Saved Messages

- فدای سرت. اشکال نداره.

گاهی فاصله می‌گیرم تا تصویر ذهنی زیبایی که از آدم‌ها دارم خراب نشه. نشونه‌هایی هست که بهت می‌گه اشتباه می‌کردی و تو تحمل روبه‌رو شدن با این حقیقت رو نداری که اشتباه کردی، رکب خوردی، فریبت دادند‌. مجبور می‌شی فاصله بگیری. حتی اون آدم هم، متوجه می‌شه که به ذاتش پی بردی؛ ترجیح می‌ده سکوت کنه و اجازه می‌ده همه‌چیز همین‌طوری تموم بشه! دروغ چرا، گاهی دلم می‌خواست بعضی از این آدم‌ها تلاش کنند خلافش رو به من ثابت کنند. اما متأسفانه نشونه‌ها هیچ وقت اشتباه نبودند.

گفته بودی كه چرا خوب به پايان نرسيد؛ راستش زور من خسته به طوفان نرسيد.

به درون خودم که فکر می‌کنم کسی از اون سر در نیاورده، کمتر کسی دور و بر خودم اهل دل دیدم؛ همه با عشق بازی کرده‌اند و به هر کاری خودشان کردند اسم دوستی دادند در حالی که هیچ کدام عاشق نبودند، رفیق نبودند، خیال می‌کردند. همین! ‏• نامه ⁧از مرتضی کیوان⁩ به احمد جزایری

فکر کنم یه صدتا پیام از پیام‌های قدیمی رو پاک کردم. کاش یکی دستم رو ببنده و نذاره دست به چیزی بزنم!

نسبت به تمام قول‌ها و وعده‌هایی که برای فردا و فرداها به من داده می‌شود، بدبین شده‌ام. آنقدر با حرف‌های توخالی و امیدهای واهی فریبم داده‌اند که دیگر هیچ‌ فردایی را باور ندارم. با من از اکنون حرف بزن؛ از امروز.

صفیه خانم عزیز؛ همه‌چیز می‌گذرد و همه‌چیز در کشاکش دهر، لابلای جنگ ثانیه‌ها و دقایق و ساعت‌ها فراموش می‌شود، جز سه چیز: چشم‌های‌تان، بوی عطرتان و صدای‌تان وقتی آن‌روز به من گفتید «جانم».

متوجه نمی‌شم که چرا ما از عوض شدن ‌آدم‌ها⁩ گِله می‌كنيم. ما هيچ‌كدوم آدم‌های دو سال پيش نيستيم. حتی احتمالاً همون آدم دو ماه پيش هم نيستيم. و خب ؛ چاره‌ای نداریم جز این‌‌که امیدوار باشیم تا آدم‌هایی که دوستشون داریم، «جهت تغییراتشون»‌ به گونه‌ای نباشه که از ما فاصله بگیرن.

لحظاتی هست که خودمان را بابت اشتباهات و انتخاب‌های غلط سرزنش می‌کنیم. یا حتی آرزو می‌کنیم که کاش هرگز نزدیک نمی‌شدیم و تجربه نمی‌کردیم تا حداقل آن تصویر ذهنی باشکوه خراب نمی‌شد اما به قول آقای داستایفسکی: آدم همیشه می‌تواند اشتباه کند. وانگهی اشتباه آدم را به حقیقت می‌رساند. گاهی بهتر است مرتکب این اشتباهات شویم تا به اجبار با حقیقتی که از روبه‌رو شدن با آن واهمه داریم مواجهه شویم‌. اگر این اشتباهات نبود شاید تا آخر عمر یک تصویر رویایی و خاص نسبت به بعضی آدم‌ها و مسائل در ذهنمان باقی می‌ماند که حقیقت نداشت. زندگی کردن با یک رویا و تصویر ذهنی دروغین جز اندوه برایمان چه حاصلی دارد؟

سردرد، به راحتی میتونه لقب بهترین دوست رو کسب کنه. همیشه و هرجا، پر شدت و غلیظ کنارمه و به راحتی هم بیخیالم نمیشه.

سردرد، به راحتی میتونه لقب بهترین دوست رو کسب کنه. همیشه و هرجا، پر شدت و غلیظ کنارمه و به راحتی هم بیخیالم نمیشه.

به نظرم اگه کسی تواناییِ گذشت ، فراموشی ، فداکاری‌ ، بخشش ، صبوری ، تغییر ، پذیرش ، تعهد و عشق ورزیدن رو حداقل تا حد مناسبی تو خودش نمی‌بینه ، همون مجرد بمونه بهتره که بعد نخواد طلاق بگیره چون زندگی مشترک چنان پیچیده و پر پیچ و خمه که واقعا آدمِ قوی می‌خواد برای سالم نگه داشتنش.

حتی اگر هرگز نتوانم بار دگر تو را ببینم، احتیاج دارم بدانم که جایی در این شهر کثیفِ ترسناک در گوشه‌ای از این جهنم سیاه، تو هستی و مرا دوست می‌داری.

حتی اگر هرگز نتوانم بار دگر تو را ببینم، احتیاج دارم بدانم که جایی در این شهر کثیفِ ترسناک در گوشه‌ای از این جهنم سیاه، تو هستی و مرا دوست می‌داری.

من دیگر هرگز مزه‌ی رها کردن بی‌محابای خودم در دستانِ دیگری و اعتماد کامل به کسی را نخواهم چشید. همیشه یک احساس ترس و ناباوریِ ناامیدانه گوشه‌ی دلم هست که مدام به من گوشزد می‌کند: هیچ‌چیز ابدی نیست و هیچ‌کدام این حرف‌ها حقیقت ندارد.

این‌جا چنان ناامن و ناپایدار است که اگر تنها برای یک ساعت، از کسی جدا شوی ممکن است مجبور شوی در ابدیت به دنبال او بگردی!