مخفیگاهِ ارواحِ مونمارتر

پاییز باهام قهره. صبح‌ها وقتی خوابم می‌باره، حتی وقتی بیدارم، انقدر آروم و پاورچین می‌اد و می‌ره یه وقت من پنجره رو باز نکنم. و من مثل مردی که از معشوقه‌ش یه روسری داره که بچسبونه به بینیش، آسفالت خیس‌خورده رو نفس می‌کشم. چمی‌دونم رئیس، شایدم من خیلی حواسم پرت صداهای مغزمه که صدای بارون خیلی محوه، خیلی.

Yearning for communication.

نوتیفت همون نوتیفِ احتمال بارشه، اگرچه خیلی ضعیف، اما امیدوارکننده.

تعبیر وارونه یک رویا چقدر گران تمام شد، رئیس. حالا من بودم و تنی که بوی تعفن اجساد پروانه می‌داد.

درنهایت، تنها ادبیاته که افسار زمان رو در دستش می‌گیره و می‌تازه، تا وقتی که ساعت‌شمار از نفس بیفته.

و درنهایت خواهی فهمید که زندگی به تو نمی‌تابد، بلکه از تو ساتع می‌شود.

مثل بادبادکی که رها شده، بین زمین و آسمون معلقم، باد منو به هرطرف می‌کوبه، و لبخند کاغذیم روی آسفالت کشیده می‌شه.

که عشق روی گل با ما چه‌ها کرد.

دستم به خونِ زمانی که روزانه می‌کشتم آلوده بود، دهانم از اجساد واژه‌ها بوی تعفن گرفته بود، چشم‌هایم، چشم‌هایم را ندیدم، آنها فقط دیدند دیدند، دیدند.

تا حالا، هشتصدوشصت‌ودو خط شعر قرون وسطی خوندی که بعد متوجه شی قسمت دومش رو باید می‌خوندی؟