•|نِدای عِشق|•

‌خندهای تو دلم را می برد ای جان من برق چشمان سیاهت می برد ایمان من . دلبری های تو هر دم شهره ی آفاق است عشوه های تو همیشه موجب عصیان من چشم ناز چون غزالت برق مهتاب شب است نابسامانم ، تو هستی علت سامان من با نگاهت عالمی را میکنی مست وخراب قصه ی عشقت شده افسانه ی دوران من ‎‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎ ‎‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎ ‎‌‎‌‌‌‌‎‌‎‌‌‎‌‌🍃💐🍃