دلیل های کوچک برای زنده موندن.

یه گل فروشی کوچک پایین شهر، آل استارهای زرد زیر لباس عروس، موتور سواری های شبونه، شیرکاکائوهای گرم، دویست و نه شاهین، نخ هایی که دور انگشت ها بسته شده، یه بوسه دلچسب، لبخندهایی که بوی خداحافظی میدن و این لحظه تا ابد با تو.

تیلور سویفت یه حرف باحال میزنه؛ «اگه تو یه اتاق تو باهوش ترین فرد اون اتاق بودی، پس بدون که تو اتاق اشتباهی هستی.»

یه پیام از تو شاید میتونست دلیلی برای لبخند زدنم باشه.

«نمی دانم چرا تحمل جمعیت را ندارم، چرا تحمل زندگی فامیلی را ندارم، تا دور هستم دلم میخواهد نزدیک بشوم و نزدیک که میشوم میبینم اصلا استعداش را ندارم.» -فروغ فرخزاد.

ادامه بدیم؟

گور بابای مردم و حرفای مفتشون.

من حس میکنم به کسی که مواظبم باشه، نیاز دارم. هر لحظه و هر ثانیه تو مغزم یه صدایی اکو‌ میشه؛ نکنه بمیرم، نکنه یکی از همین شبا، بین همین اتفاق ها و اشتباه ها تموم بشم. احتمالا من دیگه دارم کم کم قدرتم رو از دست میدم. احتمالا دارم به زانو درمیام. من فقط نیاز دارم یکی مواظبم باشه، کنارم بمونه، دستم رو بگیره. بهم دوباره و از اول یاد بده که چی‌ درست بود و چی غلط. که کدوم راه تهش تاریکیه و کدوم روشنایی. من دارم از دست میرم. من میخوام یکی اینجا باشه و تمام کسایی که اذیتم میکنن رو کتک بزنه، از تمام این زشتی ها دورم کنه و زیبایی ها رو یک بار دیگه نشونم بده. من خیلی خسته ام، یکی رو میخوام مواظبم باشه. چون که فکر میکنم دیگه نمیتونم مراقب خودم باشم و یکی از همین شب ها، کم کم از بین برم.

ما از جای زخم هامون رشد می کنیم.

تو تنها کسی هستی که تا آخرش کنارت میمونه.

اما هیچکس نمیدونه تو چه روزهایی رو گذروندی.

اگه خورشید رو گم کردی، خودت خورشید خودت باش!

حالا تو یه قهوه دم‌کن، بقیه اش رو خدا بزرگه.

قبل از این که بری، محکم من رو ببوس.

با من بمون.

من نمیذارم کسی تو رو اذیت کنه.

چونکه قهرمان شدن یعنی بدونی که یه روز شکست میخوری اما بازم بدویی.

وقتی یکی میاد پیشتون و از بدبختی هاش میگه، نباید باهاش مسابقه من بدبخت تر از توام بذارید.

اگه قهوه نبود چیکار میکردم؟