Hypnos.

توقع دارن باهاشون بیرون برم. اولویت بذارمشون. جواب زنگاشونو بدم. باهاشون چت کنم. در عین حال دانشگاه و کارمم هندل کنم. و همیشه فقط و فقط به اونا اهمیت بدم نه به خودم. واقعا جالبه.

درواقع هیچکدوممون حوصله‌ی مکالمات سطحی و روزمره که نود درصدش به غر زدن راجع به زندگی تو ایران ختم می‌شه رو نداریم.

روابطم با دوستای نزدیکم یه جوری شده که صد سال یه بار به هم پیام میدیم "زنده‌ای؟" بعد دوباره برمیگردیم به غارمون.

کریستال می‌خوام. کریستال زیاد.

لایک کلی چیز به یادگار می‌ذاریم(خواسته یا ناخواسته) که عمرا بتونن جایی رو بدون یاد ما سپری کنن.

من و ملینا یه خاصیت عجیبی داریم. آدما هیچوقت فراموشمون نمی‌کنن و همیشه دنبال کونمون هستن.

چجوری ۳۰ تا پیام سین نشده رو باز کنم واقعا.

دلم می‌خواد با این دختره فرار کنم و دوباره از ماتریکس خارج شیم ولی اینبار دیگه برنگردیم.

قشنگ گند میزنه به تک تک برنامه‌هات

کیرم تو مدیری که سر تایم حقوق نمیریزه.

تنفر و عشق خاصی نسبت به اسباب کشی دارم.

هنوزم بوت میپوشم اتفاقا

آلیور

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ ما چمون شده؟ تو چت شده؟ اون آلیوری که بوت میپشید کجا رفت؟ 😡😡😡

چتانههه

عهههه

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ گلبمو شکستی 💔

ریدم