فارغ

‏تو بهترین اتفاق هرروز منی

قر بدید

Mood:

احساس کم بودن، تا مغز استخوان‌هایم پیش رفته است. احساس فقدان. از بودنم رنجی می‌کشم که گویی بالاترین میزان آستانه‌ی تحمل انسانی را متحمل شده ام. نه امیدی به بهبود اوضاع کنونی دارم و نه جسارت پایان دادن به این نکبت چرک‌آلوده‌ی زندگی نام. انسان‌ها چنان آزارم می‌دهند که تحمل دیدن ریخت کثافت هیچ‌کدامشان را ندارم. حتی دیگر خواب هم مورفینی بر بیداری‌هایم نیست. شاید بایستی آخرین کلماتم را هرچه زودتر بنویسم. شاید باید آخرین حضورم را نصیب عزیزترینانم کرده و برای همیشه از حضورشان مرخص شوم.

وجود مستأصل و تلاش رقت‌انگیزم برای بودن خیلی خنده‌داره. کاش خودمم می‌تونستم بهش بخندم.

«...حرف سر این است که از هر کاری زده و خسته می‌شوم و بیزارم و اعصابم خرد شده، مثل یک محکوم و شاید بدتر از آن شب را به روز می‌آورم و حوصلۀ همه‌چیز را از دست داده ام، نه می‌توانم دیگر تشویق شوم و نه دلداری پیدا کنم و نه خودم را گول بزنم... نکبت و خستگی و بیزاری سر تا پایم را گرفته و دیگر بیش از این ممکن نیست. به همین مناسبت نه حوصلۀ شکایت و چس ناله دارم و نه می‌توانم خودم را گول بزنم و نه غیرت خودکشی دارم. هدایت به جمالزاده

دارم تو حدفاصل 4:10 تا 4:35 غرق میشم

منو ببوس من یه دوپای وحشی‌ام فارغ از دکور، اندیشه‌ی ترور

منو ببوس من یه دوپای وحشی‌ام فارغ از دکور اندیشه‌ی ترور

بوسه یهودا شعر و اجرا : سورنا آهنگ : فرشاد جلد : دژ ساندکلاد :        https://soundcloud.com/alisorena/booseye-yahooda یوتیوب: https://youtu.be/afiZrN6ecuI @officialsorenachannel

منو قبولم کن این منم مرگ

بچه‌ها اخیرا خیلی داره ممبر میاد تو چنل از طرفی هم گپ کامنتا بات اضافه شده گویا هرکی پیام می‌ذاره، چند نفر که رباتن احتمالا، بهش پیام می‌دن و بعد پاک می‌کنن. اگه راهکاری دارید بهم بگید

ما اون اوج خواستنیم تو اوج بی‌میلی.