itsamerna

‏به اون تایم درخشانی از سال رسیدیم که موقع برگشتن به خونه هوا گرفته و تاریک و افسرده ‏کننده و زیباست.

‏آخر می‌فهمیم ایران یه آزمایشگاه روانی خیلی بزرگ بوده با این هدف که تست کنن ببینن سقف تحمل یه انسان چقدر می‌تونه باشه.

هیچ تراپی ای اندازه ی چرت و پرت گفتن با دوستای صمیمی اثر نداره.

‏اون قسمتی از وجودم که سعی می‌کرد بهم روحیه بده هم خسته شده.

‏خیلی ناراحتم، نمی‌خوام زندگیم اینجوری بگذره.

برای هر رابطه‌ای نجنگ، تو جومونگ نیستی.

بله خانم هایده منم همینطور، منم خسته از هرچه که بود، خسته از هرچی که هست..

همه میگن آدم درست پیدا نکردم! کمتر کسی میگه: خودمم آدم درستی برای کسی نبودم.

کی دیده شب بمونه!؟ ما عزیزم، ما دیدیم. شب که مونده هیچ، هرچی هم می‌گذره داره تاریک تر میشه.

مهم نیست چقدر از ایران دور باشی، این جغرافیای اندوهگین هیچوقت تورو رها نمیکنه!

من متخصص اهمیت دادن بیش از حد به چیزایی ام که نباید بهشون اهمیت بدم.

میرم چایی دم کنم؛ گور پدر خودت و نوتیفی که ازت ندارم.

از آدمایی که زیاد ناله می‌کنن بدم میاد،؛ بخدا زندگی منم بگا رفته..

از آدمایی که زیاد ناله می‌کنن بدم میاد، بخدا زندگی منم بگا رفته..

کارد بزنی مجموعه ای از غم، خشم، حرص، فشار، گریه میچکه ازم.

‏حتی یک تلاش کوچیک هم واسه آینده مسخره به نظر میرسه. مثلا صبح بیدار شدن.