سبزِ تیره

برارای گُلُم خب در این حدو که دیگه بلد بودم خودمم 😂 ولی متاسفانه مغز من اینطوری گول نخورد فهمید این جایزه ازین جیب به اون جیبه ناراحتم شد دارم خرش میکنم گفت دفعه بعدی فقط با جایزه واقعی میای سراغم 😔💔

ممنون از پیشنهاداتتون … مثلا خودم نمیدونستم که میتونم نت گوشی رو قطع کنم یا اینستا رو لاگ اوت به خودم وعده بدم که اگه تموم کنم فلان چیز جایزمه یا تا وقتی خروجی نگرفتم از نرم افزار خارج نشم 😂😮 خیلی ارزنده بود واقعا به ذهن خودم نرسیده بود 🦦🚬

چندتا تدوین دارم که وزنه شده به گردنم موعد تحویلشونه ولی سنگین شده سختمه سمتش برم 😩 ۲ دقیقه تدوین میزنم، نیم ساعت اکسپلورم 🤦🏻‍♀️ راهکار پیشنهادی دارین؟

به قول مولوی : دلی خواهیم چون دوزخ که دوزخ را فروسوزد دو صد دریا بشوراند ز موج بحر نگریزد

نمیترسین ساعت ۲ نصفه شب تو خیابون؟ 🫣🔪

من محکم هستم ولی تو با احتیاط باهام رفتار کن (:

الان باید یه همسفر خوب میداشتم که بگه پاشو بریم گیلان

همه‌ی ما یه جاهایی خسته میشیم ؛ ولی مهم اینه یکی باشه بهت بگه : خسته نباشی …

در ظاهر روی پاهایم ایستاده‌ام …

به توصیه چت‌جی‌بی‌تی آب قند برام آورده و دوتا جوراب پام کرده 😄

داشتم از نبود مامانم غصه میخوردم که سابقه چت دیشب داداشم با چت‌جی‌بی‌تی رو دیدم 🥲😂 ❌نامربوط ✅نامربوت

کاش این گرفتنا همیشه در حد یه تلنگر بود و دائمی نمیشد …

حالا اینو گفتم که بگم انگار دنیا بعضی چیزا رو دقیقا وقتی ازت می‌گیره که بفهمی چقدر حضورشون تو زندگیت قشنگ بوده و تو حواست نبوده.

من اصولا ادمِ دم به دیقه مریض بوشویی نیستم یعنی اصلا آخرین بار که مریض بودم رو یادم نمیاد حالا کار دنیا رو ببین عدل همین موقع باید مریض شم که مامانم رفته سفر از حالم ناراحت نیستم این وضعیت باعث میشه نبودن مامانم بیشتر به چشم بیاد و این غصه‌ناکم میکنه اگه مامانم بود الان نون و ماست چکیده با نعنا برام می‌آورد چون گلاب به روتون هرچی این چند روز خورده بودم بالا آوردم و مامانم میگفت باید‌ به معدت چیز سبک برسه اما در حال حاضر نه نون داریم نه ماست نه کسی که برامون لقمه بگیره 🚬

یکی از قشنگ‌ترین حسایی که یه انسان میتونه تجربه کنه حس آزادی بعد از رها کردن چیزیه که فکر می‌کرد هرگز نمی‌تونه رهاش کنه (:

دلم لک زده با تو یه دریا برم .

‏دلم می‌خواهد برای یک‌بار هم که شده نباشم. کسی حضور مرا حس نکند. از اینکه همیشه بوده‌ام خسته‌ام. دلم می‌خواهد روزی کسی با دیدنِ چیزی، یاد من بی‌افتد و با خودش بگوید چرا نیست؟ چرا رفت؟