حُبْ

از غم عشقت ، دل شيدا شكست شيشه ى مِى در شب يلدا شكست از بس كه زدم ريگ بيابان ب كف خار مغيلان همه در پا شكست

با هيچكس نشاني زان دلستان نديدم يا من خبر ندارم يا او نشان ندارد :)

سلطان من خدا را، زلفت شکست ما را تا کی کند سیاهی چندین درازدستی؟

ديگري را در كمند آور كه ما خود بنده ايم….

در آن گلوله ی آتش گرفته ای که دل است و باد می بَرَدَش سو به سو چه می بینی

[سوایِ خونِ دلت در سبو چه می‌بینی؟]

مَدَر پرده‌ی کَس بهنگام جنگ که باشد تورا نیز در پرده ننگ ! - سعدی

من اين همه راه ، اين همه راه نيومدم برگردم…

زبان می‌گوید: روبه‌راه‌م. انگشتان می‌نويسند: خوبم. و قلب می‌گوید: من شکسته‌ام.

سرگردانم ز هجر ، معلومم نيست در پاي كه افتم كه به دستت آرم؟

لب بر شراب می‌زنم، اما نه از هوس محنت کشیده‌ام که پیِ جامِ باده‌ام _هادی محمدحسنی

برخیزم برخیزم تمام کبوترانم را رها کنم نداشتن تنها راه از دست ندادن است.

«چه غمی داری؟! بگو! خودت را سبک کن!» «خب چه غمی ندارم؟! یک‌باره پرت شده‌ام به انتهای دنیا. هیچ پناهی نیست.»

چندان مِی‌اش دهید که بیهوشی آوَرَد، شاید که یادِ ما به فراموشی آورد.. _آصفی هروی.

مو بلدُم از نقش جهان تا دریای دیلم سیت کِل بکشُم. بلدُم سر جومه بلوچی ملیله دوزی کنُم. بلدُم تُرنه قشقایی بزنُم. مِینا بختیاری ببندُم. بِرنو بندازُم رو شونُم دستمال هفت رنگ ببرُم بالا. بلدُم دامن چین چین تالش بپوشُم تا دم صبح سیت «بلامیسر» بگُم. برُم سر مزار شجریان حافظ بخونُم. مو بلدُم خون گریه کنم و بالا سر یه ایل جنازه کوردی برقصُم. بلدُم برُم بندر دستُم حنا ببندُم. بلدُم برُم پای دنا وُیسُم اینقدر گریه کنُم که اشکام قندیل ببندِن. آخرش بلدُم برگردُم سر جا اولُم سی خوم گور بکنُم بروم بخوسبُم توش...

گفت: از چشمانت گواه است که زیر پوستت غم و اندوه خانه ساخته.

رأيتها في المنام... ثم ماذا؟ ثم تمنيت أن يحلّ بي ما حل بأهل الكهف... در خواب دیدمش. سپس چه شد؟ آرزو کردم همان اتفاقی که برای اصحاب کهف افتاد، برای من هم رخ دهد.