ㅤمـــــټ‌ز

ظـہر یڪشنبـہ است؛ و تنـہا ډر حیاط مډرسـہ بـہ ډیواری سرډ تڪیـہ ډاډه‌ام؛ و خلوت خویش را نفس مےڪشم. ډر این ڪنج ډلڰیر، آفتاب بر چـہره‌ام نرم مےنشینډ؛ و احوالم را ډاغ‌تر مےڪنډ. چقډر صډای ڰنجشڰان زیباست ! ډرختان ډر نبوډ برڰها لخت شډه‌انډ؛ و ډیڰر آغوش تاریڪشان را نډارم. بـہ ڰمان شما حتما مےخواهم ډر اډامـہ قصډ یا سخنے را بڰویم؛ اما چنین نیست. حرفے نډارم؛ و تنـہا از بر و روی آنچـہ مےبینم برایتان مےنویسم. حتما نبایډ حرفے ډر میان باشډ؛ و فڪری زمانمان را بډزډډ. جایش فقط ډیډن و هیچ نڰفتن ډلنشین‌تر است. حال بـہ سبزیِ جان‌بخش برڰـہای ڰلډان نڰاه مےڪنم. پای نوشتن آمډم؛ و نمےډانم از چـہ زمانے صډای پرنډڰان خاموش شډ. اخیرا، خیلے هم از نوشتن خوشم نمےآیډ. ‌ ‌ | ‍سـہ‌ټایش ‍مےنۅیسډ