قَسَمْ

نه مرگ آنقدر تلخ است، نه زندگی آنقدر شیرین، که انسان برای این دو،شرفش را بدهد.

ما ادامه داریم… هیچوقت مارو حذف نمیشه کرد.

موبایل و برنامه هایش، واقعیت غربت را پشت توهم حضور پنهان می کند فقط.

برای خاطرِ یارها، برای خاطرِ یادها، راه‌ها و موسیقی ها و صداها و طعم ها و زمزمه ها را بگذاریم با یارِ رفته برود.

این روزها کی می‌رود توی غار برای معشوقش نامهٔ کاغذی بنویسد؟

دلم برات تنگ شده.

امید همان است که جان آدمیزاد را رنجور میکند، روان را درهم میشکند، سال ها را از پی هم میگذراند، موی را سپید میگرداند و چشمهٔ اشتیاق را می‌خشکاند.

و

احتمال یعنی امیدِ شدن.

به کدام دچاری؟جنونی خردمندانه یا سلامت عقلی ابلهانه؟

دن‌کیشوت گفت:

عشق تنها راه گریز آدمیزاد است برای اینکه در قفس روزمرگی‌اش نپوسد.

در رنج‌و‌درد شدید است که جهان محو می‌شود و هریک از ما با خویشتن خویش تنها می‌شویم.