معمای عشق

📆

✨

🌧

#ویلیام_شکسپیر از نمایشنامه "هرچه میل تو باشد" در تماشاخانه‌ی جهان دنیا یکسر صحنه‌ی بازی است. و همه‌ی مردان و زنان بازیگرانی بیش نیستند. ‌به‌نوبت می‌آیند و بیرون می‌شوند، و هرکس در زمان خویش چندین نقش ‌را برعهده‌ دارد، و در هفت دوران بازی می‌کند. دوران اول را در نقش کودکی است که در آغوش دایه می‌گرید و شیر از گلو بیرون می‌ریزد. سپس طفلی مکتبی است که با کتابها و چهره‌ی درخشان صبحگاهی خویش، مانند حلزون با اکراه بسوی مدرسه می‌خزد. آنگاه عاشقی است که همچون کوره آه می‌کشد و در وصف کمان ابروی یار ترانه‌ی غم‌انگیز می‌سراید. این‌بار سربازی است که پی‌درپی سوگندهای شگفت یاد می‌کند و ریش خود را چون ریش یوز می‌سازد، بیم جاه خویش ‌را دارد و در نبرد چالاک‌است‌. حباب شهرت را در دهانه‌ی توپ‌ها نیز جستجو می‌کند. از آن‌پس مردی ‌است قاضی و کلانتر، شکمی گرد و آراسته دارد که از گوشت خروس اخته آستر شده‌است. سخنان حکیمانه می‌گوید و مثالهای مبتذل و بیمورد بسیار می‌آورد، و بدین ترتیب نقش خود را بازی می‌کند. دوران ششم را پیری نحیف و فرتوت و خرف می‌گردد که نعلین بر پای، عینک بر چشم و کیسه‌ی پولی در بغل دارد. جوراب روزگار جوانی‌ را، که برای ساق‌های چروکیده‌اش بسیار فراخ گردیده‌ است هنوز نگه داشته. آواز درشت و مردانه‌ی او باز بضجه‌ی کودکان مانند شده و صدایش چون نای صفیر می‌کشد. صحنه‌ی آخر که بدین داستان شگفت و پرماجرا پایان می‌دهد، دوران کودکی دوم و نسیان مطلق‌است. نه دندان، نه چشم، نه ذوق و نه هیچ. 🔁#فتح‌الله_مجتبائی 🍏🍎🍃