•Theazad•

چه زيبا اند آدم هاى ساكت، آرام و خيال پردازی كه جهانى شخصی درون خود دارند، به جزئيات آسمانها و ابرها دقت مى كنند و در هرچیزى سليقه خاص خود را دارند.

گاهی بی‌رحم‌ترین درس‌های زندگی، سهم پاک‌ترین قلب‌هاست.

.

چطور ببخشمت؛ تو به هروشی که بلد بودی قلبمو شکوندی هیچ بعدشم طوری رفتار کردی انگار مشکل من بود.

هنوز این پنجره باز است و خورشید هنوز آخرین نشانی مرا گم نکرده! شاید شادمانی از همین پنجره ی کوچک مرا پیدا کرد...

از چی میترسی؟ خدا نميذاره داستان آدمى که قلب پاكى داره بد تموم شه.

‏یادآوری: کسی که تو را وسط اقیانوس رها کرده، هیچ حقی نداره بداند که تو چه‌‌قسمی خودت را به ساحل رساندی.

براش کتاب بگیر و صفحه اولش بنویس : اولین بار که دیدمت، از نگاهت نور چکه می‌کرد، و زندگی و درخشش توی قهوه چشم هایت شناور بود، و من یقین یافتم که "تو" گونه انسانی ماه هستی.

مولانا: انسان چه چیزی را دیر از همه می‌فهمد؟ شمس: اینکه روزهای معمولی، همان روزهای خوشبختی بودند، که گذشت.

زمان می‌گذره و نبودن چیزایی برات عادی می‌شه که فکر می‌کردی بدون اونا هیچی نیستی.

عشق نبايد به قيمت سلامت روانت تمام بشه.

‏آدم‌ها به تو وفادار نیستند، به نیاز هاشون از تو وفادارن. وقتی نیازهاشون تغییر کنه، وفاداریشون‌ هم تغییر میکنه.

.

.

:)

«فاجعه این‌جاست که ما وطن را به کسانی باخته‌ایم که به این خاک هیچ حسی ندارند.» _فریدون فرخزاد.

بعضی از ما غرق در گرداب کلمات می‌شویم.

چه حوصله‌ای دارین برای تلافی؛ رها کنین مثل محمود درویش که می‌گه: همین مجازات تو را بس که من دیگر آن طور که تو را می‌دیدم، دیگر نمی‌بینم.

خیلی جذابه وقتی افراد بابت دیر جواب دادن عذرخواهی می‌کنن. یا وقتی تورو در جریان نگه میدارن تا شروع به بیش فکری نکنی. خیلی ها ناپدید میشن و تورو با حدس و گمان تنها میزارن.

کاش کسی جایی منتظرم باشد