Mysterious_world♡

#Ishq_otashi - Sa-lom - mazah qilgandek dedi notanish kimsa. - K.kimsiz? - Yomon amaki - yana mazax. - M.mendan nima hoxlaysiz? - qo'rquv sabab hech ko'z yoshimni tiyolmasdim. - Ey qo'ysangchi, yig'lama - ko'zyoshimni artish uchun yuzimga tekkizgan qo'lidan boshimni nari tortdim. U mendan biroz uzoqlashib gapirishni davom etdi - Sendanmi? Sendan menga hech narsa kerak emas, ammo eringdan kerak. "Ering" degan so'zni eshitib tezda unga qaradim. Bu insonga men emas Bobur kerak, lekin nega?! Ilk qismdan boshlab o'qish: https://t.me/c/1577894834/503 https://t.me/c/1577894834/503 O'qish uchun tavsiya, tugallangan asar✨

Assalomu aleykum qadrlilarim🤍 Yangi kelganlar hush kelibsizlar. Afsuslar bo'lsinki kuttirishlar yana boshlandi. Hozirda yakuniylar topshirayapman. Keyingi haftadan amaliyotga chiqishimiz kerak vazifalar ko'p, tayyorgarliklar jiddiy, uni ustiga qo'rquv birinchi marta amaliyotga chiqishim😣 Xullas katta hayotga yana bir qadam tashlanayapti, yoki men juda jiddiy olib yuborayapman bilmadim... Shu sabab hikoya yozish ham ko'nglimga sig'mayapti. Lekin 1k+ obunachi bor kanalimni albatta e'tiborsiz qoldirmayman. Qo'limdan kelgancha hikoya yozishga harakat qilaman✨ Sizlar ham meni tushunib qo'llab tursangizlar🤍

* - Bizning ilk uchrashuvimiz shunday ko’ngilsizlik bilan boshlangandi. O’sha kuni pochchangning qo’lidan eson-omon qutulib qolganimga shukurlar qilgandim – Sarvinoz kulib Samiyaga qaradi – Keyin bir kafeda uchrashib qoldik, albatta bu uchrashuv ham ko’ngilsizlik bilan boshlangandi. Bu safar uning ustiga qahva to’kib yubordim, ataylab emas albatta. - Yo’g’e, oyim menga bu haqida aytmagandi. - Haa tabiiy, bu voqeani hali hech kimga aytmagandim. - Keyin nima bo’lgandi? - Keyin umrimda birinchi marta erkak kishidan haqorat eshitgandim… * - Hoy sen… sen nima balo shunchalik dovdirmisan? Ko’zinga qarab yursang bo’lmaydimi? Tanish chehra goh menga goh kofe sabab rasvo bo’lgan kiyimiga qarab kofe yuqini tozalashga urunar ekan, meni urshishni ham unutmayotgandi. Yaxshi ham kofe qaynoq emas edi, qaynoq bo’lganda men bu yigitga uchinchi marotaba tan jarohati yetkazgan bo’lardim. - Kechirasiz… men…men bilmasdan… - Ha sen har doim bilmasdan qilib qo’yasan… buni tushundim. Uning g’azab to’la nigohlari menga qadalganda unga bardosh bera olmay, ko’zim yoshga to’la boshladi. - Hoy, yigit kishi ekansiz biroz og’irroq bo’ling, kechirim so’radiku axir. Menga sherik bo’lib kelgan dugonam yonimni ola boshlaganda biroz yengillashdim. - Aybga buyurmaysizlar, bugun og’irroq kun bo’lgandi. – Tanish chehraning yoniga qandaydir yigit kelib bizga kib murojaat qila boshladi. -  Aslini olganda do’stim juda oliyjanob yigit, bugun negadir pashsha vizillasa ham  asabiylashadigan bolib qoldi. Sarvar bas qil, qara qiz ham hijolatda – u do’stiga tishi orasida gapirgancha uni bizdan uzoqroqqa olib ketdi. - Sarvinoz dugonajon nega bu yigitni oldida burro tillaring aylanmay qoldi? Yigitlar butkul bizdan uzoqlashgach dugonam yelkamdan turtdi. - Bu o’sha yigit, peshona va qo’l… Bugun esa ko’rib turganingdek ustiga qahva to’kib yubordim. Uning ko’ziga haqiqattan dovdir bo’lib ko’rindim shekilli-a? - Anniq! Hay mayli, hayirlisi bo’lsin. * - Keyin bunday to’qnashuvlar negadir ko’p yuz bera boshladi. Albatta endigilari nohushliklarsiz bo’layotgandi. U institutimizga ko’p keladigan, har bir bayram, tadbirlarda qoldirmasdan qatnashadigan bo’lib qoldi. Keyinchalik u haqida ko’p ma’lumotlar eshitadigan bo’lib qoldim. To’g’riroq qilib aytganda butun isntitut aynan u haqida havolanib gapirardi, ustozlardan tortib talabalargacha, bunday holda u haqida eshitmaslikning iloji yo'q edi.  U  ham shu yerda arxitekturani bitirgan ekan. Shu sabab institutga sarmoyalar kiritib yurardi. Ko’z-ko’zga ko’p tushadigan bo’lib qoldi, endi uning nigohlarida menda ilk taassurot qoldirgan g’azab emas, muloyimlik, hushmuomalik bor edi. Bu negadir menga yoqmay boshladi, yuragimda vahima paydo bo’la boshladi. Qo’rqinchli bo’lsa ham u menga o’sha g’azabli nigohlar bilan qarasa yaxshi edi. Ammo, keyinchalik uning nigohlarida o'zimga nisbatan g’azabni umuman ko’rmadim. Tadbirlardan keyin suhbatlar, muhokamalar bo’lar edi, iloji boricha unga qo’pol javob berishga harakat qilardim. Uning jahlini chiqarishga urunardim, bari foydasiz bo’lardi. Keyin men uni sabasiz yomon ko’ra boshladim. Uning hushmuomala, oliyjanob harakatlari juda yomon asabimga tegardi. Keyin bilsam men qilgan harakatlarning barchasi qo’rquvdan bo’lgan ekan… Ha men uni yoqtirib qolishdan qo’rqgandim.

– Men sen bilan vino tamini his qilmoqchiman... Troy asta jilmaydi: – Shundoq ham mastsanku, yana ichsang aljirab qolasan kichik xonim. Hulkaroy kuldi va qo'llarini uning bo'ynidan o'tkazdi. – Unda bu mastlikni birga his qilaylik, sen ham ich... Troy jilmayib boshini irg'adi va stol ustida turgan butilkani qo'liga oldi. Hulkaroy unga tikilib turarkan asta mastlardek jilmaydi: – Qani bir qultumda bo'shatchi... Troy butilkani Hulkaroyni o'ziga uzatdi: – Kel birga ichamiz... – Faqat sendan keyin, sen ham mastlikni butun vujuding bilan his qil... – deya ko'zini qisib qo'ydi. Troy kulib butilkani labiga tekkazdiyu to'xtab qoldi va Hulkaroyga sinchkov qaradi, keyin butilkani joyiga qo'yib, Hulkaroyni qo'lida ko'tarib oldi-da bir aylantirib yotoqqa bosdi va qulog'iga asta shivirladi: – Men mastlikni his qilishim uchun vino kerak emas, sen meni mast qilib bo'lding qizaloq...– deya uning qo'llarini qattiq siqib ushlab yotoqqa tiradi va bo'ynidan qaynoq bo'salar ola boshladi. https://t.me/+jRXETCPSx_BkNjAy õqish🤍🤍

Yildirimning qo‘llari titragancha, unga telbalarcha mehribonlik qilishga urinayotganday edi, lekin uning nigohida vahshiylik bilan qorishgan telbalik bor edi. U Barnoning pichoq bilan yirtib yuborilgan libosiga tikildi. So‘ng kaftlarini uning qonga bulg‘angan qorniga qo‘ydi. Qiz qattiq ingrab, chetga siljishga urindi, lekin Yildirim uni joyida mahkam ushladi. — Tshshshsh… og‘rimaydi… hozir… hammasi joyida bo‘ladi… Barno ko‘zlarini yumib, beixtiyor yig‘lab yubordi. Yildirim buni ko‘rib, qattiq tishlarini tishlariga bosdi. — Nega yig‘layapsan mehribonim? — u Barnoning yuziga egildi va barmoqlari bilan uning ho‘l yonoqlarini artdi. — Ko‘zlaring… Ular juda go‘zal… Xuddi onamning ko‘zlari singari… Ular yig'lashini hohlamayman... Hafa qilma meni, maylimi go'zalim? U barmoqlari bilan Barnoning lablarini siladi, Yildirimning titragan lablari ostida iblisona tabassum yashirin edi. — Menga qaragin — asta pichirladi Yildirim. — Sen hech qayerga keta olmaysan. Seni mendan hech kim tortib ololmaydi… Barno ingrab, ko‘zlarini ochdi. Uning ko‘zlaridagi dahshat va ojizlik Yildirimgacha yetib bordi. Shu onda u qonli qo'llari ila Barnoning sochlarini silab o'ziga tortdi... https://t.me/+jRXETCPSx_BkNjAy https://t.me/+jRXETCPSx_BkNjAy

— Nega mendan qochib yuribsan? Ahir seni olti yil deganda topdim. Tirik ekansan. Bilasanmi, hozirda bu dunyoda mendan baxtli odam yoʻq. Farzandimiz esa seni juda sogʻingan — bagʻrimga bosdim. — Meni kechiring… — yigʻlab yubordi — Qochishga harakat qildim, ammo boʻlmadi, barcha harakatlarim besamar ketdi. U ham mayli, biroq men baribir oldingizga qayta olmayman. Chunki men… men. Gunohkorman. — bagʻrimdan chiqdi. — Nega? Agar tirikliging haqida xabar bera olmagan boʻlsang… — labimga qoʻlini qoʻydi. Aybdorona koʻzlarini yerga qaratib: — Sababi u emas. Sababi…

BEGUNOH ISHQ

https://t.me/+DgdNN6LhKuhiZWUy

Assalomu aleykum qadrlilarim o'ylaymanki barchangiz yaxshisiz🤍 Kuttirishlar uchun uzr so'rayman. Hikoya haqida gapiradigan bo'lsam, biroz Sarvinoz va Sarvar haqida ham to'xtalib o'taman. Dilshoda va Doniyor haqida ham yoziladi sekinlik bilan.

- Amma, ochig'i sizga havasim keladi. Amma jiyan ancha vaqt dardlashib bo'lishgach Samiya havasla ammasiga gapirdi. Bu bir tomondan Sarvinozni chlalg'itish uchun ham aytilgan so'zlar edi. - Nega? - Sevimli rafiqasiz... O'rtada farzand bo'lmasa ham, oradan shuncha yillar o'tsa ham pochchamning suyuklisisiz. Hali, haligacha sizni qo'llarida ko'tarib yuradi. Esimni tanibmanki urshib qoldik deya yig'lab arz qilganingizni eshitmaganman. Shunday juftingiz borligiga shukuronalik keltirib, faxrlanib yursangiz arziydi. - Ehh Samiya, - Sarvinoz jiyanining gaplaridan bir muncha ko'ngli ko'tarilib kulib qo'ydi - Pochchang menga erishaman deb qanchadan-qancha sinovlarni yengib o'tgan. Anchayin mashaqqatli o'lja bo'lganmanda qadrim yuqori. - Dadamdan eshitgandim, buvim "shaharlik oliftaga qizimni bermayman" deb oyoq tirab turib olgan ekanlar... - Haaa bu ham bor edi - Sarvinoz go'yo o'tmishga qaytib qolgandek shirin entikdi. - Amma, menga "Love story"ingizni aytib bermsysizmi? Oyimdan eshitganman-u, lekin o'zingizdan eshitish barbir boshqachada. - Bizda "Love story" emas "To'y story" bo'lgan - Sarvinoz dilxiraliklarni unutib o'z o'tmishi haqida gapirishni boshlab yubordi - O'sha vaqtlar men Kamoliddin Behzod nomidagi rassomchilik institutida o'qirdim. Dizaynerlikka qiziqishim kuchli edi. Ikkinchi kursga o'tganimda pochchangni ilk marta uchratganman. O'sha vaqtlarda talabalarni qo'llab-quvvatlab institutimizga qanaqadir sarmoyalar kiritib yurardi. Uchrashuvimiz ham juda antiqa bo'lgan... * * * - Mannonova Sarvinoz "dekan" xonasiga - "kurator"imizning chaqirig'iga binoan o'rnimdan turib ma'ruzachi domlamga qaradim. Ularning bosh irg'ab ruxsat berganlaridan so'ng "kurator"ning yoniga chiqdim. - Tinchlikmi ustoz? - O'qituvchilar bayramiga tadbir tashkillashtirish masalasida. Siz boravering men boshqalarni ham ogohlantirib kelaman.   Ha "starista" bo'lgandan keyin shuda hujjatga ham, bayramga ham, tadbirga ham, domlalarni ehtiyojlariga ham yugurgilab kelasan. - Ho'p. Dekan xonasiga salom berib kirib eshikni yopishimni bilaman qandaydir ingragan ovozdan eshikni qayta ochdim. Bu ochishimga "tap" etgan tovush bilan birgalikda yana o'sha ingragan ovoz eshitildi. - VOY o'lmasam... Kech..kechirasiz men bilmasdan... Bir qo'lini og'ziga olib borib, bir qo'lini telefon bilan birgalikda peshonasiga qo'yib olgan yigitni eshik ortida ko'rib boyagi ingrash sabablarini qisman angladim. Uni eshik bilan avval qo'lini qisib olib keyin eshikni ochganimda peshonasidan urib olgan ekanman.Yigitning bashang kiyinib olganiga qarab ancha muncha ziyoli boyvachcha ekanligini bilish qiyin emasdi, uning qo'lidagi  yiltillab turgan kumush soat ham taxminimni tasdiqlab turardi. Bu boyvuchcha o'qshimga muammo keltirmasa bolgani endi... - Kechirasiz ko'rmay qolibman - hozirgi qilgan ishimdan hijolat bo'lib yig'lagudek gapirdim. - Ko'zingizga qarasangiz bo'lmaydimi? - uning ovoz ohangidan yaxshigina achchiqlangani bilinib turardi. - Atayalab... - Bu yerda nimalar bo'layapti? - gapim oxirlamay dekan yonimizga kelib qoldi. - Men..men bilmasdan... - Tezda tibbiy ko'rik xonasiga olib boring. - H.ho'p. Bir dekanga, bir notanish yigitga qo'rquv va hijolatli qarab joyimdan qimirladim. Yigitga ortimdan degandek ishora qilib tibbiyot xonasiga yo'l oldim. * - Oyyoy peshonangizga chiroyli gul chizilibdiku - hamshira yigitning peshonasiga muz qo'yar ekan hazilomuz gapirdi. - Haaa chiroyligina qilib chizishdi! - yigit jahldan vishilladi. Men uning g'azab to'la nigohlariga qaray olmay og'ir yutinib qo'ydim.

...davomi - Mayli... Uydagilar hammasi yaxshimi? O'qishlaring qanday bo'layapti? Charchamayapsanmi? - Sarvinoz stol bezatish bilan birgalikda Samiyadan hol ahvol ham so'ray ketdi. - Shukur hammasi yaxshi. O'zlaringiz qiynalmay kevoldilarizmi? Bir og'iz aytib qo'ymapsizda tayyorgarlik ko'rib qo'yardik. Hech yo'q o'zim sizlarni kutib olardim. - Bir syurpriz qilaylik dedikda. Sarvinoz Safiyaning bolacha qilgan har-hashalarini eslab hijolatli jilmayib qo'ydi. O'zbekistonga hech kimga bildirmay kelishiga sabab ham Safiyaning qat'iy qarori edi. Shuncha yashirishga urunsa ham teshik quloq barbir eshitar ekan. Kecha akasi ham telefon qilib bu ishidan ancha norozi bo'lganini bildirib qo'ydi. Lekin Sarvinoz ham nima qilsin, unga qolsa Safiyani o'z oilasiga qaytishini juda istaydi. - Ha yaxshi kelvolgan bo'lsalaringiz bo'ldi... A, pochcham ko'rinmaydilar? - Safiya bilan birgalikda bozorga ketishgandi. Uyni kam ko'stiga. - Haa... Amma - gapga Safiya ismi qo'shilgach Samiya  sekinlik bilan gap boshladi - Safiya qanday, yaxshimi? - Yaxshi - Sarvinoz bir xo'rsinib oldi - biroz norozi yurptiyu, har holda yomon emas. - U bilan gaplashsam... - Hozir mavridi emas menimcha, menga ham araz-gina qilib yuripti - Sarvinozning ko'zlari duv yoshga to'ldi - Samiya hozir meni ichimni yoqayotgan otashni bilsang edi. Sizlarga ham Safiyaga ham ulkan nohaqlikni qildim. Faqat o'zimni o'ylab... - Sarvinoz ortiq gapira olmay yelkalari silkinib yig'lab yubordi. Samiyani quchib undan qayta-qayta kechirim so'rgancha ichidagi otashni sovutishga urundi. Necha kundirki ich-etini kemirayotgan azobni tashqariga chiqarishga harakat qildi. Vijdon azobidan qutulishga yordam beradigandek, Samiyadan qayta-qayta kechirim so'radi. - A.mma - Samiya ham o'zini yig'idan to'xtata olmadi. Ammasining ham dardi og'ir ekanligini endi yanada chuqurroq anglab yetayotgandi. Ammasi vijdon azobida o'ta yuqori haroratda qovurilayotgani tushunayapti - Yig'lamag, har bir ishning bir hayirlisi bor. Hali hammasi yaxshi bo'lib ketadi. Alloh marhamatli, bizni ko'p ham bunday holatda qoldirmaydi. U bergan sinovni yengib o'tsak bas, hammasi iziga tushadi. Siz siqilmang, hech kim sizni ayblay olmaydi, siz bularning hech biriga aybdor emassiz. O'zingizni qiynashni bas qiling.

— U bokira ekan. Nimalar qilib qoʻydim — hayajonlanganidan eshik tutqichidan ham ushlay olmay yiqilib tushdi. Uning ahvolini koʻrgan doʻsti tezda kelib: — Nima boʻldi? Nega bu ahvoldasan? — oldiga choʻkib yuziga shapatiladi. — Qiz bola ekan… Men uni… men uni foxisha deb oʻylagan edim. Endi nima qilaman. Yaqinda toʻyim — butkul oʻzini yoʻqotib qoʻydi. — Tashvishlanma. Boʻldi. Biror ilojini topamiz — dalda berdi. — Menga yordam berasanmi? — bir narsani koʻzlagandek doʻstiga qaradi. — Ahir….

𝐒𝐄𝐍 𝐁𝐈𝐋𝐌𝐀𝐆𝐀𝐍 𝐐𝐈𝐒𝐌𝐀𝐓

https://t.me/+DgdNN6LhKuhiZWUy

— Yo‘q, uyqum yo‘q. — dedi Sayyora va akasining qarshisiga o‘tirdi-yu, shu zahoti nigohi pardadan boshini chiqarib turgan Dalerga tushib ko‘zlarini katta-katta ochib, “parda yoping” degancha ishora qila boshladi. Aynan shu paytda Samir singlisining nigohi nimagadir boshqacha ekanini sezib, boshini ko‘tarib unga tikildi. Sayyora esa unga jilmayib qaradi. — Isitman yo‘qmi? — Yo‘q, albatta. Nega bunday deb o‘yladingiz? — dedi Sayyora o‘zini bexabar qilib. — Bilmadim, bugun nimadir g‘alati ko‘rinyapsan... — Yaqinda imtihonim bor, shunga sal parishonman, — dedi Sayyora jilmaygancha. Akasi ishonchsiz “hm” deb qo‘ydi-da, yana ovqatiga qoshiq tiqdi. Shu payt parda tarafdan telefonning jiringlagan ovozi yangradi.

СОЯМ - Ҳиҳ ким сиз - тиш --Аюб қаерда эдингиз нега бирдан ғойиб бўлиб яна қайта ҳаётимга кирасиз - сени соғиндим  -мен эса ёқ  сиз қолдирган жарохатлар ҳали битмабди   мени  бадном қилиб ғойиб бўлган тунингиздаги жарохат ҳеч қачон битмайди - у тун  -у тун иккимизни хатомиз эди -  негадур яна қайта хато устига хато қилгим келяпди айнан сен билан  -энди у ахмоқ Ферангизиз ёқ -мен сени ахмоқ қилмадим мажбур бўлдим мажбур https://t.me/+jt_O1OLt0BU4ZjIy                        Ферая ҳикоялари

Қонли Эҳтирос Т мени гапларимни эшит С ёқол дедм сенга эшитишни хохламайман кет Т эсингни еганмисан жим бўл С қаердан топдинг мени Т мени  сирама охири ёмон бўлади С нима бўлади қўлингдан нима келади яна зўрлайсанми а Т сени қандай жим қилишни биламан уни  икки юзидан ушлаб ўзимга тортиб лабларига лабимни босдим ўйлаганимдек у жим мен бу лабларни соғинибман очиғи бир ой олдин менга кимдир шу гапларни айтса ақилдан озибди дердм лекин мен айнан манашу лабларни ошиғиман         Феррая  ҳикоялари https://t.me/+jt_O1OLt0BU4ZjIy

O'zbekiston. 2 yildan so'ng. - Oyi, aldamayapsizmi? Rostan qaytishibdimi? - Samiya eshitgan yangiligidan hayratda qoldi. - Ha syurpriz qilishmoqchi bo'lishibdi. - Ammamga ham hayronman, shuncha narsadan keyin ham syurpriz qilishi shartmidi? Tayyorgarlik ko'rib qo'yardik. - Buni hojati yo'q, qizim - telefon ortidan onai zorning homush ovozi eshitildi - Bu yerlarga kelmas emish. - Oyi - bu gapni eshitgan Samiyaning ham qalbida og'riq turdi. - Sen o'qishlaringdan chalg'ima qizim. Sabr qilaylik, Alloh hayirlisini qilishiga umidvorman. Hali hammasi yaxshi bo'ladi. Sen diqqat bo'lma, ho'pmi? - Ho'p oyi, Alloh hayirlisini qilsin. Dadam yaxshimilar? - Yaxshi, yaxshi ko'nikib ketganmiz, bizni o'ylama. - Ho'p oyi yaxshi yuringizlar. Alloh panohida bo'lingizlar. - Sen ham qizim, o'qishlaringni omadini bersin. Telefon o'chgach Samiya uzoq vaqt bir nuqtaga tikilib qoldi. Ayni vaqtda onasining siqilishiga sabab bo'layotgan egizagidan shu qadar jaxli chiqdiki. Lekin ichida uyg'onayotgan shaytonga hay berishga ulgurib yomon narsalar haqida o'ylamaslikka harakat qildi. Bu majorolarni hammasini yaxshi tarafga o'zgartirish uchun qaysidir tomon ilk qadamni bosishi kerak. Samiya sabr qilib o'tiraverishdan hech bir ish chiqmasligini o'ylab o'rnidan turdi. Ilk qadamni o'zi qo'yishga qaror qilib ammasinikiga borishga tayyorgarlik ko'ra boshladi. Holasidan ruxsat so'raganda, holasidan yarim soat kutsa Yusuf ishdan qaytishini, o'g'li uni  olib borib qo'yishini eshitib Yusufni kuta boshladi. * - Bir iltimosim bor edi - Samiya mashinaning orqa o'rindig'ida o'tirgani uchun o'ziga qaratilib to'g'irlab qo'yilgan oynacha orqali Yusufga qaradi. - Bemalol. - Chiqqunimcha meni kutib tura olasizmi? - Albatta, istasang yoningda ham turaman. - Yo'q,  tashqarida kutib tursangiz yetadi. - Yaxshi... Meni aql o'rgatayapti dema - Yusuf oynacha orqali qizga bir qarab olib gapirishni davom etdi - moboda singling senga yoqmaydigan biron gap gapirib qolsa qizishib ketma, oradagi jarlikni battar kattalashtirib yuborishing mumkin. Endi shu yerda yashashsa o'zi hammasiga ko'nikib qoladi. G'irt begonaning qo'lida emasku, ammang ekan ko'rishadigan joylaring ko'p. Ko'z ko'zga tushaversa oxir oqibat barbir singling o'z haqiqatini tan oladi. Butun umr yuz ko'rmas bo'lib yura olmaydiku. - Aslida unga hech narsa demoqchi emasman. Ammam bilan ko'rishib kelish uchun odob yuzasidan borayabman. Bir shaharda turib bora olmasam, uyat bo'lar necha yil deganda endi yurtlariga qaytishdi. Samiya mashina oynasiga boshini qo'yib uzoq o'yga toldi, Yusufning gaplarida jon bor. Shundoq ham o'rtada qil ustida turgan munosabatlar bor. Nojo'ya harakat qilib qo'ysa shu qil ham qulashi mumkin. Va buning oqibati anchayin jiddiy talofatlar olib keladi oilasiga. * Samiya ikki qavatli hashamatli koshona yonida biroz vaqt turib hayajonini bosishga urundi. Chuqur nafas olgancha ortida mashina ichida o'tirgan Yusufga qarab oldi. Yigitning daldali nigohlari qizga kuch bergandek Samiya darvozaning sher kallasi bo'rtib chiqqan, og'zida bilaguzuk kattaligida turgan maxsus aylana temirchasi bilan darvozani taqillatdi. Bioz vaqtdan so'ng og'ir darvoza  eshiklari ochildi. Samiya qirq yoshida ham yigirma yoshli qizlardek ko'rinadigan ammasini ko'rib salom alik bilan ichkariga kirdi. Qizning tashrifidan bir muncha hursand bo'lgan Sarvinoz uni ochiq chehra bilan kutib olib mehmonxonaga olib kirdi. Ikkisi quyuq ko'rishishib olishgach Sarvinoz o'zbek urf odatlariga ko'ra ul bul narsa olib kelish uchun oshxona tomonga o'tib ketdi. Katta xonada yolg'iz qolib ketgan Samiya noqulay bo'lib tezda ammasining ortidan oshxonaga kirib bordi. - Amma ovvora bo'lmang, men birrovga kirgandim, hozir ketaman, hech narsa kerak emas. - Ovvorasi bor ekanmi, mehmonni quruq qo'l bilan qo'yib yuborib bo'lmaydi. Menga aql o'rgatmay jimgina o'tir - Sarvinoz qizga norozi qarab ishini davom ettirdi. - Unda shu yerda o'tira qolaylik - Samiya oshxonada joylashgan stol-stullarga ishora qildi.