how am i?

‏همیشه کنار گذاشتن به معنای دوست نداشتن نیست، یه وقتایی بیخیال آدم‌ها میشی چون میبینی دارن به معنای واقعی روحت رو خسته میکنن.

من هیچوقت بچه محبوب خانوادم نبودم هیچوقت نوه ی محبوب هم نبودم هیچ وقت خواهر برادر محبوب نبودم حتی هیچوقت خواهرزاده برادرزاده‌ی محبوب هم نبودم هیچ وقت آدم محبوب دوستام نبودم هیچوقت شاگرد محبوب معلمام هم نبودم اما هیچوقت هم نقش بازی نکردم و همیشه خودم بودم هیچ وقت هم بخاطر اینکه نقش بازی نکردم و خودم بودم دوست داشته نشدم

کارما چرا فقط واسه ما بود؟ چرا فقط مارو زد؟ پس کی قراره اونایی که دل مارو شکستن کارما پس بدن؟ کی قراره اونایی که به ما بد کردن کارماشو پس بدن؟ ماله‌ما خار داره کارمای عزیز؟

تو فکر می‌کنی من زنده مانده‌ام؟ نه عزیزِ من، دوام آوردن که به معنای زنده بودن نیست.

گهی خندان، گهی گریان گهی چون ابر سرگردان.

برای کسی که نیاز به آغوش دارد، سخنرانی نکن.

من حسود نیستم، ولی حس می‌کنم جدیدا تمام وجودم کفری شده که چرا اینقدر زندگی برای یه عده بدون هیچ تلاش خاصی زود جفت و جور می‌شه. همه‌ی چیزای خوب سر راهشونه، به چیزایی می‌رسن که حتی کار خاصی هم براش نکردن و همه‌چی خوبه براشون! من؟ من همه‌چی برام خیلی دور و دیره. خیلی دور و دیر و مهم نیست چقدر تلاش کنم. نمی‌دونم چرا یه عده هیچ‌کاری نمی‌کنن و می‌رسن؛ من کلا زندگی باهام لجه.

من از مردن نمی‌ترسم، از زندگی‌ نکردن می‌ترسم. از اینکه زنده باشم اما زندگی نکنم. از اینکه صدا داشته باشم اما سکوت کنم. از اینکه درد داشته باشم اما رویا نه‌.

تو دقیقا شبیه بارونی ، همه ازش فرارین ولی من حاضرم همه‌ی قطره‌هاشو به آغوش بگیرم.

تو دقیقا شبیه بارونی ، همه ازش فرار میکنن که خیس نشن ولی من حاضرم قطرهاشو به آغوش بکشم.

هیچی که تو این دنیا به میل من نبود خدایا حداقل مرگم زیر بارون باشه 🙏🏼.

بارون فقط یک پدیده طبیعی نیست، بارون یک نوع تراپیه.

باگ این زندگی اینجاست که باید همیشه برای رها کردن و از دست دادن آماده باشی؛ آدمی چیزی که الان همه‌ی زندگیته و نمی‌تونی زندگیت رو بدونش متصور بشی ممکنه چهار روز دیگه نباشه و این تویی که باید تنهایی خودتو جمع و جور کنی و از پسش بربیای.

من شیفته‌ی خوشی‌های ساده‌ام. مثل گوش دادن به یک موسیقی خوب، کنار کسی که دوستش داری، بدون اینکه حرفی بهم بزنیم. مثل دراز کشیدن روی سرامیک سرد. مثل دیدن رنگ نارنجی آسمون موقع غروب، مثل بیخودی خوندن با صدای بلند. مثل خندیدن موقع فکر کردن به یک خاطره قشنگ. اینکه یکی بهت یک شاخه گل هدیه بده، و بگه این مال توئه، از طرف من! حتی خنکی اونور بالشت، یا اینکه توی یک کافه، توی غروب سرد زمستون، واست صندلی رو بکشه بیرون تا بتونی روبروش بشینی. مثل شنیدن اسم خودت واسه اولین بار از زبون یک دختر کوچولو. مثل شنیدن صدای نفس‌های کسی که به عشق اون نفس میکشی. من شیفته‌‌ی همین خوشی‌های ساده‌ام.