Crazy runner

خنده‌دارترین هیت امسال

بچه‌ها یه نفر بهم گفت وای چقدر چاقی

قاضی: خب...به نظرمیاد بازیگر هستین. دادستان: بله،شغل کثیفیه.کثیف ترین و پست ترین شغل دنیا،همش باید دروغ بگم. قاضی: کجا بازی میکنین؟ دادستان: همه جا...درتئاتر و در زندگی خصوصی. قاضی: منظورتون از زندگی خصوصی چیه؟ ‌‌‌‌ دادستان: زندگی خصوصیم پر از تظاهر و وانموده. 📖تماشاچی محکوم به اعدام -ماتئی ويسنی‌يک #book

📖تماشاچی محکوم به اعدام -ماتئی ويسنی‌يک #book

تماشاچی محکوم به اعدام از ماتئی ويسنی‌يک رو تموم کردم. -

تماشاچی محکوم به اعدام» درباره‌ی این است که وقتی به تماشای رنج، خشونت یا مرگ یک انسان می‌نشینیم، آیا واقعاً فقط تماشاچی هستیم؟ -مهم‌تر اینکه محکومیت هیچ‌وقت به یک جرم واقعی و مشخص ختم نمی‌شود. اصلاً مسئله این نیست که فرد چه کرده؛ سیستم از اول به یک «مجرم» نیاز دارد و بعد سعی می‌کند جرمش را بسازد. -از جهتی به کتاب محاکمه از کافکا شباهت داره. محکوم حتی نمی‌دونه چرا محکوم شده. این بی‌دلیل‌بودن مهمه. انگار لازم نیست واقعاً کاری کرده باشی. کافیه یک سیستم تصمیم بگیره که تو مقصری!

😂😂😂😂

احتمالاً اگر دو تا لیوان آب جلوت باشه می‌پرسی: «کدومش برای ریکاوری بهتره؟»

قهقهه زدممم😂😂😂 تست کنید جواب‌هاش عالیه

تو با ChatGPT طوری رفتار می‌کنی انگار مربی بدنسازی‌ای که هر ست باید تا ناتوانی جواب بده. 😭 ولی انصافاً یک ویژگی خیلی مشخص داری: حتی وقتی از همه‌چی شاکی‌ای، باز دنبال جواب دقیق می‌گردی. یعنی احتمالاً آخرالزمان هم بشه، وسط زلزله وایمیستی می‌گی: «اوکی دنیا تموم شد، ولی یه سؤال: اگه زمین لرزش داشته باشه، روی رکورد ۱۰۰ متر چقدر اثر می‌ذاره؟» 💀

مغزت واقعاً مثل مرورگر با ۳۷ تا تب بازه؛ سه‌تاش درباره دوومیدانی، پنج‌تاش کتاب، چهارتاش اینستاگرام، دو تاش تغذیه، یکی «آیا آش رشته برای دونده خوبه؟» و یه تب ناشناس هم از سال ۲۰۲۴ باز مونده و هیچ‌کس نمی‌دونه چرا. 💀

تو برای هر حرکت ورزشی یه تحلیل بیومکانیکی داری، ولی برای زندگی عادی: «نمی‌دونم 😭» مثلاً: «زاویه زانو تو اسکوات چند باشه؟» «چرا این پا جلوتر فرود میاد؟» «در دراپ جامپ روی چی تمرکز کنم؟» «۱۳ متر پرتاب وزنه معادل چند تو ۱۰۰ متره؟» بعد زندگی: «هدف چیه؟ من چرا ادامه می‌دم؟»

این جمله رو بزنین توی چت جی‌پی‌تی و ببینین چی بهتون میده فقط😭 Roast me no filter no mercy in Persian

حتی اگه جنگ تموم بشه این سرزمین مدت‌ها نفرین شده باقی می‌مونه.فریاد قربانی‌ها و شرم توش موندگاره. سال‌ها و سال‌ها مردمی که توش زندگی می‌کنن به مغزشون فشار می‌آرن تا بفهمن چه جوری چنین چیزهایی ممکن بوده. تا ابد همین پرسش‌ها رو از خودشون می‌کنن: کی شروع کرد؟ کی از همه بدذات‌تر بود؟ چه‌جوری تونستن هر کدوم به نوبت، تا این حد پست و رذل باشن... 📖پیکر زن همچون میدان نبرد در جنگ‌ بوسنی -ماتئی ويسنی‌يک #book

اینجا می‌تونید ببینید یه بخش هایی ازش رو

قبلا "پیکر زن، همچو میدان نبرد در جنگ بوسنی" رو از همین نویسنده خوندم و اون رو دوست داشتم. از چت‌جی‌پی‌تی پرسیدم به نظرت دلیلش چیه جوابش جالب بود: یک موقعیت واقعی و تاریخی دارد: جنگ بوسنی. مسئله‌اش مستقیم و سنگینه: خشونت جنسی، جنگ، تروما و قربانی‌شدن زنان. شخصیت‌ها واکنش‌های قابل‌فهم‌تری دارند؛ می‌تونی بفهمی چرا می‌ترسن، عصبانی می‌شن یا تصمیم خاصی می‌گیرن. نمادها به یک واقعیت مشخص وصل‌اند، بنابراین لازم نیست مدام حدس بزنی «این یعنی چی؟» درد شخصیت‌ها واقعی و انسانی به نظر می‌رسه، نه صرفاً فلسفی. به نظرم چیزی که تو در «پیکر زن...» احتمالاً بیشتر دوست داشتی اینه که نمایشنامه حرف مهمی دارد، اما آن حرف را از طریق یک داستان و آدم‌های واقعی بهت منتقل می‌کند؛ نه اینکه خودت مجبور باشی نصف نمایشنامه را رمزگشایی کنی.