11:11

ما حیف بودیم عزیزم. از داستانمون فقط همین یه کلمه یادمه؛ حیف.

کاش هنوزم نگرانِ برگشتنت بودیم.

هرچی ام بشه هر چقدم ذوقِ دنیارو داشته باشم، دقیقا همون لحظه میگم کاش خاله مریم و سلی زنده بودن. من چقد دلم برای هردوتاتون تنگ شده. هر دوتون ذوقِ پاییز و هوای بارونی رو داشتید. درست مثلِ من. همونقد که ذوقِ بارون و دارم همونقدم ازش فرار میکنم چون من و یادِ شما میندازه.

یادم نمیاد چند بار شده که اومدم سر خاکت، ولی هرچند بار ام که بگذره من بازم نمیتونم قبول کنم که دیگه نیستی. غمت خیلی بزرگه، ته نداره. تکراری نمیشه. عادت نمیکنیم بهش.

با تموم وجودم آرزو میکنم هیچوقت این کتاب رو درک نکنید و جمله به جمله‌ش رو تجربه نکرده باشید. در این صورت شما خوشبخت‌ترین آدم‌های دنیایید.

ما واقعا مجبوریم که ادامه‌ی زندگی رو هرجوری که شده بگذرونیم. یعنی یهو به خودمون میایم میبینیم از آخرین شبی که فکر میکردیم قرار نیست دیگه حالمون خوب بشه و زندگی ادامه داشته باشه دو هفته گذشته. و او این مدت فکر کردیم، خندیدیم، گریه کردیم، و هرجوری که شده گذروندیم و زندگی کردیم. شاید نخوایم، شاید سخت باشه، ولی هر جوری که شده میگذره. ولی در آخر جای خیلی آدما و خیلی لحظه‌ها تا ابد تو زندگیمون خالی میمونه.

برا من هنوز زنده‌ای هرجا.

از همه فرداها بدم میاد، تو هیچ فردایی هیچ چیز خوبی منتظرم نبوده.

کاش بودی.

کاش هیچوقت ۲۰ سالم نمیشد.

ولی ما یکی ازمون کم شده.

هرروز دلتنگِ روزهای گذشته.

آخ ما چه دلی داشتیم که تو رو سپردیم به خاک. خونه‌تو آب و جارو کردیم. تو از فردا چقد مهمون داری. خونه‌ی ما از این به بعد اونجاست.

ببین تو چیکار کردی باهامون.

ما قرار بود باهم آهنگ قرارمون یادت نره رو بخونیم ویدیو بگیریم. بریم مسافرت تو اون کلبه‌ قدیمیا دور هم آهنگ بخونیم. یه شب کنار هم بخوابیم. بریم کافه. بریم کاخ سعدآباد. بریم جیگرکی. ما قرار بود از این به بعد بیشتر ویدیوکال بگیریم. بریم تجریش. بریم صبحونه بیرون. ما قرار بود زندگی کنیم از این به‌ بعد. ما تا الان هیچ‌کاری نکردیم. برگرد مگه الکیه بری تنهایی ما چیکار کنیم؟ برگرد ما نمیتونیم دیگه زندگی کنیم.