𝕐𝕒𝕤𝕒𝕞𝕚𝕟29

راستش یه چیزایی هست که نمی‌دونی و شاید بهتر باشه که هیچ وقت ندونی.

بزرگسالی هربار تعریف جدیدی از روابط و دوستی‌‌‌ها بهت میده، مثلا یک‌سری انسان‌ها فقط برای لحظه‌های خوبن، یک‌سری برای سفر، یک‌سری صرفا برای کار، یک‌ یا نهایت‌دونفر برای تمام لحظاتت، که گاهی دلت نمیاد براشون از غمت بگی.

‏تو اون اتفاقی هستی، که نیوفتادنت داره پیرم می‌کنه.

می‌دونم که هیچ‌وقت قرار نیست فراموشت کنم ولی دوست دارم وقتی به یاد میارمت، دیگه چیزی احساس نکنم.

آخرش مجبوری خودتو راضی کنی به همینه که هست و این غمگین‌ترین حالت راضی بودنه.

هميشه يه نفر هست كه شنيدن صداش، مثل گوش دادن به يه آهنگ، می‌تونه آرومت كنه... شايد هيچوقت نفهمه چقدر دوستش داری، شايد هيچوقت نفهمی چقدر دوستش داری.. اما هيچكدوم از اين "هيچوقتها" مهم نيست... مهم اينه كه يه نفر باشه تا بهش بگی؛ «از اينجايی‌ كه الان هستم، آخرتری وجود نداره. حرف بزن باهام، می‌خوام به زندگی برگردم».

منم می‌دونم می‌گذره، دوست داشتم خوش بگذره.

‏نصف بدی‌هایی که به آدم می کنید کاملا غیرضروریه. یعنی هیچ سودی برای خودتون نداره. نمیدونم چرا بازم می‌کنید.