားအမိလည်း အဆင်ပြေနေပြီ ဆိုတော့ ... အိမ်လခလေး ငါးရာ တစ်ထောင်လောက် တိုးပေးပါလားဟယ်...မမခင်လည်းအဆင်မပြေလို့ပါ...နင်တို့သိတဲ့တိုင်း အတိုင်း...အိမ်က အမူးသမားကိုဆေးကုနေရတယ်လေ....ဒီကြားထဲ ဖဲကြွေးနဲ့ နှစ်လုံး သုံးလုံးကြွေးကရှိသေးတယ်..." ဒေါ်ခင်မာမြင့်စကားကြောင့် မငြိမ်းဝေနှင့်ငြိမ်းတို့ တစ်ယောက်မျက်နှာကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး သက်ပြင်း ကိုယ်စီ ချလိုက်မိကြလေသည်။ ******** "အမေ...မအိပ်သေးဘူးလား...." အချိန်က ညဆယ့်တစ်နာရီကျော်နေပြီ။ ငြိမ်း လက်ထဲမှ စာအုပ်ကို ချပြီး စက်ချုပ်နေဆဲဖြစ်သော မိခင်ကို မေးလိုက်သည်။ငြိမ်းသည် ကျူရှင်လည်း မတက်နိုင်သလို နေ့လယ်နေ့ခင်း၌ ဈေးဆိုင် ထိုင်ပေးပြီး မိခင်ကို အထည်ဝိုင်းကူ ချုပ်ပေးရသေးသောကြောင့် ညဘက်မှသာ စာကို ကောင်းကောင်းကျက်ရလေသည်။ "သိမ်းတော့ မှာပါ သမီးရဲ့...သမီးတစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေမှာစိုးလို့ အမေ စက်ချုပ်ရင်း စောင့်ပေးနေတာ..." ပြောရင်း မငြိမ်းဝေက ချုပ်ထားသောအထည်များကို ခေါက်ပြီး ခုံပေါ်တင်လိုက်သည်။ ငြိမ်းက စက်နားတစ်ဝိုက်မှ ပိတ်စညှပ်စများနှင့် အပ်ချည်မျှင်များကို တံမြက်စည်းနှင့် သေချာလေး လှည်းလိုက်ပြီး အိပ်ရာခင်းလိုက်သည်။အခန်းလေးသည် ကျဉ်းလွန်းလှသောကြောင့် သည်နေရာမှာပဲ အလုပ်လုပ် ။ သည်နေရာမှာပဲထမင်းစားပြီး သည်နေရာတွင်ပင် အိပ်ရလေသည်။ ******** နွေရာသီ ကျောင်းများ ပိတ်လေပြီ။ငြိမ်းသည် စာမေးပွဲ ပြီးသည်နှင့်ဆိုင်၏ တာဝန်များကို အကုန်ယူလိုက်လေသည် ။ယုတ်စွအဆုံး ကားနှစ်ဆင့်စီး၍ သွားရသော သိမ်ကြီးဈေးသို့ပင် တစ်ယောက်တည်း သွားတတ်နေပြီဖြစ်လေသည်။ပြီးလျှင် ငြိမ်သည် ဈေးထဲတွင် ဒေါ်ခင်မာမြင့်နှင့်အတူ ဘေထုတ်ထည်များလိုက် ရောင်းပြန်လေသည် ။ မငြိမ်းဝေ တားသော်လည်း မရပါချေ။ငြိမ်းစိတ်ထဲ၌ ကိုယ်ပိုင်အိမ်ခြံလေး ပိုင်ဆိုင်ရဖို့အရေးသည် အဓိကဖြစ်နေလေသည်။ငြိမ်းသည် ယခုအခါ၌အသက်ဆယ့်် ငါးနှစ်ထဲဝင်လာပြီးဖြစ်သောကြောင့် လူကောင်လည်း ထွားလာသလို့ လှလည်းလှ လာလေည်။ဆံပင်ညှပ်ခ နှပြောသည်ဟုဆိုပြီး မညှပ်ဘဲထားသော ဆံပင်များသည်လည်း တင်ပါးထိ အောင်ပင် ရှည်လျားကာ အသားမဖြူမညိုနှင့် လိုက်ဖက် ကြည့်ကောင်းလှပေသည်။သို့သော် ငြိမ်းသည် ဆံပင်ကို ဖားလျားချထားလေ့မရှိဘဲ ခပ်မြင့်မြင့် စီးထားတတ်လေသည်။ပြီးလျှင် ငြိမ်းသည် အလှကြိုက်ပင်ကြိုက်သောငြား မိန်းမဆန်ဆန် ဝတ်လေ့ဝတ်ထသိပ်မရှိဘဲ သူရောင်းသော ဘေထုတ်ထည်များထဲမှ ဘောင်းဘီရှည်များနှင့် တီရှပ် ၊ ရှပ်အင်္ကျီများကိုသာ ဝတ်ဆင်တတ်လေ၏။ "ကိုယ်လုပ်နေတဲ့ အလုပ် ...ကိုယ့်ထမင်းအိုးကိုမှ ကိုယ်တိုင်က အထင်သေးသလို သိမ်ငယ်သလို ထင်နေလို့မဖြစ်ဘူးလေ အမေရယ်...ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သမီးတော့ ဘေထုတ်ထည်တွေ ဝတ်ရလို့မရှက်ပါဘူး...အသက်ကြီးတဲ့အထိကိုဝတ်နေမှာပဲ..." ငြိမ်း ထိုသို့ ပြောလေတိုင်း မငြိမ်းဝေမှာ ရင်ထဲ အမျိုးအမည်ဖော်ရခက်သော ဝေဒနာကို ခံစားရစမြဲဖြစ်လေသည်။ "အမေ့ဆိုင်မှာ ကလေး ကစားစရာတွေတင်ရောင်မလား အမေ ... (၂၄) လမ်းကဝယ်ရောင်းကြမယ်..." " အမေလည်း စဉ်းစားနေတာ...ဒါပေမဲ့ သမီးက ဒီနှစ် ကိုးတန်းတက်ရမှာလေ.... စာတွေလည်း များလာပြီမဟုတ်လား...ပြီးတော့ သမီးကို ကျူရှင်တက်ခိုင်းမလားလို့...." ငြိမ်းက ဘေထုတ်ထည်များကို အသန့်နှင့် အညံ့ရွေးထုတ်နေရင်းမှ မိခင်ကိုလှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါ နဲ့ အမေရဲ့ ... မြန်မာစာတွေကို သမီးကြိုကျက်ထားပါတယ်....ကျူရှင်ကတော့ ကျောင်းတက်မှပဲ စာမလိုက်နိုင်ရင်တက်မှာပေါ့...ခုတော့ ကျောင်းစရိတ်ရအောင် ငွေရှာလိုက်အုံးမယ်...အမေလည်း အမေ့ဆိုင်က ငွေ အမေ့ဘာသာစု...သမီးလည်း အထည်ကူရောင်းလို့ရတဲ့ငွေကို သမီးဘာသာ စုမယ်...သမီး ဆယ်တန်းအောင်ရင် ခြံလေး တစ်ကွက်ဝယ်ရအောင် နော် အမေ..." ***** " ( ..... ) ဟာမတွေ...မနေ့တစ်နေ့ကမှ တောကတက်လာပြီး လူပါး၀တယ်ပေါ့လေ... နေစရာမရှိလို့ ပေးနေတာကို လူပါး၀ကြတယ်...စိုးလွင်ကို ဘာထင်နေလဲ....(...) ဆံလေး တစ်ပြားနှစ်ပြားချေးတာကို မယုံသလိုနဲ့....သွားကြ ခုချက်ချင်း ငါ့အိမ်ပေါ်ကဆင်း....." "တော့် ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း ...အသက်က ဖင်ဆောင့်နေပြီး...မရှက်ဘူးလား..." "ဟဲ့ ...ဂန်နာမရဲ့ ငါ့ပါးစပ်ကိုဘာလို့ လိုက်ပိတ်နေရတာလဲ...ဘာလဲ ငါက သူတို့လူပါး၀သမျှ ငြိမ်ခံနေရအောင် သူတို့က ငါ့မယားတွေလား ပြောလေ...." အိမ်ရှင် ဒေါ်ခင်မာမြင်တို့လင်မယားစကားများနေကြခြင်းဖြစ်လေသည်။ ဦးစိုးလွင်သည် နေ့ခင်းက မငြိမ်းဝေဆီ ဖဲရိုက်ဖို့အတွက် ငွေလာချေးရာ မငြိမ်းဝေကမချေးလိုက်သောကြောင့် ညရောက်သောအခါ မူးရူးပြီး ဆဲဆိုပြောနေခြင်းဖြစ်လေသည်။ မငြိမ်းဝေက စက်ချုပ်ရင်း မသိချင်ယောင်ဆောင်နေသော်လည်း ငြိမ်းကစာကျက်နေရင်းမှ ဆတ်ခနဲထရပ်လိုက်သည်။ "ဒီလူကြီး အရမ်းမိုက်ရိုင်းနေပြီ အမေ...ငြိမ်းသည်းမခံနိုင်တော့ဘူး...သူဆဲဆိုနေတာကို သည်းခံနေခဲ့တာ နှစ်ချီနေပြီ...သည်းခံမှန်းသိလို့ သူက သားဆဲမယားဆဲပါဆဲလာ ပြောလာပြီ...ငြိမ်းသည်းမခံနိုင်တော့ဘူး..."

ဧကြည် ဖြူ "ချစ်ဆိပ် "( ချူ ) အပိုင်း ( ၇ ) -- - - - - - - - - - - - - - - - - မငြိမ်းဝေနှင့် ငြိမ်းတို့ကြုံရမည့် ပြဿနာမှာ ရေချိုး ၊ အိမ်သာသုံးလျှင် အနောက်ဘက် ဒေါ်ခင်မာမြင်တို့ အိမ်ခြံထဲသို့ ၀င်၍သုံးရမည် ဖြစ်လေသည်။ နေ့ခင်းဆိုလျှင် အရေး အကြောင်း မဟုတ်သော်လည်း ညရေးညတာ၌ ဒုက္ခများလောက်ပေမည်။ပြီးလျှင် ဒေါ်ခင်မာမြင့်၏ ယောကျာ်းအရက်သမားကိုလည်းထည့် တွက်ရမည်ဖြစ်သည်။ မငြိမ်းဝေနှင့် ငြိမ်း တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းပြိုင်တူချလိုက်မိကြသည်။ "သမီး ရေချိုးရင် တစ်ယောက်တည်းသွားမချိုးနဲ့နော်.." "အမေ.နောက်ထဲကို တစ်ယောက်တည်းမသွားနဲ့နော် သမီးနဲ့တူတူသွားမယ်..." ထိုစကားကိုသားအမိနှစ်ယောက် ပြိုင်တူပြောမိကြခြင်းဖြစ်ပါလေသည်။မငြိမ်းဝေက ငြိမ်း၏ ခေါင်းထက်မှ ဆံနွယ်ရှည်လေးများကို လက်ဖဝါးနှင့် ခပ်ဖွဖွပွတ်ပေးလိုက်ရင်း ခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်မိသည်။ "တစ်နှစ်လောက်ပဲ သည်းခံပြီးနေကြရအောင် သမီး ... ဒီကြားထဲ အမေတို့အရင်ကထက် ပိုကြိုးစားကြမယ်...အနေအထိုင်ကိုလည်း ဆင်ခြင်နော် သမီး ... အမေတို့ ဘ၀တွေက နေတတ်ထိုင်တတ်မှ သူများအပြောလွတ်မှာ..." ငြိမ်းက ခေါင်းကို အသာငြိမ့်ပြလိုက်ရင်း "ဟုတ်ကဲ့ပါ အမေ" ဟုပြန်ပြောလိုက်သည် ။ငြိမ်းအသက်အရွယ် ငြိမ်းဖတ်သောစာအုပ်များထဲမှ အသိများအရ ငြိမ်းသည်လည်း သိသင့်သလောက် အရာများကိုသိနေပြီဖြစ်လေသည်။ ******* "အလှကုန်ပစ္စည်းလေးတွေ ရောင်းတာ မဆိုးဘူး သမီးရေ ...အမေလည်း စက်ချုပ် မပျက် ၀င်ငွေ လည်းကောင်းသားပဲ...ငါးခြောက်ရောင်းတာကို ဖြုတ်လိုက်မလားလို့ အမေ တွေးနေတာ..." မငြိမ်းဝေက အပ်ထည်လေးများကို ချုပ်ရင်းမှ ငြိမ်းကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။ ငြိမ်းက လက်ထဲမှ စာအုပ်ကို ချလိုက်ပြီး မိခင်ဖြစ်သူကို ပြန်ပြောလိုက်၏။ "သမီးလည်း ...အမေ့ကိုပြောမလိုပဲ...အခုဆို သမီးက ကျောင်းတက်နေရတော့ မနက်ပိုင်းဆို ဆိုင်ပိတ်ထားရတာမဟုတ်လား ....မနက်ဘက်မှာအလုပ်သမားတွေအလုပ်သွားတာနဲ့စျေးသွားစျေးပြန်တွေရှိတော့ ဆိုင်က ရောင်းရတယ် အမေရဲ့....ပြီးတော့ လေ ကြီးကြီးခင်ကပြောတယ်... စနေ တနင်္ဂနွေ ကျောင်းပိတ်ရက်တွေမှာ သူက ဈေးတွေထဲ အထည်သွားရောင်းမလို့ သမီးကို လိုက်ကူးရောင်းပေးဖို့ပြောနေတယ်...ရောင်းရတဲ့ အမြတ်ငွေထဲကနေ သမီးကိုလည်း ခွဲပေးမယ်တဲ့...." ငြိမ်းစကားကြောင့် မငြိမ်းဝေလှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ငြိမ်းသည် အသက်ဆယ့်လေးနှစ်ပင်မပြည့်သော်လည်း သွက်၏။ချက်ချာ၏။လောကဓံ ရိုက်ချက်များကြောင့် ထင်သည် ငွေကို အရွယ်နှင့်မလိုက်အောင် တစ်ပြားနှစ်ပြားမှအစ ရှာဖွေသည်။ချွေတာသည်။ကျောင်းတက်နေသော်လည်း ကျောင်းမှပြန်ရောက်သည်နှင့် စာအုပ်ကိုလက်တစ်ဖက်မှ ကိုင်လျက် စာကျက်ရင်း အလှကုန်ဆိုင်လေးမှာစျေးကူရောင်းသည်။ မငြိမ်းဝေ ခဏတဖြုတ် စက်ချုပ်နားချိန်တွင် စက်ပါတက်ချုပ်၍ကူသေးသည်။ဒါတင်မဟုတ် ခေါင်းရင်းခြမ်းမှ အိမ်ရှင် ဒေါ်ခင်မာမြင့်၏ အထည်ဟောင်းဆိုင်ကိုပါ ပြေး၍ဝိုင်းကူရောင်းချပေးတတ်ပြန်သေးသည်။ဒေါ်ခင်မာမြင့်သည် သားတစ်ယောက်သာရှိပြီး သားက အိမ်ထောင်ကျကာအဝေးတွင် နေလေသည်။အိမ်တွင် လင်မယားနှစ်ယောက်တည်းရှိပြီး လင်ဖြစ်သူက အမြဲမူးနေသောကြောင့် စီးပွားကို ကိုယ်တိုင် ရှာနေရခြင်းဖြစ်လေသည်။သည်ကြားထဲ၌ အိမ်ထောင်ခွဲသားကိုလည်း ထောက်ပံ့ပေးရသောကြောင့် ဒေါ်ခင်မာမြင့်မှာ ငွေရှာသမျှ လောက်ငှသည် မရှိခဲ့ပါချေ။ဒေါ်ခင်မာမြင့်၏ ယောက်ျား ဦးစိုးလွင်မှာမူ အပူအပင်ကင်းလှပေသည်။ အရက်မသောက်ထားလျှင် ဒေါ်ခင်မာမြင့်ပြောသကဲ့သို့ပင် လူရှိရမှန်းပင်မသိရ။အရက်သောက်ထားသောအခါ၌မူ လူတကာကိုစိန်ခေါ်သည်။ရစ်သည်။ရမ်းချင်သည်။သတ္တိရှိ၍ တော့မဟုတ်ချေ။တစ်ယောက်ယောက်ကများ အောက်ငေါက်လိုက်လျှင်ငြိမ်ကုပ်သွားတတ်သည် ။ ကံကောင်းသည်မှာ ဦးစိုးလွင်သည် မိန်းမကိစ္စကိုစိတ်မ၀င်စားဘဲ အရက်နှင့်လောင်းကစား ကိစ္စကိုသာ စိတ်ဝင်စားတတ်သောကြောင့် မငြိမ်းဝေတို့ သားအမိမှာ အနေအထိုင် ချောင်နေခြင်းဖြစ်လေသည်။ " ဖြစ်ပါ့မလား သမီးရယ်..ကျောင်းပိတ်ရင် အိမ်စာတွေ လုပ်ရမှာကရှိသေးတယ် မဟုတ်လား.....ပြီးတော့ သမီးကစျေးထဲမှာ အော်ဟစ် ရောင်းရဲလို့လား...စျေးထဲ ရောင်းတယ်ဆိုတာ အိမ်ဆိုင်တွေလို ထိုင်နေလို့မရဘူး သမီးရဲ့ အော်ဟစ် ရောင်းမှ ...ရောင်းရတာ..." "ဒါများ အမေရယ်...ဟော့ဒီမှာကြည့် ...သမီးရောင်းပြမယ်..လာနော်...လာထား...တစ်ထည်မှ ငါးဆယ်...သုံးထည်ယူတစ်ရာပဲ....ဂါဝန်လား ... စကပ်လား...ဘောင်းဘီလား....တီရှပ်လား အကြိုက်ရှာ.....အကြိုက်မွှေနော်...." ငြိမ်းကိုကြည့်ပြီး မငြိမ်းဝေ သဘောကျစွာရယ်မီ ပြန်သည်။ "ငါ့သမီးက မဆိုးဘူး ...ရောင်းတတ်သားပဲ..." "ဟုတ်တယ် ငြိမ်းဝေရေ ....ညည်း သမီးရောင်းတတ်ပုံတော့ ကြာရင် ငါ့စီးပွားကို လုတော့မယ်ပုံပဲ...စံပြဈေးက ဘေထုတ်တန်းများ ခေါ်သွားမိရင် အထည် တောင်ပုံရာပုံထဲကနေ ကောင်းပေ့ဆိုတဲ့ အထည်ကို သူ့ပဲရွေးတတ်တာအေ့ ... " ငြိမ်းတို့သားအမိနှစ်ယောက် စကားပြောနေစဉ် ၀င်ရောက် ပြောဆိုလိုက်သူမှာ ဒေါ်ခင်မာမြင့်ပင်ဖြစ်ပါလေသည်။ "ဒါနဲ့ ငြိမ်းဝေ နင့်ကို ပြောစရာရှိလို့လာတာ...." "ဟုတ်ကဲ့ ... ပြောလေ...မမခင် ...."

"အစ်ကို....အစ်မအေးခိုင်....ငြိမ်းဝေ တို့သွားတော့မယ်နော်..." မငြိမ်းဝေက အထုတ်ကို ခေါင်းပေါ် ရွက်လိုက်ပြီး အစ်ကို ဖြစ်သူနှင့် ယောင်းမကို လှမ်းနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ပြီးလျှင့် ငြိမ်းကိုပါ နှုတ်ဆက်ခိုင်းလိုက်သည် ။ပြောင်းရမည့်နေရာက တစ်ရပ်ကွက်တည်းဆိုသောငြား နူတ်ဆက်ရမည့်တာဝန်မှာ မိမိတို့၏ တာဝန်ဖြစ်သည်ဟု မငြိမ်းဝေက ခံယူထားသည်။ "ဘဘ...ကြီးကြီး...သမီးတို့ သွားတော့မယ်..." "အေး....အေး...." အိမ်ထဲမှ အသံသာကြားရသည်။ပြတင်းပေါက်သို့ပင် ထကြည့်ဖော်မရသော အစ်ကိုဖြစ် သူ့ကြောင့် မငြိမ်း ဝေမျက်ရည်ကျမိပြန်သည်။ငြိမ်းကတော့ ခေါင်းကို မော့လျက် သူ့စာအုပ်ထုတ်ကိုရွက်ပြီး လက်တစ်ဖက်မှ အတုတ်ကို ဆွဲလျက် ဒေါ်ခင်မာမြင့် ဆိုင်ရှိရာသို့ ထွက်ခဲ့လေသည်။ *** *** " အခန်းက ကျဉ်းတော့ ကျဉ်းတယ်....ဒါပေမဲ့ နေရမှာပါအေ...ကြည့် ကျက်ပြီး နေကြ...တစ်ခါတလေ ငါ့ယောက်ျားမူးရင်တော့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဆဲတတ်ဆိုတတ်တယ်...ဒါပေမဲ့ လူကြောက်ပါအေ...မမူးရင် အသံတောင်ထွက်ရဲ့တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး" ဒေါ်ခင်မာမြင့်စကားကြောင့် ငြိမ်းတို့သားအမိတစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် လှမ်းကြည့်လိုက်မိကြလေသည်။ အခန်းသည် ဒေါ်ခင်မာမြင့်ပြောသကဲ့သို့ အမှန်တကယ်ပင်ကျဉ်းပါလေ၏။ဒေါ်ခင်မာမြင့်က သူ့အထည်ဟောင်း ရောင်းသော အခန်းနှင့် ငြိမ်းတို့သားအမိနေမည့်အခန်းကို အထပ်သားပြား မထူမပါးနှင့်ကာထားပေးလေ၏။အောက်တွင် မြေပြောင်ပြောင်ပေါ် သစ်သားပြားများ ခင်းပေးထားသည်။ခန်းစည်းမပါ ။ နောက်ဖေးမီးဖိုချောင် မရှိ။အနောက်ဘက်တွင် ဒေါ်ခင်မာမြင့်တို့မိသားစုနေသော အိမ်ရှိသည်။ငြိမ်းတို့သားအမိက အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာပင်ချက်ပြုတ်စားရပေမည်။ဒါက ပြသနာ /မဟုတ်။ကိုကျော်ဦးတို့အိမ်မှာလည်းငြိမ်းတို့သားအမိ သည်လိုအခန်း ကျဉ်းလေးနှင့် နေခဲ့ရသည်လေ။ပြဿနာမှာ ..... @@@@@@@@@@@@@@ အပိုင်း ( ၇ ) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ

များလေ၏။ယခုပင် မအေးခိုင် သည် အဖြစ်မရှိအဖြစ်ရှာကာ ရွှဲစောင်းပြောနေချေပြီ။ အမှန်တကယ်တော့ အိမ်သာပေါ်ကို ဖိနပ်နှင့်တက်သူလည်းမရှိ။ မအေးခိုင်က အဖြစ်မရှိ အဖြစ်ရှာခြင်းသာဖြစ်သည်။မအေးခိုင်သည် မငြိမ်းဝေ တို့သားအမိကို ခြံထဲမှ အပြန်ပြောင်းရွှေ့သွားစေချင်လေ၏။ထို့ကြောင့် အမျိုးမျိုးစောင်းမြောင်း ပြောဆိုလေ့ရှိသည်။အညှော်တွေ လုပ်လို့ | ညနက် အထိမီးဖွင့်ထားလို့၊ စက်ချုပ်သံဆူလို့ စသဖြင့်စုံလှပေသည်။ယုတ်စွအဆုံးမအေးခိုင်သည် မငြိမ်းတို့ဆောက်နေသော စည်ပင် မြောင်းလမ်းပေါ်တွင် မငြိမ်းဝေတို့သစ်ပင်စိုက်သည်ကိုပါ မကြိုက်သောသူမျိုး ဖြစ်သည်။သည်ကြားထဲ သူ့အိမ်ပေါ်မှ ကော်ဖီထုတ် မုန့်ထုတ် နှင့်မီးဖိုချောင်သုံး ဟင်းချက်စရာများပျောက်သည်ဟုဆိုပြီး မကြာခဏစောင်းမြောင်းပြောဆိုတတ်ပြန်သည်။ မငြိမ်းဝေ၏အစ်ကိုကိုကျော်ဦးသည် မအေးခိုင် ပြောသမျှကို မသိချင်ယောင်ဆောင်နေသည်။ ညီမဖြစ်သူ တူမဖြစ်သူနှင့် တစ်ခြံ တည်းနေသော်လည်း ခေါ်ပြောနှုတ်ဆက်ခြင်းမရှိပေ။မနက်လင်းလျှင် သားနှင့် သမီးဖြစ်သူကို လိုလေသေ့မရှိအောင် ဝယ်ခြမ်းကျွေးတတ်သော်လည်း အိမ်ဘေး အဖီလေးထဲတွင်ရှိသော တူမလေးကို သတိပင်မရ။ကိုကျော်ဦး နှင့် မအေးခိုင်တို့သည် အပေါ်ယံကြည့်လျှင် အိမ်လေး ကျဉ်းကျဉ်းကုပ်ကုပ်နှင့်စီးပွားရေးမပြေလည်သူများကဲ့သို့ နေသော်လည်း အမှန်တကယ်၌မူ လမ်းမတန်းတွင်ရှိသော ကိုယ်ပိုင် အထည်ဆိုင်နှင့် အိမ်ခြံမြေရောင်းဝယ်ငှား ပွဲစားအလုပ်ဖြင့် လင်မယားနှစ်ယောက်လုံး ဝင်ငွေကောင်းသူများ ဖြစ်လေသည်။ "လူတွေက အလိုက်ကန်းဆိုးကိုမသိကြဘူး...ဟဲ့ မိုးမိုးနင်လည်းအိမ်သားလေးဘာလေးဆေး ဦး..ဟိုကောင်တိုးတိုးရော ပြောမှ သိတာ... ပြောမှလုပ်တာက လူတွေမဟုတ်ဘူးသိရဲ့လား..." မအေးခိုင်သည် အော်ကြီးဟစ်ကျယ်နှင့်စောင်းမြောင်း ပြောဆိုနေဆဲ။ မငြိမ်းဝေက နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်ပြီး စက်ကိုချုပ်နေမိ၏။ငြိမ်းကမူ အံကလေးကိုကြိတ်ပြီး စာကို စိတ်ထဲမှ ကျက်မှတ်နေသည်။ဒါသည် နေ့စဉ်လိုလိုပင် မငြိမ်းဝေနှင့် ငြိမ်းတို့ကြုံနေရသော ဘဝဖြစ်.လေသည်။ ****** မငြိမ်းဝေမှာ အစ်ကိုဖြစ်သူ ကို ကျော်ဦး၏ စကားကြောင့် မတ်တတ်မှပင် ဖင်ထိုင်လျက် လဲကျသွားရလေသည်။ "ဟို...ဟို .... အစ်ကိုရယ် ခုချက်ချင်းကြီးတော့ ကျွန်မတို့ သားအမိက ဘယ်ကိုပြောင်းနေရမှာလဲ ... အစ်ကိုတို့က ကြိုလည်း မပြောဘူး ..." "ပြောပါတယ်ဟ..ဝါကျွတ်ပြီးကတည်းက ... ကလေးတွေကျောင်းကြီးပိတ်ရင် အိမ်ပြင်ဆောက်မယ်လို့ပြောထားပါတယ်...ငါတို့လည်း တစ်လလောက် အိမ်ငှားနေရမှာပဲ နင်လည်းအစ ကတည်းက လေးငါးလလောက်ပဲနေမယ် ပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား...ရပ်ကွက်ထဲတစ်အိမ်အိမ်ငှားနေပေါ့ဟာ..." မငြိမ်းဝေသည် အပြောလွယ်လှသော အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ မျက်နှာကို ငေးကြည့်နေမိ၏။ငြိမ်း ရှစ်တန်းမတက်မီ အိမ်ပြောင်းနိုင်ရန် မငြိမ်းဝေ စဉ်းစားထားပြီးသား ဖြစ်ပါလေသည်။ယခုလိုဖြုန်းစားကြီး နှစ်ရက်အတွင်းအိမ်ပြောင်းပေးရမဆိုတော့ ဘယ်အရပ်သို့ပြောင်းရပါမည်လဲ ။ "အမေ ....သမီးတို့အိမ်ပြောင်းရမှာလားဟင် ...ဘယ်ကိုပြောင်းကြမလဲ အမေ..." ခေါင်းငိုက်စိုက်ချပြီး အခန်းလေးထဲသို့ဝင်လာသော မိခင်ကို ငြိမ်းက မေးလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ် အမေတို့အိမ်ပြောင်းပေးရမယ်...ရှာရမှာပေါ့ သမီးရယ်...သဘက်ခါ အပြီး ရွှေ့ပေးရမှာဆိုတော့ အမေက အိမ်လိုက်ရှာလိုက်မယ်....သမီးက သိမ်းစရာရှိတာတွေကို သေချာ ထုတ်ပိုးထား" "သားအမိတွေ ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ....." ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ဝင်လာသူမှာ အထည်ဟောင်းများနှင့် ဘေထုတ်ထည်များ ရောင်းသော ဒေါ်ခင်မာမြင့်ဖြစ်လေ၏။ ဒေါ်ခင်မာမြင့်သည် ရပ်ကွက် လမ်းမတန်းတွင်နေပြီး အထည်ဟောင်းဆိုင်ဖွင့်ထားသူဖြစ်လေသည်။ပြင်ထည်များကို မငြိမ်းဝေ ထံတွင် လာချုပ်ရင်းမှရင်းနှီးနေသူဖြစ်၏။ မငြိမ်းဝေက ဒေါ်ခင်မာမြင့်ကိုအကြောင်းစုံပြောပြလိုက်သောအခါ ဒေါ်ခင်မာမြင့်သည် သက်ပြင်းကို ချပြီးခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ပြီးနောက် တစ်ချက်တွေခနဲ စဉ်းစားလိုက်ပြီး "ဒီလိုလုပ်အေ ... ငါ့ဘေးကအခန်းကျဉ်းလေးသိတယ် မဟုတ်လား .... တစ်လနှစ်ထောင်ပဲပေးအေ... တစ်ခုခုလည်းရောင်းပေါ့...အဆင်ပြေမှ အိမ်လေးဘာလေးရှာပြီး ပြောင်းကြပေါ့အေ..." ဒေါ်ခင်မာမြင့်၏စကားကြောင့် မငြိမ်းဝေ မှာ အံ့ဩပျော်ရွှင်သွားမိသလို ငြိမ်းသည်လည်း ပျော်ရွှင်သွားမိလေသည်။ဒေါ်ခင်မာခြင့်နေသော နေရာသည် ရပ်ကွက် လမ်းမတန်း ဖြစ်၍ အလွန်စည်ကား၏။(5 ငြိမ်းသည် ဒေါ်ခင်မာမြင့်ဆိုင်ကို မကြာခဏ ရောက်ဖူးသောကြောင့် အထည်ဟောင်း ရောင်းသော အလုပ်ကိုလည်းအလွန်သဘောကျမိလေသည်။ "ငြိမ်းလည်း ကျောင်းပိတ်ထားတာပဲ...ညည်းတို့သားအမိ စျေးပေါတဲ့အလှကုန်ပစ္စည်းလေးတွေရောင်းကြည့် ....ကလစ်တို့ ...ခေါင်းစည်းကြိုးတို့လေ... တိုလီထွာလီလေးတွေဆိုပြီး အထင်မသေးနဲ့ ငြိမ်းဝေရေ ... ထက်ဝက်မြတ်တာဟဲ့...မနက်တစ်ပိုင်းလည်းစျေး ထွက်ပေါ့..." ***** တတိယအကြိမ်မြောက် ငြိမ်းတို့သားအမိ အိမ်ပြောင်းရပြန်လေပြီ။ သည်အခါလည်း ငြိမ်းတို့ အထုတ်အပိုးတွေကိုသိမ်းဆည်းပြီး ထွက်လာခဲ့သော်လည်း လိုက်ပို့မည့် သူမရှိနှုတ်ဆက်မည့်သူ မရှိပါချေ။သို့သော် သည်တစ်ခေါက်၌ ငြိမ်းသည် အထုတ်အပိုးများကိုကောင်းကောင်းသယ်ယူနိုင်နေပြီဖြစ်လေသည်။

ဒါက မနက်တိုင်း မငြိမ်းဝေနှင့် ငြိမ်းတို့၏ ကျောင်းသွားခါနီးနှင့် ဈေးသွားခါနီး အခြေအနေဖြစ်၏။ မငြိမ်းဝေ စျေးရောင်းသွားချိန်နှင့် ငြိမ်းကျောင်းသွားချိန် တူနေသောကြောင့် ငြိမ်းက ကျောင်းသွားရင်းမိခင်ဖြစ်သူကို ဈေးခြင်းကူဆွဲနေကြဖြစ်လေသည်။မငြိမ်းဝေ သည် ငြိမ်းကို အလျော့ပေးလိုက်ပြီး ဆွဲခြင်းကို လွတ်ပေးလိုက်ရင်း သမီးဖြစ်သူကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံးသေချာကြည့်လိုက်မိလေ၏။ သမီးလေးငြိမ်းသည် တောမြို့လေးမှာမွေးသူ ဖြစ်သော်လည်း အသားအရည်ကဖြူဖြူ၀င်းဝင်း။မျက်ခုံးလေးကထူ ထူထဲထဲ ။မျက်နာ ဝိုင်းလေးနှင့် ရုပ်ရည်သန့် ပြန့်လေ၏။ကိုယ့်သမီး မိုပြောသည်မဟုတ် ငြိမ်းသည် အဝတ်အစား အစုတ်ဝတ်ထားသည့်တိုင် အရွယ်နှင့်မလိုက်အောင် ကြည့်ကောင်းလှသူဖြစ်လေသည်။ "ဟင် သမီး...ဖိနပ်က အတော်ဟောင်းနေပြီပဲ " မငြိမ်းဝေသည် ငြိမ်းစီးထားသော ကော်ဖိနပ် အမြီးပါးလေးကို ကြည့်ပြီး အသံထွက်အောင်ပင် ရေရွတ်လိုက်မိလေသည်။ "တောင်းပေမဲ့စီးလို့ရပါတယ် အမေရဲ့ ... မပြတ်နိုင်သေးပါဘူး...." "မတော်လမ်းသွားရင်း ပြတ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ သမီးရယ်... " "ပြတ်သွားလည်း ဘာဖြစ်လဲ အမေရာ ...ရှက်စရာမှမဟုတ်တာ...အဓိကက ကျောင်းသားက ကျောင်းစာရနေဖို့ သာ အဓိကပါ...သမီးတို့ ကိုယ့် အိမ်နဲ့ ကိုယ်နေရပြီး ငွေတွေအများကြီးရမှ အမေလိုချင်တာတွေရော...သမီးလိုချင်တာတွေပါ အများကြီး ဝယ်ကြမယ်လေ..." ငြိမ်းက ပြောရင်း ပခုံးပေါ်မှလျောခနဲကျလာသော လွယ်အိတ်ကိုင်ကို ပြန်ဆွဲတင်လိုက်သည် ။ သည်လွယ်အိတ်လေးသည်လည်း မနှစ်ကတည်းက ဝယ်ထားသော လွယ်အိတ် ဖြစ်သည်။အသစ်ဝယ်လျှင် ငွေကုန်မည်စိုးသောကြောင့် ငြိမ်းကိုယ်တိုင်က မဝယ်ခိုင်းခြင်းဖြစ်သည်။ငြိမ်းကျောင်းတက်နေခြင်းသည် ပညာလိုချင်၍သာ ဖြစ်သည်။ကျန်သော ကြွားဝါတာမျိုးတွေ ၊အပြိုင်အဆိုင်မျိုးတွေကို ငြိမ်း မနှစ်သက်ပါ။ "ငြိမ်းသမီးလေး ... ဘာတွေတွေးနေတာလဲ .... စျေးရောက်ပြီလေ ... ပေး... ပေး...စျေးခြင်း အမေကို ပေး....ကျောင်း နောက်ကျနေမယ် မြန်မြန်သွားတော့...." ******* အချိန်က နေ့လယ် တစ်နာရီကျော်ခန့် ။ မငြိမ်းဝေက စက်ချုပ်နေသည်။ငြိမ်းက နှုတ်မှ စာကိုတတွတ်တွတ် ရွတ်ဖတ်ရင်း သားအမိနှစ်ယောက်နေသော အခန်းကျဉ်းလေးကိုသန့်ရှင်းရေး လုပ်နေသည်။ ငြိမ်သည် အဝတ်လျှော်ပြီး ကျန်သောရေနှင့် ကြမ်းတိုက်ဝတ်ကို ဆက်လျှော်လိုက်ပြီးလျှင် ရေစင်အောင် ညှစ်လိုက်ပြီး ဝါးကြမ်းခင်းလေးတွေကို ပြောင်နေအောင် ပွတ်တိုက်လိုက်သည်။ဝါးကြမ်းခင်းလေးများသည် နေ့စဉ် ပွတ်တိုက်နေသောကြောင့် သန့်ရှင်းပြီးအေးမြနေသည်။သည်အလုပ်များသည် အမေလုပ်တာတွေကို ကြည့်ပြီး ငြိမ်းကလိုက်လုပ်ခြင်းဖြစ်သည်။ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ငြိမ်းဝိုင်း ကူလုပ်ပေးသောကြောင့် အမေလည်း သက်သာသလို့ ငြိမ်းတို့ အခန်းလေးသည် လည်းကျဉ်း ပင်ကျဉ်းသော်ငြား နေချင်စရာလေးဖြစ်သည်ဟု လူအများကချီးမွမ်းကြသည်။လူများ၏ ချီးမွမ်းခြင်းကို လိုချင်၍တော့ ငြိမ်းလုပ်နေခြင်းမဟုတ်ပါလေ။ငြိမ်းအသက်အရွယ်နှင့်ငြိမ်းလုပ်နိုင်သော ငြိမ်းတာဝန်ယူနိုင်သော အလုပ်များကိုလုပ်နေခြင်းပင် ။ "ဟဲ့...ဘယ်သူက အိမ်သာထဲကို ဖိနပ်စီးတက်ထားတာလဲ....ဒါ တောမဟုတ်ဘူး...အိမ်သာထဲ၀င်မယ်ဆိုရင်အိမ်သာထဲကဖိနပ်ကိုစီးကြလေ ...လူလိုနားမလည်ကြဘူးလား...ကြည့်ပါဦး အိမ်သာထဲလည်း ညစ်ပတ်နေတာပဲ....ဘာလဲ ငါကိုယ်တိုင် အိမ်သာဆေးရမှာလား..." ကျယ်လောင်စွာအော်ဟစ်လိုက်သော မအေးခိုင်၏အသံကြောင့်မငြိမ်းဝေနင့် ငြိမ်းတို့တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်မိကြသည်။ "သမီး...အိမ်သာ မဆေးရသေးဘူးလား ..." မငြိမ်းဝေက ငြိမ်းကို ခပ်တိုးတိုးမေးလိုက်သည်။ငြိမ်းက ခေါင်းကို အသာခါပြလိုက်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟင့်အင်း မဆေးရသေးဘူးအမေ...ရေချိုးခါနီးမှဆေးမလို့ ...." ငြိမ်းက ပြန်ဖြေရင်း မိခင်ဖြစ် သူ့ကိုမျက်နှာငယ်လေးနှင့်မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ငြိမ်း၏ နေ့စဉ်တာဝန်များထဲတွင် အိမ်သာဆေးကြောရသောအလုပ်လည်းပါသည် ။ အမှန်တကယ်ဆိုလျှင် ငြိမ်းတို့သားအမိ စရောက် စက အိမ်သာ ရေပုံးမှအစ ညစ်ပတ်၏။ ဒါကို မရွံမရှာနှင့် ငြိမ်းတို့သားအမိက ပြောင်စင်သန့်ရှင်းအောင် တိုက်ချွတ်ခဲ့သည်။သည်ကြားထဲ ငြိမ်းတို့သားအမိက အိမ်သာ ပင်မကဘဲ မအေးခိုင်တို့အိမ်ကို အကြီးမလေးမိုးမိုးရှိချိန်တွင်ဝိုင်းကူရှင်းရှင်းပေးခဲ့သည်။သို့ပေမယ့် မအေးခိုင်သည် မငြိမ်းဝေတို့ သားအမိလုပ်သမျှကို နှစ်သက်ပုံမရသောကြောင့် နောက်ပိုင်း၌ မသိသလိုနေခဲ့ကြခြင်းဖြစ်လေသည်။ပြောရမည်ဆိုလျှင် မိုးမိုးနှင့်တိုးတိုးသည် ငယ်စဉ်ကတည်းကအလိုလိုက်ခြင်းခံထားရသောကြောင့် မလုပ်တတ်မကိုင်တတ်နှင့် အပျော်အပါးမက်ကြသော်လည်း အတွင်း စိတ်ပုတ်ယုတ်သော ကလေးများတော့ မဟုတ်ချေ။မိုးမိုးသည် သူ့ထက်တစ်နှစ်ကျော်ငယ်သော ငြိမ်းနှင့်အတူ ဆော့ချင်သည်။စာဖတ်ချင်သည်။မုန့်အတူစားချင်သည်။သို့သော်လည်း မိခင်ကို ကြောက်ရ သောကြောင့် ငြိမ်းတို့အခန်းဘက်သို့ကူးမလာရဲသလို ငြိမ်းကိုလည်း သူတို့အိမ်ပေါ်သို့ မခေါ်ရဲပါချေ။အထူးသဖြင့် မိခင်က မကြာ ခဏဆိုသလို ဟိုပစ္စည်းပျောက်၊သည်ပစ္စည်းပျောက်သည်ဟု ဆူတတ်ကြိမ်းတတ်သောကြောင့် ငြိမ်းနှင့် မိုးမိုး၊ တိုးတိုးတို့မှာ ထရံတစ်ချပ်သာ ခြားသော်လည်း ကမ္ဘာကြီးခြားထားသကဲ့သို့ မတွေ့မမြင် မခေါ်မပြောသောနေ့တွေ

ဧကြည်ဖြူ " ချစ်ဆိပ် "( ချူ ) အပိုင်း ( ၆ ) - - - - - - - - - - - - - - - - မငြိမ်းဝေသည် ခေါင်းပေါ်မှဆွဲခြင်းကို ဘုတ်ခနဲ ပစ်ချလိုက်ပြီး ငြိမ်းကို အထိတ်တလန်မေးလိုက်မိ၏။သည်နေ့ မငြိမ်းဝေက သီရိမင်္ဂလာဈေးမှာငါးခြောက်များ သွားဝယ်နေသောကြောင့် အိမ်မှာ တစ်နေကုန်မရှိ။ယခုမှပြန်ရောက်ခြင်းပင်ဖြစ်ပါလေသည်။ " သမီး.... ဘာဖြစ်တာလဲ...ဘာလို့ငိုနေတာလဲ ... ကျောင်းမှာဘာဖြစ်ခဲ့လို့လဲ " "ဟင်...အ...အမေ ပြန်လာပြီးလား...အပြင်ကနေ သမီးကို လှမ်းအော်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူး..." ငြိမ်းသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ အသံကိုကြားလိုက်ရသောကြာင့် ပါးပြင်ပေါ် မှ မျက်ရည်များကို လက်ခုံနှင့် ပွတ်သုတ် လိုက်ပြီး မိခင်ကို ခရီးဦးကြိုပြုလိုက်သည် ။ "သမီးဘာဖြစ်တာလဲ ပြောဦး... အမေရင် တွေပူလိုက်တာ....." "အဟင့်...အီး.....ဟီး...ဟီး...ဟီး " မငြိမ်းဝေ မေးလိုက်မှ ငြိမ်းသည် ဝမ်းနည်းပက်လက်နှင့် ထပ်မံ ငိုချလိုက်ပြန်လေ၏။ မငြိမ်းဝေမှာ ငြိမ်းကိုကြည့်ပြီး ခြေမကိုင်မိလက်မကိုင်မိ ဖြစ်သွားရလေသည်။ "ဘာ...ဘာဖြစ်တာလဲသမီးရယ်...မြန်မြန်ပြောစမ်းပါ အမေ့ကို " "ကြီးကြီးကလေ... သမီးကို သူခိုးတဲ့ ...သမီးသူငယ်ချင်းတွေရှေ့မှာ ပြောတာ" "ဘာ...ဘယ်လို ..." ငြိမ်း၏စကားကြောင့် မငြိမ်းဝေ အစ်ကိုဖြစ်သူ အိမ်ကို ကြည့်လိုက်မိ၏။ ကိုကျော်ဦးတို့ တစ်အိမ်လုံးတိတ်ဆိတ်နေသည်။ မငြိမ်းဝေတို့ အခန်းနှင့်ဆက်ထားသော ပြတင်းပေါက်ကိုလည်း ပိတ်ထားလေ၏။ "သမီး သူငယ်ချင်းတွေက ...သမီးဆီ စာလာမေးတာကို နားငြီးလို့ဆိုပြီးမောင်းထုတ်တယ်...ပြီးတော့ မုန့်ထုတ်နဲ့ ကောဖိမစ်ထုတ်တွေ ပျောက်လို့တဲ့...သမီးခိုးတာတဲ့ ...အီး...ဟီး..ဟီး...သမီးမခိုးစားပါဘူးအမေ...သူတို့က ဘာလို့ သမီးကိုပဲသူခိုး စွပ်စွဲနေကြတာလဲ..." ပြောရင်းငိုနေသော ငြိမံးကို ကြည့်ပြီး မငြိမ်းဝေ ရင်ထဲ တဆစ်ဆစ်နာကျင်မိလေ၏။ မငြိမ်းဝေတို့စရောက်သည့်နေ့ကတည်းက ယောင်းမဖြစ်သူ မအေးခိုင်က မကြည်တာလည်းသိပါသည်။မငြိမ်းဝေတို့သားအမိကို မခေါ်မပြောတာလည်း သိသည်။ စောင်းလားမြောင်းလား ပြောနေ့တာလည်းသိသည်။ယုတ်စွအဆုံး မီးကိုညနက်ထိဖွင့်ထားမိလျှင်ပင် ဆူအောင့်ပြီး ပြတင်းတံခါးကိုလာဆောင့် ပိတ်တာလည်းသိပါသည်။ သို့သော်လည်း မငြိမ်းဝေ မာန်ကိုချိုးထားရ၏။ ယခုအချိန်န် မငြိမ်းဝေတို့သားအမိသည် သူတို့အိမ်၌ကပ်နေရသည် မဟုတ်ပါလား။ပြီးလျှင် ယခုခြံသည် မိဘတွေရှိစဉ်ကတည်းက အပေါင်ဆုံးလုနီးနီးဖြစ်ခဲ့သည်ကိုလည်း မငြိမ်းဝေသိပါသည်။ ထို့အတွက် ခြံ ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး စောဒကလည်း မတက်ခဲ့။သည်အိမ်၌ မငြိမ်းဝေတို့သားအမိလာနေရခြင်းသည် ခြံကိစ္စကြောင့် မဟုတ်ဘဲ နေစရာမရှိ၍ခဏ တဖြုတ် သာနေမည့်အကြောင်းကိုလည်း မကြာခဏရှင်းပြခဲ့ပါလျက်နှင့်ယောင်းမဖြစ်သူသည် အမြင်မကြည်နိုင် ဖြစ်နေမှန်းလည်းသိပါလေ၏။မငြိမ်းဝေအံကိုတင်းတင်းကြိတ်ထားမိ လေ၏။ မငြိမ်းဝေ တို့ သားအမိအဖြစ်က "ကျားကြောက်လို့ရှင်ကြီးကိုးရှင်ကြီးက ကျားထက်ဆိုး"ဆိုသော ဘ၀မျိုးဖြစ်နေလေ၏။ "သူတို့တွေ ဘယ်သွားကြလဲ သမီး...အသံမကြားဘူး..." "တိုးတိုးနဲ့မိုးမိုးကကျူရှင်သွားတယ်..ဘဘက လမ်းထိပ် ဆိုင်မှာ ...ကြီးကြီးကတော့ မြေကွက် အ၀ယ်လာလို့ လိုက်ပြတယ်..." ငြိမ်းသည် မျက်ရည်စအကျန်များကို လက်နှင့် ခပ်ကြမ်းကြမ်းပွတ်သုတ်လိုက်ပြီး မိခင်ကို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ခဏလေးပဲ သည်းခံပါသမီးရယ် ... ဒီနှစ်ကျောင်းပိတ်ရက်နွေရာသီလောက်ဆို အမေတို့ ကိုယ့်အိမ်နဲ့ ကိုယ်နေနိုင်တော့မှာပါ..." "တ.တကယ်လား အမေ...တကယ်နော်ပျော်လိုက်တာ...ဒီနှစ်ကျောင်းပိတ်ရင်တော့ ကိုယ့်အိမ်နဲ့ ကိုယ်နေရမှာပေါ့နော်...." " တကယ်ပေါ့ သမီးရယ် အမေကြိုးစားနေတယ်...သမီးလေးခဏပဲ စောင့်ပါနော်..." "အဲ့ဒါဆို သမီးလည်း အစားလျှော့စားမယ် အမေ...ကျောင်းသွားရင် မုန့်ဖိုးလည်းမယူတော့ဘူး " ငြိမ်း၏ စကားကြောင့် မငြိမ်းဝေ သည် မျက်ရည်ဝဲမိပြန်လေ၏။ငြိမ်းသည် မိခင်အပေါ်သိတတ်လွန်းလှသလို ဘ၀ကို အရွယ်နှင့် မလိုက်အောင် နေတတ်စားတတ်သူလည်းဖြစ်၏။ "မဟုတ်တာ သမီးရယ် ...အစား လျှော့စားစရာ မလိုပါဘူး..တော်ကြာ အစား လျှော့စားလို့ကျန်းမာရေးမကောင်းရင် အမေတို့ စိတ်ကူးထားသလို ဘယ်ဖြစ်နိုင်တော့မလဲ..အဓိကက လိုအပ်တာကိုစားရသုံးရမယ် ....အပိုမသုံးရဘူး...ပြီးတော့သမီးလုပ်ရမှာက ပညာကို တစ်နှစ်တစ်တန်းမှန်မှန်အောင်ဖို့ပဲကြိုးစား..." မိခင်ဖြစ်သူ၏ စကားကြောင့် ငြိမ်းကျေနပ်ပျော်ရွှင်သွားမိပြီး လက်ရှိခံစားနေရသော သောကများကိုပါမေ့ပျောက်သွားမိလေသည်။ "အမေရေချိုးတော့လေ ...သမီး ထမင်းခူးထားလိုက်မယ် " မငြိမ်းဝေက ငြိမ်းကိုခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး ရေချိုးဖို့ပြင်လိုက်သည်။ငြိမ်းက လက်ထဲမှ စာအုပ်ကိုချပြီး ရေလဲထဘီ ဟောင်းလေးကို ယူပေးလေ၏။ငြိမ်း၏အပြုအမူကြောင့် မငြိမ်းဝေ ရင်ထဲကျေနပ်ပီတိဖြစ်ရလေ၏။ ******* "ရပါတယ် သမီးရဲ့ ...အမေ့ဘာသာဆွဲပါ့မယ်....တော်ကြာ ကျောင်း အင်္ကျီတွေ ပေကုန် မယ် " မငြိမ်းဝေပြောရင်း ငြိမ်းလက်ထဲမှ စျေးဆွဲခြင်းကို ပြန်ယူလိုက်၏။သို့သော် ငြိမ်းက မလွတ်ပေး ပြန်ဆွဲထား လေ၏။ "ရပါတယ်အမေ...အမေ့ခေါင်းပေါ်မှာလည်း ရွက်ထားရသေးတဲ့ဟာ ...ဒီလောက်တော့သမီးနိုင်ပါတယ်.."

"ရှင်တို့သဘောပဲ...ရှင်တို့မောင်နှမတွေ အဆင်ပြေရင် ပြီးတာပဲ...ကျုပ်က ဘေးသူစိမ်းပဲဟာ ..." **** မငြိမ်းဝေနှင့် ငြိမ်းတို့ ကိုကျော်ဦးတို့အိမ်ကျဉ်းလေးထဲတွင် တစ်ညတာ ကျပ်ကျပ်တည်း တည်း ခက်ခက်ခဲခဲ အိပ်စပ်ခဲ့ကြပြီး နံနက်လင်းသည်နှင့် အစ်ကိုဖြစ်သူကို ငွေပေးပြီး ဝါးကြမ်းခင်း၊ထရံကာပြီး တာလပတ်မိုးသော အဖီကို နေ့ချင်းပြီး ဆောက်လိုက်ကြလေသည်။ "အိမ်က အတော် မှောင်သွားတာပဲ" မအေးခိုင်သည် မကျေမချမ်း ရေရွတ်လျက် ခြေကို ဆောင့်နင်း၍ အိမ်ရှေ့သို့ပြန်ထွက်သွားလေ၏။ မငြိမ်းဝေသည် မအေးခိုင်၏ အသကိုကြားသော်လည်း မသိယောင်ပြု၍နေလိုက်၏။ မငြိမ်းဝေတို့၏ အခန်းသည် မအေးခိုင်တို့ ထမင်းစားခန်းပြတင်းပေါက်မှ အဖီဆွဲလိုက်ခြင်းဖြစ်သောကြောင့် မအေးခိုင်တို့နောက်ဖေးခန်းဘက်မှာ အနည်းငယ်မှောင်သွားလေသည်။မအေးခိုင်သည် မငြိမ်းဝေထက် ဆယ်နှစ်မျှကြီးသောကြောင့် မငြိမ်းဝေကို အားနားခြင်းမပြုဘဲ စောင်းမြောင်း ပြောဆိုလေ့ရှိ၏။ သို့ကြောင့်ပင် အကိုဖြစ်သူ အိမ်ထောင်ပြုသည်နှင့် မငြိမ်းဝေလည်း ကိုအောင်မင်းခေါ်ရာနောက်သို့ ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပါလေသည်။ ** မငြိမ်းဝေ သည် ရန်ကုန်သို့ ရောက်ပြီး တစ်ပတ်အတွင်းမှာပင် မနက်ပိုင်း၌ ဈေးထဲတွင် ငါးခြောက်ရောင်းပြီး ဈေးသိမ်းပြီးအိမ်သို့ရောက်သည်နှင့် ဈေးချုပ် အထည်များယူ ချုပ်သည်။ မငြိမ်းဝေချုပ်သောစက်ကလေးမှာ ဈေးသက်သက်သာသာနှင့့်ရသော စက်အဟောင်းကို ဝယ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သောကြောင့် စက်သံမှာ ဆူလှပေသည်။ထို့ကြောင့် မငြိမ်းဝေမှာ ညမှောင်လာသည်နှင့် စက်ချုပ်ခြင်းကို ရပ်နားရလေ၏။ "ငြိမ်း...ရုပ်ရှင်ကြည့်ချင်ရင် ဘဘတို့အိမ်ပေါ်မှာ သွားကြည့်လေသမီး..." မိခင်ဖြစ်သူကို ငြိမ်းခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "မကြည့်ချင်ပါဘူး အမေရယ်... ကြီးကြီးက ကြိုက်ပုံမရဘူး...မိုးမိုးနဲ့ တိုးတိုးကလည်း သမီးသွားရင် တံမြက်စည်းလှည်းခိုင်း ၊ အိမ်တိုက်ခိုင်းနဲ့ မသွားချင်ဘူ...သမီးတို့ ဘာသာ တိဗွီ ၀ယ်နိုင်မှ ကြည့်တော့မယ်...." "သမီးလေးရယ်...ခဏ သည်းခံစောင့်ပါနော် အမေကြိုးစားပါမယ်...." မငြိမ်းဝေသည် ငြိမ်းမျက်နှာကို ကရုဏာသက်စွာ ကြည့်ရင်း ခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်မိသည်။ ငြိမ်းက ညနေစာအတွက် ချဉ်ပေါင်ရွက်များကို ခြွေရင်းမှ မိခင်ဖြစ်သူကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။ "အမေ...သမီး ဘော်ကြယ် ထိုးချင်တယ်... ယူထိုးရမလား ဟင်...." "ဘောကြယ် ထိုးမယ် ဟုတ်လား....သမီးထိုးတတ်လို့လား....ဖိနပ်တွေထိုးမှာလား....အိမ်တွင်း ဗောင်းတော်တွေမှာ ထိုးမှာလား...." " ထိုးတတ်ပါတယ် အမေရဲ့...ဟိုဘက်အိမ်က မမပျိုကြီးဆီမှာ သင်ထားတယ်....ဖိနပ်ကတော့ ဈေးပိုရတာပေါ့အမေ...ဒါပေမဲ့ ဖိနပ်က လူသစ်ကို မပေးဘူး လက်ရာ မလှမှာစိုးလို့တဲ့...ဗောင်းတော်ကစျေးနည်းပေမဲ့ ယူထိုးလို့ရတယ်..." "ဖြစ်ပါ့မလား သမီးရယ်...မကြာခင် ကျောင်းလည်း ဖွင့်တော့မှာ...ပြီးတော့ အဲဒီအလုပ်တွေက အာရုံသိပ်စိုက်ရတာ သမီးရဲ့...." "ရပါတယ် အမေရယ်... ကျောင်းဖွင့်ရင် သမီးမထိုးတော့ဘူးလေ နော် အမေ.... သမီးစက်ချုပ်ကူမယ်ဆိုတော့လည်း အမေက ခွင့်မပြုဘူး...." ငြိမ်းကမိခင်ဖြစ်သူကို မကျေမနပ်ပြောလိုက်မိသည်။ "အမေက သမီးကို ပညာပဲ ကြိုးစားစေချင်တာ...အလုပ်လုပ်မဲ့အစား အမေ၀ယ်ပေးထားတဲ့ စာအုပ်တွေပဲ ဖတ်ပါသမီးရယ်......" "ဖတ်ပါတယ် အမေရဲ့ စာတွေလည်းဖတ်ပါတယ်....တစ်နေကုန်အား နေတာပဲ တစ်ခု နှစ်ကျပ် တောင်ရတာ တစ်ခုတစ်ခုကို ခဏလေးထိုးရတာ..." ** "အမေ ပြန်လာပြီ ... ပေး..ပေးဆွဲခြင်း သမီးကို ပေး " ငြိမ်းသည် စျေးရောင်းပြီး ပြန်လာသော မိခင်ဖြစ်သူလက်ထဲမှ ငါးခြောက်များထည့်ထားသော ဆွဲခြင်းကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ "သမီး....တစ်မနက်လုံးထိုင်လုပ်နေတာလားကွယ်....ထမင်းဟင်းက ချက်ထားသေးတယ်ပေါ့...စာတွေရော ဖတ်ရဲ့လား သမီး....လကုန်ရင် ကျောင်းက တက်ရတော့မှာ .... ခုနှစ်တန်းကျောင်းသူဖြစ်တော့မှာနော်သမီး..." "စာဖတ်ပါတယ်အမေရ..ခု မှ စထိုးတာ ပါ..." ငြိမံးကို ပြောမည့်သာ ပြောရသည် မငြိမ်းဝေ ကိုယ်တိုင်လည်း ညနေစက်ချုပ်နားလျှင် ခဏတစ်ဖြုတ်နားပြီး ၀င်ထိုးမိတတ်သည်။တစ်ခုနှစ်ကျပ်နှင့် တစ်နေ့လျှင် နှစ်ရာလောက်ပြီးသည်။တစ်ခါတလေများဆို ဘေးမှ အဝိုင်းပြားလေးတွေထိုးပြီး အလယ်မှ ပန်းခက်လေး ထိုးရုံ သာဆိုလျှင် လွယ်ကူလွန်းသောကြောင့် တစ်နေ့သုံးရာလောက်မျှပြီးလေ၏။ဆန်တစ်ပြည်မှသုံးလေးရာ ။ ဘော်ကြယ် ထိုး၍ရသော ငွေနှင့် အိမ်စရိတ် ၊ မီးဖိုး ဖူလုံ လေ၏။မငြိမ်းဝေ ဈေးရောင်းရသော အမြတ်ငွေ ကိုခြစ်ခြစ်ကုပ်ကုပ် စုဆောင်းထားလိုက်သည်။မငြိမ်းဝေတို့ သားအမိသည် ထမင်းမှ လွှဲ၍ မုန့်ပဲသရေစာ တောင်မစားဘဲ ငွေကိုအရ စုဆောင်းကြသည်။ကိုယ်ပိုင်အိမ်ခြနှင့်နေရဖို့သည် မငြိမ်းဝေတို့ သားအမိ၏ မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်လေ၏။ ** "အဟင့်....ဟင့်...ဟီး...ဟီး...." အိမ်ထဲသို့ဝင်ခါနီးတွင် အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှ သမီးဖြစ်သူ ငြိမ်း၏ ရှိုက်သံသဲ့သဲ့ကို ကြားလိုက်ရသောကြောင့် မငြိမ်းဝေ ခေါင်းပေါ်မှ ချေးခြင်းကို ကပျာကယာချလိုက်ပြီး ထိတ်ထိတ်ပျာပျာနှင့် အခန်းထဲသို့လှမ်းဝင်လိုက်မိလေ၏။ @@@@@@@@@@@@ အပိုင်း (၆) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ

မငြိမ်းဝေ ငြိမ်း၏ လက်ကိုဆဲ့ပြီးလျှင် တိုးကြောင်းလေးဘူတာထဲမှ ထွက်ခဲ့လိုက်သည်။ လမ်းကျဉ်းလေးအတိုင်း ထွက်လာခဲ့ပြီးနောက် ကားမှတ်တိုင်သို့ရောက်ရှိလေသည်။မှတ်တိုင်တွင် လူများရပ်လျက် ကားစောင့်နေကြသည်ကို တွေ့ရသလို ကွမ်းယာဆိုင်ကလေးကိုလည်း တွေ့ရ၏။ မငြိမ်းဝေသည် မြို့သူစစ်စစ်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ၌တောရည်တောသွေးဖုံးလွှမ်းနေပြီဖြစ်သော မြို့တစ်ပိုင်းတောတစ်ပိုင်းသူပီပီ တောင်သွားရမလိုလို မြောက်သွားရမလိုလိုနှင့် အူလည်လည် ဖြစ်နေမိ၏။ တိုးကြောင်းလေးဘူတာနှင့် မစိမ်းသက်လှသော်လည်း သွားရမည့်နေရာသို့ ဘာကားစီးသွားရမှန်းမသိပါလေ။ ငြိမ်းသည်လည်း မိခင်၏ အူလည်လည်ဖြစ်နေသော အမူအယာကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည်နေမိ၏။စိတ်ထဲမှလည်း ငြိမ်းတို့အတွက် သွားစရာအိမ်မရှိလေရော့သလားဟုတွေးနေမိလေ၏။ မငြိမ်းဝေသည် သမီးလေးငြိမ်း၏လက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဆုပ်ကိုင်ထားရင်းမှ ကွမ်းယာဆိုင်နားသို့သွားကာ မဝံ့မရဲ မေးလိုက်မိ၏။ " ဟို အစ်မရေ ... ကျွန်မလေ ... ဒဂုံတောင်( ....) ရပ်ကွက်ကို သွားချင်လို့ ပါ....ဘယ်ကားစီးရမလဲရှင် ..." " ( ... ) ရပ်ကွက်ကိုသွားတဲ့ ကားက ဒီဘက်က မလာဘူး ညီမရဲ့...ဟော ဟိုမှာမီးပွိုင့်တွေ့လား ....အဲ့ဒီကနေ ဘယ်ကို ချိုးပြီး...ဟိုဘက်လမ်းကိုကူးပြီး ကြိုက်ရာ ကားကိုစီးရောက်တယ် " ကွမ်းယာဆိုင်မှ အစ်မကြီးက အသေအချာ လမ်းညွှန် ပြလေ၏။အမှန်တကယ်တော့ ရန်ကုန်သည် ယောက္ခမဖြစ်သူ ပြောနေသကဲ့သို့ လူလိမ်လူကောက်များသော၊ မာန်မာနထောင်လွှားသော | ပျင်းရိသူများနေထိုင်ရာ မြို့မဟုတ်ဘဲ စိမ်းစိမ်းကျက်ကျက် လူတာကာကို နွေးထွေးစွာကြိုဆိုတတ်သော မြို့ဟု၍ မငြိမ်းဝေ တို့မြို့သူများကို အတင်အမြင်သေးလှသော ယောက္ခမကြီးကို သိစေချင်မိ၏။ မငြိမ်းဝေ သည် ကားများလူးများကြားမှ လမ်းကူးလာရင်း ယောက္ခမဖြစ်သူကို မြင်ယောင်မိလိုက်သောကြောင့် ခေါင်းကို ယောင်ယမ်းခါယမ်းလိုက်မိလေ၏။ *** ကိုကျော်ဦးနှင့်မအေးခိုင်တို့ ဇနီးမောင်နှံသည် မငြိမ်းဝေတို့ သားအမိကို ကြည့်ပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် အံ့သြနေကြလေ၏။ " ဘာပြောတယ် ငြိမ်းဝေ ...နင် အိမ်ထောင်နဲ့ ကွဲလာတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား .... ဒီကလေးက နင့်သမီးလား .... ဒီခေတ်ဒီခါကြီးထဲ ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ရန်ကုန်မှာနေထိုင်စားသောက်ဖို့ဆိုတာ လွယ်တယ်များမှတ်နေလား ... ပြီးတော့ ဧည့်စာရင်းဆိုတာနေ့တိုင်းစစ်နေတာ နေရေးထိုင်ရေးကို လွယ်တယ်များ ထင်နေလား ..ခု ဘယ်မှာနေမယ် စိတ်ကူးထားလို့ပြန်လာခဲ့တာလဲ...ကလေးက မကြာခင် ကျောင်းတက်ရတော့မှာမဟုတ်လား....နင်နေခဲ့တဲ့မြို့မှာသာပြန်နေစမ်းပါဟာ... " ရောက်ရောက်ချင်း ဆောက်နဲ့ ထွင်း ဆိုသလိုပင် အစ်ကိုဖြစ်သူ ကို ကျော်ဦး၏ စကားများသည် မငြိမ်းဝေ နှင့် ငြိမ်းတို့နားထဲ သံရည်ပူများလောင်းချသကဲ့သို့ ကျရောက်လာလသည်။ယောင်းမဖြစ်သူမအေးခိုင်ကမူ ဘာမျှ ဝင်မပြောသော်လည်း ငြိမ်းနှင့်အသက်အရွယ် မကွာလှသော သူတို့၏ ကလေးနှစ်ယောက်ကို အော်ကြီးဟစ်ကျယ်ဖြင့ပြောဆိုမာန်မဲနေလေ၏။ "ဟဲ့...နင်တို့တွေ ... ဒီမှာလူကြီးတွေ စကားပြောနေတယ်လေ... လူလိုနားမလည်ကြဘူးလားဟဲ့...ဆပ်ပြာခွက်လောက်ရှိတဲ့ အိမ်ကျဉ်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ပြေးလွှားနေရသလားဟဲ့" ယောင်းမဖြစ်သူ၏ အပြုအမူကြောင့် မငြိမ်းဝေ ခပ်ယဲ့ယဲ့ပြုံးမိလေ၏။ ငြိမ်းမှာမူ မိခင်ဖြစ်သူ၏နားသို့ မသိမသာ တိုးကပ်မိလေ၏။ ခရီးဝေးက လာကြသော သူတွေကို ရင်၀ကို ဆီးကန်ပုံခြင်း၌ ကိုကျော်ဦးတို့လင်မယားနှင့် ဒေါ်စန်းမြင့်တို့ မိသားစုသည် သူမသာကိုယ်မသာ ရှိကြလေသည်။ "နင်လည်း မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ ငြိမ်းဝေ ...ငါတို့အိမ်ကလည်းခပ်ကျဉ်းကျဉ်း ... ပြီးတော့ ဒီခြံကလည်း အဖေနဲ့အမေ မကျဉ်းမာလို့ပေါင်နှံထားခဲ့ရတာကို သူနဲ့ယူပြီးမှ သူစျေးရောင်းရတဲ့ထဲက ငွေနဲ့မနည်း ပြန်ရွေးယူထားရတာလေ..." မငြိမ်းဝေဒုတိယအကြိမ်မြောက် မသိမသာ ပြုံးမိ၏။ပြီးလျှင် ငို့မဲ့မဲ့ မျက်နှာလေးနှင့်မော့ကြည့်နေသော သမီးဖြစ်သူ ငြိမ်း၏ လက်ကို ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အားမာန်ကိုတင်းလိုက်မိသည်။ "ကျွန်မ သိပါတယ်အစ်ကို ....ကျွန်မ ဒီကိုပြန်လာတယ်ဆိုတာ အစ်ကိုတို့အိမ်မှာနေဖို့ဆိုတာထက် သမီးလေး နောင်ရေးအတွက် ဆွေမျိုးတွေရဲ့အရိပ်မှာ ခိုလှုံချင်လို့ပြန်လာခဲ့တာပါ ....သိပ်မကြာပါဘူးအစ်ကို....သုံးလေးငါးလလောက်ပဲ အစ်ကို အိမ်ဘေးကပိုနေတဲ့မြေကွက်နဲ့စည်ပင် မြောင်းဖုံးပေါ်မှာ အဖီဆွဲနေခွင့်ပြုပါ...အစ်မအေးခိုင်ဆီမှာလည်း ခွင့်တောင်းပါရစေရှင်..." မငြိမ်းဝေ၏စကားဆုံးသောအခါ ကိုကျော်ဦးသည် ဇနီးဖြစ်သူ မအေးခိုင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ကိုကျော်ဦးတို့နေသော မြေကွက်သည် ဆယ်ပေခြောက်ဆယ်ပေကျယ်သော ခြံတစ်ကွက်ဖြစ်ပြီး ထောင့်ကွက်ဖြစ်လေသည်။ထို့ကြောင့်အိမ်ဘေးတွင် မြေပိုသုံးပေခန့်မျှနှင့် စည်ပင် မြောင်းကျယ်ကြီးရှိလေ၏။အများစုမှာ စည်ပင် မြောင်းများပေါ်တွင် ဆိုင်များ၊ တဲများထိုးထားကြသောရပ်ကွက်ဖြစ်သောကြောင့် ကိုကျော်ဦးတို့အိမ်ဘေးတွင် အဖီဆွဲချ၍နေမည်ဆိုလျှင် ရ၏။ပြီးတော့ အိမ်ရှေ့မျက်နှာစာဘက်တွင် မဟုတ်ဘဲ မီးဖိုချောင် ဘေးမှကပ်၍ဆွဲလျှင် အဆင်ပြေလေ၏။ မအေးခိုင်သည် ကိုကျော်ဦးကို ခပ်ဆတ်ဆတ်လေးပြန်ကြည်လိုက်ပြီးလျှင် အသံမာမာနှင့် ပြောလေ၏။

ဧကြည်ဖြူ " ချစ်ဆိပ် " c (ချူ ) အပိုင်း (၅) - - - - - - - - - - - ---- မငြိမ်းဝေ လက်ဆွဲအိတ်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ငြိမ်းကိုလက်ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။ပြီးလျှင် မငြိမ်းဝေနှင့် ငြိမ်းတို့သည် ဒေါ်စန်းမြင့်တို့မိသားစုနေသော အိမ်ကြီးကို နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ်လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ညကတည်းက ငြိမ်း၏ဘွားအေ ဖြစ်သူဒေါ်စန်းမြင့်နှင့် ငြိမ်းကြီးတော်မအေးဆင့်ကို ကန်တော့ပြီးပြီဖြစ်၍ သားအမိနှစ်ယောက် ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ထွက်ခဲ့ကြလေသည်။ရေနံချေး ၀နေသော ခြေတံရှည်သစ်သားအိမ်ကြီးသည် မငြိမ်းဝေတို့သားအမိကို မသိကျိုးကျွံပြုလျက် ကျန်ခဲ့လေသည်။ထိုနည်းတူ အိမ်ကြီး၏ နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်မှ မှန်အိမီးမှိန်မှိန်သည်လည်း မငြိမ်းဝေ တို့သားအမိကို ဥပေက္ခာပြုလျက်ခပ်မှိန်မှိန်လင်းနေလေ၏။ အာရုံဦး၏ လင်းကြက်တွန်သံများ အဆက်မပြတ်ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း အပြင်လောက၌ အလင်းသည် မပီပြင် မသဲကွဲသေးပါချေ။မြို့သို့သွားမည့် ထော်လာဂျီကို ဘေးရွာမှာ သွားစီးရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ထော်လာဂျီကို အမီသွားရန် မိုးမလင်းခင်ကပင်ခပ်စောစောထွက်ကြရလေသည်။ မငြိမ်းဝေ သည် လက်ထဲမှ သုံးတောင့်ထိုးလက်နှိပ် မီးဖြင့် လမ်းမကို ထိုးလိုက်သည်။ဓါတ်မီး၏အလင်းရောင်အောက်တွင် သဲလမ်း ဖွေးဖွေးကို တွေ့ရ၏။ ခွေးဟောင်သံများစီခနဲထွက်လာသည်။ငြိမ်းကြောက်မည်စိုး၍ မငြိမ်းဝေက ငြိမ်းလက်ကို ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ငြိမ်းသည်လည်း ခေသူမဟုတ်။မိခင်ကြောက်နေမည်စိုးသောကြောင့် မိခင်၏လက်ကို တင်းတင်းပြန်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ညသည် မှောင်မိုက်နေဆဲ။အာရုံဦး၏အလင်းနုနုသည် အမှောင်ကို ဖြိုခွင်းဖို့ရန် အားယူနေဆဲ ။ မငြိမ်းဝေတို့သားအမိနှစ်ယောက် ရွာချင်းဆက်လမ်းမအတိုင်း ဓါတ်မီးလေး ထိုးကာထိုး ကာဖြင့် လျှောက်ခဲ့ကြရင်း နိုးတစ်ဝက် အိပ်တစ်ဝက်ရွာကြီးကို ကျောခိုင်းခဲ့ကြလေသည်။ "သမီးတို့ ဘယ်ကိုသွားမှာလဲ အမေ" ငြိမ်းက မိခင်ဖြစ်သူကိုခပ်တိုးတိုးမေးလိုက်သည်။ " အမေ့သမီးလေးရေမထမ်းရ....နွားချေးမကျုံးရ....ကုက္ကိုသီး မကောက်ရ...ထင်းမရှာရတဲ့နေရာကို သွားကြမယ်...." မငြိမ်းဝေက ငြိမ်း၏အမေးကို အားမာန်အပြည့်နှင့် ဖြေလိုက်သည်။ "တကယ်လား အမေ....အဲ့နေရာမှာရော သမီးတို့အတွက် နေစရာအိမ်မရှိလို့....သမီးတို့က အိုးတွေ ခွက်တွေနဲ့ အဝတ်အစားတွေအကုန်သယ်မလာတာလား ဟင်...." "ဪ...သမီးက အဲ့ဒါကို ပူနေတာလား.... မပူပါနဲ့ သမီးရယ်...အဲ့ဒီနေရာမှာ အိုးတွေခွက်တွေပြန်ဝယ်လို့ရတယ်... ဒီကသယ်တာထက်တောင် ဈေးပိုသက်သာတယ် သမီးရဲ့...ပြီးတော့ အဲ့ဒီမှာ အဝတ်အစားလှလှလေးတွေကိုစျေးပေါပေါနဲ့ရောင်းတဲ့ ဘေးထုတ်သည်တွေလည်းရှိလို့ အမေတို့ အပင်ပန်းခံပြီး ဘာမှသယ်သွားစရာ မလိုဘူးလေ..." ထိုစဉ်ကတော့ ငြိမ်းသည် ဈေးပေါသည် ဆိုသောစကားကိုသာ သေချာနားလည်ခဲ့သည်။ဘေထုပ်သည် ဆိုသော အသုံးအနူန်းကို သဘောပေါက်နားလည်ခြင်းမရှိခဲ့ပါလေ။ငြိမ်းသည် နောင်တစ်ချိန်၌ ဘေထုပ်သည်ဆိုသော ဝေါဟာရနှင့်ရင်းနှီးပတ်သက်ရလိမ့်ဟု လုံးဝမတွေးတောမိခဲ့ပါချေ။ "ဒါဆို သမီးတို့ နေဖို့ အိမ်ရှိတာပေါ့နော်....ဒါနဲ့ အဘွားတို့လိုလူမျိုးတွေနဲ့ အတူတူနေရမှာလား ဟင်...အရင်က အိမ်ကိုသတိရလိုက်တာအမေရယ်..." ငြိမ်းသည် မိခင်ကို မေးရင်းပြောရင်းမှ အရင်ကမိသားစုအတူနေခဲ့သည့်အိမ်လေးကို သတိရမိသွားသည်။အိမ်မှာ အဖေရယ် အမေရယ် ငြိမ်းရယ် သိပ်ကို ပျော်စရာကောင်ခဲ့သည် လေ။ပြီးလျှင် တင်ထူးအောင်ကိုလည်း ငြိမ်းသတိရလိုက်မိပြန်သည်။တင်ထူးအောင်နှင့် ငြိမ်းသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အတူစား၊အတူသွား၊ အတူကြီးပျင်းခဲ့ကြသည်။တကယ်လို့များ တင်ထူးအောင်တို့အိမ်သို့ တင်ထူးအောင် ၏အဒေါ်ဖြစ်သူဒေါ်လေးနွဲ့ရောက်မလာခဲ့ရင် အခုချိန်အဖေနဲ့ ငြိမ်းတို့သားအမိနှစ်ယောက် အရင်လိုပဲပျော်ရွှင်နေကြမည်လားဟုငြိမ်း တွေးလိုက်မိသည်။ထိုသို့တွေးမိသောအခါ ငြိမ်းသည် ဒေါ်လေးနွဲ့ကိုမုန်းတီးမိ၏။ထို့နောက် တင်ထူးအောင်နှင့် သူ့မိသားစုများကိုပါ မုန်းတီးမိ လေသည်။စဉ်းစားတွေးတောရင်းမှ နောက်ဆုံး၌ငြိမ်းသည် ဖခင်ဖြစ်သူကိုပါ နားကျည်းမုန်းတီးမိလေး၏။ "ငြိမ်း သမီးလေး..ဘာတွေတွေးနေတာလဲ...." မငြိမ်းဝေသည် တိတ်ဆိတ်သွားသော သမီးဖြစ်သူ ငြိမ်းကိုခပ်တိုးတို့မေးရင်း မှ သက်ပြင်းကို မသိမသာချလိုက်သည်။သမီးလေး ငြိမ်းသည် အရွယ်နှင့်မလိုက်အောင် နေရေးထိုင်ရေးအတွက် ပူပင်သောကများနေသည်ကို သိရသောအခါ မငြိမ်းဝေရင်ထဲ တဆစ်ဆစ်နာကျင်လာရလေသည်။ **** မငြိမ်းဝေတို့ သားအမိ ရထားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီးလျှင် လူများ ၊ကားများဖြင့် ရှုပ်ထွေး စည်ကားနေသော မြင်ကွင်းကိုကြည့်ပြီး ငြိမ်းသည် ခေါင်လေး ချာချာလည်အောင် လိုက်ကြည်နေမိသကဲ့သို့ မငြိမ်းဝေ ကိုယ်၌လည်း လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကျော်ကာလ အင်္ဂလိပ်ခုနှစ် (၁၉၉၄) ခုနှစ်နှင့် ယခုလက်ရှိ (2005) ခုနှစ်တို့၏ အပြောင်းလဲကြီးပြောင်းလဲနေသော ရန်ကုန်မြို့ကြီးကို မျက်စိသူငယ် နားသူငယ်နှင့် အံ့သြမင်သက်စွာကြည့်နေမိလေ၏။ "ကားတွေရော လူတွေရော....အိမ်တွေရော အများကြီးပဲနော် အမေ ... သမီးတို့အိမ်ကဘယ်မှာလဲဟင် ...." "အမေတို့အိမ်ရောက်ဖို့ကား စီးရဦးမှာ သမီးရဲ့...အမေ့လက်ကို သေချာဆွဲထားနော်...မလွတ်စေနဲ့..ကြားလား သမီး..."